เมื่อมีแรงกิริยาย่อมต้องมีแรงปฏิกิริยา

 

          วันแรกที่เข้ามาใน รพ.สต.เฉลิมพระเกียรติฯ อ้อยใจเป้นคนที่เดินเคียงข้างเราเพื่อที่จะพาไปยังบ้านพักที่อยู่ด้านหลังรพ.สต. เราคุยอะไรกับ้างก้จำไม่ได้แล้ว ความรู้สึกที่เจอออ้ยใจครั้งแรกเราดีใจมาก ที่ยังมีเจ้าหน้าที่ที่น้ำหนักเท่าๆกันทำงานในนี้ด้วย

        อ้อยใจเป็นเด็กสาวรูปร่างผอมบาง ผิวผสม ใว้ผมยาวประบ่า ริมฝีปากบางเล็กๆ ท่าทางเป้นคนคุยเก่ง และเธอก็คุยเก่ง พูดเก่ง กินเก่ง ทำงานเก่ง ในสายตาของเราอ้อยใจเป้นน้องสาวที่น่ารักอยู่ตลอดเวลา

       อ้อยใจเป้นคนเดียวที่จะครองแชมป์การมาเช้า ไม่ว่าอากาศจะหนาว ฝนจะตก แดดจะออก อ้อยใจก็จะเป้นคนเดียวที่มานั่งตรวจคนไข้รอเจ้าหน้าที่เวรคนอื่นๆ ทั้งๆที่บ้านของเธอห่างจากที่ทำงาน เกือบสิบเอ็ดกิโลเมตรเศษๆ

       เวลาเราทำลูกประคบ อ้อยใจก็จะเดินมาหั่น มาห่อ มาช่วยตัดผ้าขาวบาง โดยที่เราไม่ต้องเข้าไปชวน เธอจะชอบทำไปคุยไป บ่นไป แล้วแต่อารมณ์ที่เกิดขึ้น ณ ขณะนั้น อยู่ช่วยทำจนลูกประคบสดถูกเก็บในตู้เย็น

       เรามักจะตอบแทนน้ำใจน้องโดยการเลี้ยงข้าว อ้อยใจก็จะถล่มเราในบางที แต่ในบางครั้งก้ขอแค่เพียงมาม่าคัพเพียงถ้วยเดียว

       เวลาเลิกงาน อ้อยใจก็จะหันมาถามเราเสมอ

/เจ๊...เย็นนี้จะกินอะไร /

        มีนัยยะว่าอ้อยใจจะพาเราไปเดินตลาดคลองถม ที่มีจัดอยู่ทุกวัน เพราะเราไม่มีรถในการไปซื้อของ นึกครึ้มอกครึ้มใจบางทีเราก็ลากอ้อยใจไปตลาดโดยการปั่นจักรยาน  บางครั้งอ้อยใจก็บ่นๆ ไม่อยากไป แต่เรารู้ดี ว่าอ้อยใจเป้นห่วงเรากลัวเราอดข้าวเย็น บ่น...แต่ก็พาไปตลอด

   เราขับมอเตอร์ไซด์ไม่เป้นเลยต้องพึ่งพาน้อง หลังๆเราเลยหัดขับเองบ้าง เลยทำให้เราขับให้อ้อยใจได้นั่งบ้าง ไปใหนมาใหนจะได้ขอยืมรถ ไม่ต้องขอยืมตัวไปเป็นสารถี ต้องพึ่งตัวเองให้มากเข้าไว้ 

   มีอยู่วันหนึ่ง ....เราต้องขับรถไปที่ภูเวียง  ระยะทางกว่า สิบเอ็ดกิโลเมตร อากาศหนาวมาก  แต่ต้องไปเพราะเป็นงานกีฬา เราขับรถอ้อยใจ อ้อยใจขับรถแม่แดง(พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ)ไปเก็บไว้ที่บ้านท่าน

  ตอนนั้นพึ่งขับรถเป้นด้วย...อ้้อยใจขับนำหน้า เราขี่ตามหลัง ทิ้งห่างกันระหว่างโค้ง ปรากฎว่ายางรถเรารั่ว พอซ่อมเสร็จ อ้อยใจเปลี่ยนจากขับออกก่อน มาขับตามหลังเรา อากาศมันหนาวมาก เราขับอยู่ที่ ยี่สิบ น้องก็ขับตามมาไม่ห่างนัก

  พอถึงที่หมาย อ้อยใจก็บ่นๆ ใจแทบขาดตาย ขับอะไรชักช้า ...หึหึ ...เรารู้ดีว่า้น้องเป็นห่วงเรา  เลยไม่กล้าเร่งระหว่างทาง ก็ได้แต่ขอโทษน้องไป

 

     การอยู่ไกล้อ้อยใจทำให้เรากลายเป็นคนอารมณ์ดี เข้าใจคำว่า มีน้ำใจ รู้ซึ้งถึงคำว่าเป็นห่วง เราได้สิ่งนั้นจากน้อง เราก็อยากให้สิ่งนั้นกลับคืนไป

 

จะอ้างถึงกฎของนิวตันมาเปรียบได้รึเปล่านะ ที่ว่า

               เมื่อมีแรงกิริยาย่อมต้องมีแรงปฏิกิริยา

เรากับอ้อยใจ เป็นเช่นนั้นเอง

อ้อยใจกับห้องทำงาน

ไปเที่ยวประจวบกัยอ้อยใจ