ตามที่ได้เขียนภาคแรกเพื่อบรรยายสภาวะธรรมข้างทางบนเส้นทางแห่งการฝึกตนเอาไว้ที่    มีสติอยู่กับปัจจุบันขณะ = Presencing ?  แล้วนั้น วันนี้มีความเข้าใจใหม่เพิ่มขึ้น จึงขอนำมาเขียนเป็นบันทึกภาคต่อ เพื่อให้ท่านผู้รู้มาช่วยชี้แนะครับ

         พลานุภาพของ "การมีสติอยู่กับปัจจุบัน"
ธรรมดาที่ไม่ธรรมยิ่งนัก

 

          ในตอนที่ ๑ ผมได้แบ่งสภาวะของจิตใจออกเป็น 4 ระยะ ดังนี้ครับ

  1. ระยะที่จิตสงบ (อย่างอริยชน)
  2. ระยะเปลี่ยนแปลงจากจิตสงบ(อย่างอริยชน) ไปสู่ จิตวุ่นวาย (อย่างปุถุชน)
  3. ระยะที่จิตวุ่นวาย (อย่างปุถุชน)
  4. ระยะเปลี่ยนแปลงจากจิตวุ่นวาย (อย่างปุถุชน) ไปสู่ จิตสงบ

 

          โดยตั้งประเด็นเป็นข้อสังเกตุไว้ประมาณว่า จะประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างไร ? และพยายามบอกว่า ทุกระยะมีประโยชน์ เป็นธรรมชาติ เป็นเช่นนั้นเอง

 

         ทุกสภาวะ (สภาวะทั้ง 4) ผมเข้าใจว่า

            1. เป็นธรรมชาติที่ต้องเกิดขึ้น มีขึ้น ตั้งอยู่ และก็ดับไป นั่นหมายความว่า เราต้องเข้าใจ เห็นว่า มันเป็นเช่นนั้นเอง เราควรเรียนรู้ที่จะใช้สภาวะทั้ง 4 เป็นโจทย์ธรรม หรือตัวซ้อมที่จะช่วยให้เราพัฒนาสติ+ปัญญา  นั่นหมายความว่า แต่ละคนจะมีช่วงของระยะทั้ง 4 ความยากลำบากและวิธีการปฏิบัติก็จะแตกต่างกันไปตามภูมิธรรมนั่นเอง

            2. ฝึกมาสักพักท่านจะพบว่า การดำรงไว้ซึ่งระยะที่ 1 หรือ การมีจิตใจที่สงบนั้น เป็นสิ่งจำเป็นพื้นฐานสำคัญยิ่ง เพราะธรรมชาติของจิตคือ ความสงบ หรือ การมีสมาธิ นั่นเอง เมื่อจิตใจท่านสงบหรือเป็นสมาธิ ท่านก็จะมีปัญญา สามารถดำเนินชีวิตประจำวันได้อย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพที่สุดนั่นเอง

 

 

 

           คำถามต่อมาคือ ในการดำเนินชีวิตประจำวันเราจะทำจิตใจให้มีความสงบได้อย่างไร ?