...หล่อนใช้ชีวิต..ราวกับปุยนุ่น ฤาเม็ดในที่แตกจากฝักหลุดล่องลอยไปกับแรงลม..แรงรมย์..พัดพาเจ้าไปตก ณ ที่แห่งใด( ไม่มีใครรู้ได้)
...ณ ริมแม่น้ำป่าสัก...คืนนั้น...แสงเดือนแรม..ที่ยังสาดส่องแสงได้เกือบเต็มดวง เจิดจ้า...กาเหว่าร่ำร้องทั้งคืนเขาร่ำร้องเพรียกคู่หรือจะ"จุ๊"กันไม่แน่ใจ
..."หล่อน" กับความ"ฝัน"อันเพ้อเจ้อ"ล่องลอยอยู่ระหว่างป่าหิมพานต์กับป่าเลย์ไลก์(คิดถึงความรักของพระสุธนกับนางโนรา..ความรักช่างกว้างไกลสุดขอบฟ้า ป่าหิมพานต์และมนุษย์โลกกับความโศรกสลด)..หล่อน ผิดหวังต้องหนีความตายที่เขาหยิบยื่นให้..จากรักที่แสนหวานปานน้ำตาลกรวดก้อนหนึ่ง..คืนกลับสู่.."หิมม..วาร"
...ตรงนั้น..ระหว่างทางมีป่าใหญ่"ป่าเลย์ไลก์"หล่อนจะข้ามไปให้ได้ดังใจคิด..ณ..ที่นี้สมณะโคดมเจ้า..ยังหลีกลี้..หนีความขัดแย้งเข้าสู่ ป่า..ส่วน "หล่อน"นั้นฤาจะกล้าข้ามไป...
...ณ ริมน้ำ ป่าสัก"หากเป็น"ที่พักใจ.ที่อ่อนผันกับความขัดแย้ง..."หล่อน"จะถอดปีกถอดหางลองเล่นน้ำ...ดูอีกสักครั้ง...ก่อนกลับ...พิมพานต์
...นิยายเรื่องนี้..คือชีวิตหนึ่งในสิ่งแวดล้อม...
ท่านผู้อ่านที่รักเจ้าคะ...ช่วยกันเอาใจช่วยหล่อนหน่อย..นะเจ้าคะ..ให้เจ้าหล่อนร่อนออกไปจาก..ป่า เลย์ไลก์..ให้ได้..นะเจ้าคะ...ยายธีค่ะ
สวัสดีค่ะ
อ่านแล้วนึกถึงตอนเรียนปีสุดท้าย
พระสุธน-มโนราห์ เป็นละครรำเรื่องสุดท้ายที่แสดง
เสียดายค่ะ ตอนนั้นไม่มีวีดิโอ เลยไม่มีภาพเก็บไว้ให้ลูกดู
สบายดีนะคะ
สวัสดีค่ะ..คุณณัฐรดา..ยายธีชอบนิยายปรัมปราเรื่องนี้มากเจ้าค่ะ..เมื่อร้อนที่แล้ว..โนราบูชายันต์ได้ถูกสร้างให้ร่ายรำหน้ากองไฟ..ระลึกถึง..ตาที่จากไป...ในสวนสารธารณะแห่งหนึ่งใน..ฮัมเบอรก..กองไฟนั้นเป็นรูปดอกไม้ในจินตนาการ..มันเป็นเพียงกองดินกองหนึ่ง..ที่ถูกสร้างขึ้นรับกองไฟ..."หล่อน" นั้นเป็นเพียง..โนราโพสโมเดอนเท่านั้น..สำหรับความรักที่ไม่เคยลงตัว.....ยายธีค่ะ
สวัสดีค่ะคุณยายธี
เพิ่งกลับจากแดนสวรรค์ริมน้ำป่าสัก ประทับใจมากมายค่ะ
ยิ่งได้อ่านบันทึกนี้ ยิ่งคิดถึงบรรยากาศ ส่งกำลังใจนะคะ :)