ตญฺจ กมฺมํ กตํ สาธุ ยํ กตฺวา นานุตปฺปติ
ยสฺส ปตีโต สุมโน วิปากํ ปฏิเสวติ
"...บุคคลทำกรรมใดแล้ว ย่อมไม่ตามเดือดร้อน ถึงความอิ่มใจ มีใจดี
เสวยผลของกรรมใดอยู่ กรรมที่บุคคลทำแล้วนั่นแล เป็นการดี (กรรมดี)..."
กรรมเอ๋ยกรรมดี
ความเปรมปรีดิ์ก่อให้ในภายหลัง
หากทำดีดีตอบคนชอบยัง
เพิ่มพลังแก่ผู้ทำชุ่มฉ่ำใจ
อย่ากังวลผลกรรมที่นำส่ง
ว่าพุ่งตรงตอบพลันหาฉันไหม
เมื่อทำดีดีมาหาทันใด
ความอิ่มเอิบนั่นไซร้ให้มาเอย
26 มกราคม 2554 21:39
น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ
อเวเรน จ สมฺมนฺติ เอส ธมฺโม สนนฺตโน
"...ในกาลไหนๆ มา เวรทั้งหลายในโลกนี้ ย่อมไม่ระงับได้ด้วยเวรเลย
ก็แต่ว่า ย่อมระงับด้วยความไม่มีเวร ธรรมนี้เป็นของเก่า..."(หมายความว่า
เรื่องแบบนี้มีมาเช่นนี้นานแล้ว
เวเอ๋ยเวรี อาฆาตแค้นไม่มีที่สิ้นสุด
ย่อมมีแต่กลั่นแกล้งยื้อแย้งยุด พระสัมพุทธสอนซึ้งอย่าพึงทำ
หยุดจองเวรด้วยอภัยใจสงบ ย่อมพาพบศานติสุขทุกเช้าค่ำ
เลิกระแวงเสแสร้งทิ้งจริงใจนำ อยากสุขล้ำเลิกเกี่ยวข้องจองเวรเอย
29 มกราคม 2554 22:24
จรญฺเจ นาธิคจฺเฉยฺย เสยฺยํ สทิสมตฺตโน
เอกจรํ ทฬฺหํ กยิรา นตฺถิ พาเล สหายตา
"...ถ้าบุคคลเมื่อเที่ยวไปไม่พึงประสบ(พบ)ซึ่งสหายผู้ประเสริฐกว่าก็ดี ผู้เสมอ
แก่ตนก็ดี (ก็)พึงทำความเป็นคนเดียวเที่ยวไปให้มั่น เพราะคุณสมบัติเครื่องเป็น
สหายไม่มีในคนพาล..."
เดินเอ๋ยเดินทาง หากอ้างว้างคนดีที่คบหา
ไม่พบปราชญ์เชี่ยวชาญการตำรา ไม่พบพาน้ำใจหรือไมตรี
จงเดินทางคนเดียวอย่างเดี่ยวโดด เพราะไร้โทษไร้ภัยให้ป่นปี้
พระพุทธองค์ทรงสอนป้อนคำชี้ จงหลีกลี้เพื่อนร่วมทางสร้างทุกข์เอย
30 มกราคม 2554 17:26
เตสํ มจฺจุปเรตานํ คจฺฉตํ ปรโลกโต
น ปิตา ตายเต ปุตฺตํ ญาตี วา ปน ญาตเก
เมื่อสัตว์เหล่านั้นถูกความตายครอบงำแล้ว ต้องไปปรโลก บิดาจะป้องกันบุตรไว้
ไม่ได้ หรือพวกญาติจะป้องกันพวกญาติไว้ก็ไม่ได้
ความเอ๋ยความตาย ย่อมพลัดพรายหายลับด้วยดับขันธ์
แม้นมือพ่อแม่ลูกที่ผูกพัน มิอาจกั้นหาญห้ามยามถึงกาล
ปรโลกคือที่หมายปลายชีวิต ทุกดวงจิตมิอาจขอหรือต่อต้าน
ธรรมชาติธรรมดามาเนิ่นนาน ทุกสังขารมิอาจห้ามความตายเอย.
