เตรียมตัวไปอุดรธานี

              เป็นเรื่องที่น่ายินดีอีกครั้งหนึ่ง เพราะเมื่อเช้าเดินทางมาถึงโรงเรียนเป็นลำดับที่ 2 รองจากครูผู้อาวุโส ( บ้านใกล้โรงเรียน )  พอสายมาสักพักเพื่อนร่วมงานก็ค่อยทยอยมาถึงทีละคนสองคน  แต่เช้านี้เป็นวันที่เรามีทั้งความเหนื่อยใจและภูมิใจ เมื่อผู้บังคับบัญชาบอกว่า  เตรียมตัวพาเด็กไปแข่งขันทักษะวิชาการระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  โดยโรงเรียนของเราจะได้นำเอาโคมไฟประดิษฐ์จากตอไม้ที่ทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจกันทำงานจนประสบผลสำเร็จ  แม้บางทีอาจมีปัญหาอุปสรรคบ้างแต่เราก็สามารถร่วมกันฝ่าฟันไปจนได้  มีทั้งความทุกข์และสุขปนกันไป  ช่างเป็นรสชาติของชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง    แต่ทว่าการไปครั้งนี้เราไม่ได้ไปเพราะมีเหตุผลเดียวคือติดเรียน เสาร์ - อาทิตย์  จึงทำให้บางคนรู้สึกเสียดายโอกาส ซึ่งเราก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นเดียวกัน  จะให้ทำอย่างไรได้  เพราะคนเราบางครั้งหน้าที่อาจจะทำให้เสียโอกาสในบางเรื่อง  ดังกับคำพูดที่ว่าคนเราจะทำงานสองงานไปพร้อมกันแล้วผลออกมาจะสำเร็จทั้งสองงานที่ค่อยข้างยาก 

          ดังนั้นเราควรทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดให้ดีที่สุดก็เป็นพอแล้ว  เพราะช่วงเวลาที่เหลือเราก็สามารถช่วยเพื่อนๆ ทำงานในองค์กรอย่างเต็มความสามารถ  เราก็มีกำลังใจแล้ว  คอยส่งแรงเชียร์แรงใจให้กับคนที่ไปต่อสู้เพื่อความสำเร็จขององค์กร