เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ดู VDO ของโรงเรียนไทยรัฐวิทยา ๘๔ (ชุมชนบ้านคีรีวง) ในการเรียนการสอนโดยการบูรณาการหลายวิชาเข้าด้วยกัน ในการเรียนทำผ้าบาติก เช่น การผลิตสีจากพืชธรรมชาติ นักเรียนได้ทดลองฝึกปฏิบัติจริง และสามารถที่จะสรุปผลการดำเนินกิจกรรมที่ทำได้ และมีการนำนักเรียนออกไปเรียนรู้นอกห้องเรียน อย่างที่บอกว่า การเรียนรู้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในห้องเรียน การที่นักเรียนได้ไปเห็น ได้ไปทำ ทำให้เค้าเกิดการเรียนรู้ เกิดพัฒนาการ เกิดการจินตนาการ มากกว่าที่จะอยู่ในห้องเรียน เค้าได้พบกับของจริง เหตการณ์จริง ที่ต้องทำและแก้ไขปํญหา และสิ่งที่เป็นจุดเด่นสำหรับหมู่บ้านนี้ก็คือ เค้ามีกลุ่มที่เข้มแข็งอยู่ในชุมชน ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มการเงิน กลุ่มอาชีพ การที่โรงเรียนและชุมชนรวมกันได้ มันก็เป็นการดึงสิ่งที่มีอยู่ในชุมชนเข้ามาบูรณาการกับการเรียนการสอนของนักเรียน เด็กได้เรียนรู้สิ่งที่มีอยู่ในชุมชนซึ่งเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น เกิดความใกล้ชิดระหว่างชุมชนและโรงเรียนมากขึ้น
ดิฉันคิดว่า การที่เราสอนให้เด็กที่อยู่ในชุมชนได้รู้จักบริบทชุมชนของตนเองเป็นสิ่งที่สำคัญ เพราะต่อไปในอนาคตเค้าอาจจะเป็นผู้นำของชุมชนของเค้าต่อไป
หรือใครคิดว่ายังไงแลกเปลี่ยนกันหน่อยค่ะ
การจัดการศึกษาแบบ มีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียนกับชุมชน กรณีกลุ่มเกษตรกรปลูกผักปลอดสารพิษบ้านสวนหอม อำเภอเมือง จังหวัดน่าน ในนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2546 ของโรงเรียนดรุณวิทยา (เทศบาลบ้านสวนตาล) จำนวน 26 คน และกลุ่มเกษตรกรผักปลอดสารพิษบ้านสวนหอม รวมถึงผู้บริหาร ครู ผู้ปกครอง และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในชุมชน พบว่าชุมชนบ้านสวนหอม อำเภอเมือง จังหวัดน่าน มีสภาพและศักยภาพใน การมีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ คือ 1. มีความรู้ความสามารถที่สอดคล้องกับความต้องการและเป็นที่ยอมรับของโรงเรียนและสาธารณชน 2. มีความพร้อมด้านเวลา กำลังคน และวัสดุอุปกรณ์ ที่มาร่วมกิจกรรม กับโรงเรียน 3. มีความเชื่อมั่นและศรัทธาต่อการจัดการศึกษาของโรงเรียน 4. มีเส้นทางคมนาคมที่สะดวกและปลอดภัยระหว่างโรงเรียนกับชุมชน 5. ชุมชนมีความเข้มแข็ง http://www.trueplookpanya.com/true/teacher_portfolio_detail.php?portfolio_id=5