“ผู้นำ” หมายถึงผู้ที่ได้รับการเลือกหรือแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าในการทำกิจกรรมต่างๆ ผู้ที่ได้รับเลือกมักจะเกิดความภาคภูมิใจว่าตนเองเป็นคนมีความสามารถโดดเด่นกว่า และมีอำนาจมากกว่าผู้อื่น เป็นเพราะเขาเหล่านั้นยังไม่เข้าใจถึงคุณสมบัติที่แท้จริงของการเป็นผู้นำ
ผู้นำต้องพร้อมที่จะเสียสละเพื่อส่วนรวมเสมอ ไม่ว่าจะเป็นผลประโยชน์ส่วนตัว เวลาส่วนตัว เพื่อผลงานของคณะ ผู้นำที่ดีต้องพร้อมที่จะเป็นผู้ให้ ทั้งให้คำแนะนำ ให้กำลังใจ ให้ความรู้ ให้โอกาศ ให้ึความเอาใจใส่ รวมถึงการให้อภัย ผู้นำต้องเป็นตัวอย่างที่ดีแก่ลูกน้องได้ในทุกเรื่อง เพื่อลูกน้องจะได้ืำืทำตาม ไม่ใช่ว่าพอเป็นผู้นำแล้วก็เริ่มแสดงอำนาจ ไม่รักษากฏระเบียบ ถ้าทำได้ครบทั้งสามสิ่งนี้ จึงจะเรียกได้ว่า เป็นผู้นำที่แท้จริง เป็นผู้นำที่ผู้ใต้บังคับบัญชารักและเคารพ ผู้ที่แสดงอำนาจโดยไม่จำเป็น ไม่เสียสละ และไม่ทำตนเป็นตัวอย่างที่ดีนั้น ไม่ใช่ผู้นำ แต่ควรเรียกตัวเองว่า “ผู้ดัน” จะเหมาะสมกว่า
การทำงาน คือ โอกาสในการนำสิ่งที่มีอยุ่ในตัวออกมาใช้ เราไม่ควรทำงานเพียงเพราะแสวงหาความอยู่รอด เพราะการมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อทำมาหากินอย่างเดียวจะต่างอะไรกับสิงสาราสัตว์ที่และเล็มหญ้าไปวันๆ จนกว่าจะตาย มนุษย์เราควรมีอะไรมากกว่านั้น
เราควรทำงานเพราะเห็นคุณค่าในสิ่งที่ทำ การเห็นคุณค่าส่งผลให้ทุ่มเทจิตใจให้กับสิ่งนั้นและทำอย่างเอาจริงเอาจัง ไม่รู้สึกเหร็ดเหนื่อย
เกิดมาชีวิตหนึ่งเราควรทำสิ่งที่เรารัก ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่า วัดไม่ได้ด้วยตำแหน่งหน้าที่หรือชื่อเสียงเงินตรา แต่วัดด้วยประโยชน์ที่มีต่อสังคม ประเทศชาติ และมนุษยชาติ
ชีวิตจะ ไร้สาระ หรือ มีสาระ นั้นสะท้อนจากงานที่เราทำ การทำงานทุกชิ้น ต้องทำให้ดีที่สุด ซึ่งการทำดีที่สุดนั้น ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นที่หนึ่งเสมอไปครับ เพียงแต่หมายถึงการทำหน้าที่ให้ดีที่สุดทุกครั้งไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ตาม
ทรัพยากรที่มีค่าที่สุดในการทำงานคือ มนุษย์
