พุดตานกถา หัวข้อที่ 28

พุดตานกถา หัวข้อที่ 28

วิ่งเต้นได้กำลังกาย

หยุดนิ่งได้กำลังจิต

หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เมื่อเลิกหาจึงเจอ

เมื่อเจอแล้วก็ไม่รู้หาทำไม ไม่รู้เจอทำไม

วิ่งเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เมื่อจอดจึงถึง

ถ้าจอดไม่เป็น ที่วิ่งมาก็ไร้ค่า

จงวิ่งให้เป็น จงหยุดให้เป็น

จงหาให้เป็น จงพอให้เป็น

ถ้าพอไม่เป็น ที่หามาก็ไร้ค่า

อย่าคิดว่าการตอบสนองความอยาก นำมาซึ่งสุข

คนวิ่งไม่รู้จักหยุดนั้นเหนื่อยแสนเหนื่อย

คนหาไม่รู้จักพอนั้นทุกข์แสนทุกข์

กลับมาหาตัวเองให้เจอดีกว่า

สิ่งที่ตัวเองต้องการนั้นคืออะไรแน่

จงดับความอยาก แล้วพอให้เป็น

ที่มา: หนังสือพุทธมงคลอานิสงส์