03 เมษายน 2554 21:34
น หิ โส อุปกฺกโม อตฺถิ เยน ชาตา น มิยฺยเร
ชรมฺปิ ปตฺวา มรณํ เอวํ ธมฺมา หิ ปาณิโณ
ด้วยว่า สัตว์ทั้งหลายผู้เกิดแล้ว จะไม่ตายด้วยความพยายามอันใด ความพยายาม
อันนั้นไม่มีเลย แม้จะอยู่ได้ถึงชราก็ต้องตาย เพราะสัตว์ทั้งหลายมีอย่างนี้เป็นธรรมดา
ธรรมเอ๋ยธรรมดา พระสัมมากล่าวไว้ให้ได้เห็น
เกิดกับตายเคียงคู่อยู่เช้าเย็น แม้บำเพ็ญบุญล้นฤๅพ้นตาย
บ้างโชคดีมีอายุอยู่แก่เฒ่า บ้างยังเยาว์เร็วด่วนชวนล้มหาย
ทุกชีวิตมีธรรมดามาเคียงกาย เงินมากมายมิอาจยื้อซื้อชีพเอย.
04 เมษายน 2554 21:22
อปฺปํ วต ชีวิตํ อิทํ โอรํ วสฺสสตาปิ มิยฺยติ
สเจปิ อติจฺจ ชีวติ อถ โข โส ชราสาปิ มิยฺยติ.
ชีวิตนี้น้อยนัก จะตายภายในร้อยปีเป็นแท้ แม้ถ้าว่า บุคคลจะเป็นอยู่ได้เกินกว่านั้น ถึงอย่างนั้น เขาก็จะตายแม้เพราะชราโดยแท้
ชีเอ๋ยชีวิต
แค่น้อยนิดเวลาหานานไม่
อาจด่วนพรากจากจรแต่อ่อนวัย
อาจอยู่ไปเกินร้อยคอยเวลา
อายุสั้นอายุยาวสาวหรือแก่
สิ่งจริงแท้ต่างต้องตายวายสังขาร์
ถึงจะอยู่นานเนิ่นเกินชรา
มรณาย่อมตามปลิดชีวิตเอย.
05 เมษายน 2554 19:49
 |
ยถา ทณฺเฑน โคปาโล คาโว ปาเชติ โคจรํ
เอวํ ชรา จ มจฺจุ จ อายุง ปาเชนฺติ ปาณินํ.
นายโคบาลย่อมต้อนวัวทั้งหลายไปสู่ที่หากินด้วยอาชญา ฉันใด, ความแก่
และความตาย, ย่อมขับต้อนอายุของสัตว์ทั้งหลายไปฉันนั้น.
ไล่เอ๋ยไล่ต้อน
ยากจะจรพานพบหรือหลบหนี
ฝูงวัวควายโคบาลสอนคอยต้อนตี
ไปถิ่นที่มีหญ้าเพื่อหากิน
อายุคนฤๅมีได้ลี้หลบ
ล้วนแก่ตายตามพบประกบสิ้น
เหมือนโทษทัณฑ์ติดตัวชั่วชีวิน
ถูกไล่ต้อนดับดิ้นสิ้นใจเอย.
ยถา วาริวหา ปูรา ปริปูเรนฺติ สาครํ
เอวเมว อิโต ทินฺนํ เปตานํ อุปกปฺปติ.
ห้วงน้ำที่เต็ม(แม่น้ำ) ย่อมยังทะเลให้เต็มฉันใด,ทานที่ท่านอุทิศให้แล้วแต่โลกนี้,ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ผู้ล่วงลับไปฉันนั้น
แม่เอ๋ยแม่น้ำ
เมื่อเต็มลำคันคลองย่อมล่องไหล
สู่มหาสมุทรสุดกว้างไกล
แบ่งปันไปไม่แห้งแล้งแหล่งธาร
เหมือนมนุษย์ทำทานการกุศล
ย่อมส่งผลอิ่มเอิบหาศาล
ส่งผลบุญอุ่นเอื้อเจือจาน
เหล่าบริวารล่วงลับได้รับเอย
|
อตฺตาหิ หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา
ปฏิกจฺเจว ตํ กยิรา ยํ ชญฺญา หิตมตฺตโน.
ตนแลเป็นที่พึ่งของตน,ผู้อื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้, เมื่อรู้สิ่งใดจะเป็นประโยชน์แก่ตน,บุคคลควรขวนขวายรีบทำสิ่งนั้นทันที
พึ่งเอ๋ยพึ่งพา
พึ่งตนเองดีกว่าไหว้วานเขา
จะเป็นเรื่องน้อยนิดหรือหนักเบา
พึ่งตัวเราย่อมสมหวังดังตั้งใจ
เรื่องไม่รู้เร่งเรียนเพียรศึกษา
แล้วนำมาฝึกปรือหรือแก้ไข
เพียงไม่นานการคล่องอย่างว่องไว
จึงบอกไว้พึ่งตนเกิดผลเอย
|
มตฺตาสุขปริจฺจาคา ปสฺเส เจวิปุลํ สุขํ
จเช มตฺตาสุขํ ธีโร สมฺปสฺสํ วิปุลํ สุขํ.
