กับการดำเนินไปของชีวิต ช่วงระหว่างนี้เต็มไปด้วย “ปัญหา” แม้เพียงสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยธรรมดา ก็เกิดปัญหาได้ คอมที่ใช้อยู่ติดไวรัส เป็นเรื่องธรรมดา เรื่องราวในชีวิตดำเนินไปไม่มีเวลามานั่งจัดการเอง เพราะปัญญาไม่ถึงล้างเครื่องโดยไม่ผ่าน CD ไม่เป็น จึงไปจ้างร้านแต่แล้ว ก็ไม่สมบูรณ์ใช้งานไม่ได้ สุดท้ายยอมเปลี่ยน CD แล้วก็จัดการเอง ท้ายที่สุดของการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือ “พึ่งตนเอง”
ณ ตอนนี้หันมองเรื่องราวที่ผันผ่านกว่าสองอาทิตย์ที่ไม่ได้เขียนบันทึก แต่ก็ยังมีกระบวนการเรียนรู้เกิดขึ้นตลอดเวลา หากปรารถนาที่จะเข้าถึงมรรค หากดำเนินชีวิตนอกเส้นทางแห่งมรรคมีองค์แปด ก็ยากที่จะไปถึง เมื่อเส้นทางมีแล้วพระพุทธเจ้าท่านเมตตาบอกทางไว้ แต่มนุษย์ใช้สมองที่ไร้ซึ่งปัญญาใช้ใจที่ห่อหุ้มไปด้วยกิเลส มาคิด มาตัดสินจึงทำให้ความจริง ต่าง ๆ ผิดเพี้ยนไป นี่แหละหนอ ความโง่ของมนุษย์
ร่างกายและจิตใจนี้จะว่าไปก็ไม่ต่างจากทางผ่านของทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวด ความสบาย ความทุกข์ หรือความสุข ความเศร้า ความดีใจ หรือความบีบคั้น ความหิวโหย ความง่วง ความอ่อนแรง ความหลง มันมาแล้วมันก็ไป แต่ใจของผู้โง่ก็คอยแต่จะกระโดดเกาะสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น แล้วก็ใส่การปรุงแต่งมากมาย หากพิจารณาด้วยปัญญาแล้ว มีอะไรหรือที่เกิดขึ้นแล้วไม่ผ่านไป แม้กระทั่งลมหายใจนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ลมหายใจก็จะดับสูญไปเฉกเช่นเดียวกัน ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน ณ ปัจจุบันนี้ก็มีเพียงลมหายใจที่ได้รับโอกาสเรียนรู้ในทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ยังดำเนินอยู่ เปลี่ยนผันสลับกันไป ไม่สงสัยแล้วว่าต้องเรียนรู้อะไร ลงใจแล้วว่า “ต้องเรียนรู้ในสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่เอง”
เพราะไม่ว่าอะไรที่มันเกิดขึ้นก็จะเพียงแค่ผ่านไป จนกว่าใจนี้จะเกิดปัญญาถ่องแท้ว่า “เกิดมาทำไม”
