ปฐมบทของความคิดถึง

ทุกคืนค่ำเขียนลำนำคำว่าเหงา

ด้วยหัวใจที่โง่เขลาเฝ้าแต่ฝัน

ว่าคนเคยพรากจากไปมาใกล้กัน

หวังสักวันเพียงพบได้สบตา

ความคิดถึงตกตะกอนนอนผลึก

ในส่วนลึกหวังเพียงเธอกลับมาหา

กลางน้ำค้างพร่างพรมจมน้ำตา

ชะเง้อหาชะแง้เหลียวเปล่าเปลี่ยวใจ





....ทุกอารมณ์แม้เศษเสี้ยวความรู้สึก
ทุกมโนสำนึกคิดถึงอยู่รู้บ้างไหม

แม้ทะเลหรือภูผาฝากฟ้าไป

ความรู้สึกมิเลือนหายได้สักวัน

อยากให้อยู่ด้วยกันในวันนี้
ทุกนาทีฉันมีเธอเสมอมั่น
เดินเกี่ยวก้อยอิงซบไหล่ใต้แสงจันทร์

ใต้อ้อมกอดจุมพิตฉันยามนิทรา

แม้คืนวันผันผ่านยังรู้สึก

ความคิดถึงยิ่งล้ำลึกจนปวดปร่า

กลางลมหนาวฝนพรมลมพัดพา

สะอื้นหาหยดน้ำตาหล่นพร่านอง

พลิ้วไหวกระไรหนอใต้คืนค่ำ

ความคิดถึงตามติดย้ำช้ำหลอกหลอน

ความอ้างว้างทำเหน็บหนาวจนร้าวรอน

ฝากลำนำคำวอน...ว่ารอเธอเสมอใจ...