ถ้าผู้มีปัญญามาเห็นสุขอันไพบูลย์ เพราะสละสุขพอประมาณ ก็ควรสละสุขพอประมาณเสีย จะได้พบสุขอันไพบูลย์.
ความหมาย สละสุขเล็กๆน้อย เพื่อที่จะได้พบสุขอันยิ่งใหญ่มั่งคง, สละสุขเล็กๆน้อยๆของตนเพื่อความสุขของส่วนรวม.สละสุขเล็กๆน้อยๆที่เกิดจากการทำตามอำนาจกิเลส เพื่อแสวงหาสุขอันเกิดจากความสงบ ซึ่งเป็นความสุขที่ประเสริฐ (ไพบูลย์)
เสียเอ๋ยเสียสละ
เป็นจาคะเพิ่มสุขทุกวิถี
ปราชญ์ย่อมแบ่งสรรปันสุขทุกนาที
เพื่อสุขมีทั่วหน้าประชากร
เมื่อผู้น้อยมีสุขทุกถิ่นฐาน
ปราชญ์ย่อมเบิกบานกว่าเก่าก่อน
เสียสละมวลกิเลสอันเร่าร้อน
สุขสงบทบย้อนผู้ป้อนเอย
|
|
อปฺปมาเทน สมฺปาเทถ
จงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด
มาเยี่ยมคุณครู หลังสงกรานต์ คุณครูคงจะสบายดีนะ เมื่อสงกรานต์คงจะมีลูกศิษย์มารดน้ำขอขมา ขอพร อวยพรนะครับ..ขอให้คุณครูมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง..
สวัสดีค่ะคุณครูภาทิพ
ธรรมเอ๋ยธรรมะ ช่วยชำระจิตใจให้คลายหมอง
ให้รู้คิด พูด ทำ ตามครรลอง เป็นแสงส่อง เส้นทางสว่างไกล
ใจมีธรรม ค้ำจุน ย่อมอุ่นอิ่ม แข็งก็นิ่ม หนาวก็อุ่น ขุ่นก็ใส
เป็นที่ยึด ไม่ให้คว่ำ คะมำไป ผู้ทำใจ ให้มีธรรม ล้ำเลิศเอย
จรญฺเจ นาธิคจฺเฉยฺย เสยฺยํ สทิสมตฺตโน
เอกจรํ ทฬฺหํ กยิรา นตฺถิ พาเล สหายตา
"...ถ้าบุคคลเมื่อเที่ยวไปไม่พึงประสบ(พบ)ซึ่งสหายผู้ประเสริฐกว่าก็ดี ผู้เสมอแก่ตนก็ดี (ก็)พึงทำความเป็นคนเดียวเที่ยวไปให้มั่น เพราะคุณสมบัติเครื่องเป็นสหายไม่มีในคนพาล..."
น่าจะหมายความว่า ถ้าคนเราเที่ยวไปไม่ได้พบกับคนที่ดี หรือดีกว่าตนเอง หรือดีเท่าตนเอง ถ้าไม่มีใครดีจริงๆ ก็พึงอยู่คนเดียว เพราะว่าถ้าไปคบกับคนที่ไม่ดีไม่มีความรักไม่มีน้ำใจ ก็มีแต่จะก่อทุกข์ให้มากมาก เพราะน้ำใจระหว่างมิตรสหายย่อมหาได้ยากในใจของคนพาล. (มิตร แปลว่า เพื่อนที่มีความรักต่อกัน)
พุทธพจน์กับคำโคลงปิดเร็วไปนะคุณครู ยังคิดถึงความไพเราะของโคลงสี่สุภาพอยู่เลย น่าจะเปิดทิ้งไว้
สวัสดีค่ะ คุณยาย
คุณเอ๋ยคุณยาย หน้าละม้ายวัยรุ่นกรุ่นวัยสาว
เรียกคุณยายได้อย่างไรนัยน์ตาพราว วัยรุ่นเห็นเหน็บหนาวด้วยอ่อนวัย
หรือโยคะทำให้ได้ดูหนุ่ม ยังกระชุ่มกระชวยดูสวยใส
เป็นคุณยายเริงร่าหน้านวลใย ยิ้มละไมอบอุ่นคุณยายเอย
ขอบคุณที่แวะมาค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณสันติสุข ชอบมากค่ะ "ใจมีธรรม ค้ำจุน ย่อมอุ่นอิ่ม แข็งก็นิ่ม หนาวก็อุ่น ขุ่นก็ใส"
สันเอ๋ยสันติสุข ตรงข้ามทุกข์วุ่นว้าพาสับสน
บ้านเมืองใดมีสิ่งนี้ดีเหลือล้น ประชาชนสุขเกษมและเปรมปรีดิ์
สันติสุขจากเมืองไทยไปนานแล้ว ไร้วี่แววกลับมาอีกครานี่
เฝ้าหวั่นหวาดผวาทุกนาที อยากจะมีสันติสุขทุกวันเอย
นมัสการพระคุณเจ้า
จรญฺเจ นาธิคจฺเฉยฺย เสยฺยํ สทิสมตฺตโน
เอกจรํ ทฬฺหํ กยิรา นตฺถิ พาเล สหายตา
"...ถ้าบุคคลเมื่อเที่ยวไปไม่พึงประสบ(พบ)ซึ่งสหายผู้ประเสริฐกว่าก็ดี ผู้เสมอแก่ตนก็ดี (ก็)พึงทำความเป็นคนเดียวเที่ยวไปให้มั่น เพราะคุณสมบัติเครื่องเป็นสหายไม่มีในคนพาล..."
เดินเอ๋ยเดินทาง หากอ้างว้างคนดีที่คบหา
ไม่พบปราชญ์เชี่ยวชาญการตำรา ไม่พบพาน้ำใจหรือไมตรี
จงเดินทางคนเดียวอย่างเดี่ยวโดด เพราะไร้โทษไร้ภัยให้ป่นปี้
พระพุทธองค์ทรงสอนป้อนคำชี้ จงหลีกลี้เพื่อนร่วมทางสร้างทุกข์เอย
คุณครู บันทึกของอาตมาไม่สามารถแก้ไข เพิ่มเติมได้เลย บันทึกใหม่ก็ไม่สามารถเพิ่มได้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ได้ฝากข้อความถามคนที่ชื่อมะปรางเปรี้ยว แต่ยังไม่ได้คำตอบ
นมัสการพระคุณเจ้า
ทำตามทุกอย่างยังเหมือนเดิมครับ ปัญหานี้ก็เห็นมีหลายท่านนะครับ เพราะดูจากบันทึกของผู้ดูแลระบบ มีคนแสดงข้อคิดเห็นเอาไว้ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ได้เมื่อไรก็บันทึกเมื่อนั้น
ตอนนี้ระบบน่าจะมีปัญหาเพราะครูภาทิพ จะลงเรื่องหลวงตามหาบัวละสังขาร
โพสท์๕ ครั้งล้มเหลวตลอดค่ะ
เรื่องหลวงตานี้ก็คิดอยู่ว่าจะแนะนำให้คุณครูทำ แต่ไม่กล้า ดี แล้วที่คุณครูพูดถึง ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ เพราะอาตมาเองก็รู้สึกเคารพผูกพันกันท่านเช่นกัน ท่านเองก็เป็นพระเถระที่ทำประโยชน์กับประเทศชาติและพระศาสนามาก
เอาเรื่องจันทร์ไปเพิ่มไม่ได้ก็เลยเอาลงในช่องแสดงความเห็นครับ คุณครูก็แวะไปสั่งสอนสาวจันทร์ด้วย เธอเป็นคนดีมาก (เรื่องนี้แต่งขึ้น โดยอาจารย์ที่สอนท่านให้แต่งวรรณกรรมรูปละเรื่อง เป็นนิยายเรื่องแรกที่แต่งครับ)
เมื่อกี้พิมพ์พุทธพจน์ลงไปแล้ว พอบันทึกกลับมี พ ตัวเดียว
โย จ วสฺสสตํ ชีเว ทุสฺสีโล อสมาหิโต
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย สีลวนฺตสฺส ฌายิโน
"...ผู้ใด มีใจไม่มั่นคง พึงเป็นอยู่ร้อยปี ส่วนคนที่มีศีล เพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่วันเดียว ยังประเสริฐกว่า..."
คุณครูช่วยแนะนำบันทึกของพระสงฆ์ที่คุณครูรู้จักให้ด้วย จะได้เข้าไปศึกษาวิธีการเขียนและวิธีการเผยแพร่ธรรมของท่าน และจะได้ศึกษาธรรมะจากท่านด้วย
ไม่เห็นคุณครูแต่งดอกสร้อย ล้อรอยธรรมหลายวัน คุณครูสบายดีอยู่นะครับ หรือว่าจะมีภาระมาก ตอนนี้ก็ใกล้สอบ ขอให้คุณครูมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง...วันนี้เอากลอนมาให้คุณครูตรวจ แนะนำแก้ไข ชี้แนะครับ.
เมื่อมาอยู่รวมกันนั้นมากมาย ต่างกระจัดกระจายหลากหลายพันธุ์
เหตุไฉนจะงดงามตามระเบียบ เรียงร้อยเรียบเป็นมาลัยให้สีสัน
อาศัยด้ายมาร้อยคอยเกี่ยวพัน แม้คละกันก็มีค่าน่าชื่นชม
พระวินัยท่านเทียบเปรียบเส้นด้าย หรือก็คล้ายแจกันอันเหมาะสม
หากพระดีมีวินัยใฝ่อบรม ชนนิยมบูชาศรัทธาจริง.
เส้นด้าย (ดั่งด้าย) เสาร์ ที่ ๕ ก.พ.๕๔
เรื่องหญิงสาวชื่อจันทร์วันละนิด แทรกข้อคิดคติธรรมนำวิถี
เป็นเรื่องราวบิดรสอนบุตรี ของบุพการีที่ยากจน
สั่งสอนลูกปลูกฝังแต่ยังเด็ก วันละเล็กละน้อยพลอยส่งผล
ทั้งคำพูดทั้งแบบอย่างทางครองตน ไม่สับสนในหนทางก้าวย่างไป
เรื่องของจันทร์หยุดชะงักต้องพักก่อน ทุกบทตอนต้องกลั่นกรองให้ผ่องใส
ยามว่างเรียนเพียรสานต่อให้พอใจ มีอะไรแนะนำจันทร์ฉันขอบคุณ.
๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
สักวาฉลองนั้นท่านกล่าวไว้ เป็นกำไรเพิ่มพูนบุญกุศล
ใครผ่านมาผ่านไปได้ยินยล เชิญผู้คนโมทนาสาธุการ
ประเพณีที่ดีมีมาก่อน ได้สะท้อนดวงจิตคิดสืบสาน
ให้คงอยู่คู่คนไทยไปอีกนาน เป็นตำนานนับเนื่องเรื่องบุญเอย
๔ ก.พ.๕๔
ดอกไม้สวยเหมือนนารีที่ยังสาว
ที่พร่างพราวเสน่หาพาให้หลง
แต่รูปร่างที่สวยใสไม่มั่นคง
น้อมใจปลงอนิงจังใช่ยั่งยืน
หากหญิงใดประพฤติดีมีธรรมะ
ใจลดละความชั่วพาตัวฝืน
อบายมุขทุกอย่างนางกล้ำกลืน
คงชื่นมื่นหมดทุกข์สุขสมใจ
๓ ก.พ.๕๔
ขาดไป..
เปรียบดอกไม้เหมือนพระสงฆ์องค์วิสุทธิ์ หน่อพระพุทธสละเพศวิเศษหมาย
เมื่อมาอยู่รวมกันนั้นมากมาย ต่างกระจัดกระจายหลากหลายพันธุ์
เหตุไฉนจะงดงามตามระเบียบ เรียงร้อยเรียบเป็นมาลัยให้สีสัน
อาศัยด้ายมาร้อยคอยเกี่ยวพัน แม้คละกันก็มีค่าน่าชื่นชม
พระวินัยท่านเทียบเปรียบเส้นด้าย หรือก็คล้ายแจกันอันเหมาะสม
หากพระดีมีวินัยใฝ่อบรม ชนนิยมบูชาศรัทธาจริง.
นมัสการพระคุณเจ้า
ด้วย ความระลึกถึงพี่ครูยิ่ง
มี หลายสิ่งอยากกล่าวต่อพี่ยา
น้ำใจ มอบแด่น้องเปี่ยมจากอุรา
เสมอ มาสิ่งที่ให้ด้วยแบ่งปัน......
คุณครูสบายดีอยู่นะ
นมัสการพระคุณเจ้า