สิ่งแวดล้อมของ..มนุษย์ มนา

ฝนตก..เป็นเรื่องธรรมดาๆ...แต่ที่นี่(ในยุโรป)..ไม่ค่อยจะธรรมดาเท่าไร...ฟ้าเป็นสีเทาละอองฝนที่เย็นยะเยือก..รวมกับหัวใจที่ห่อเหี่ยวและท้อแท้..ละก้อมีอยู่อย่างเดียวที่นี่เขาเรียกว่า..ดึงผ้าห่มคลุมหัว..(นอน..อ้ะะะๆ..และยิ่งไม่มีคู่นอน..เลยยิ่งไปกันใหญ่..๕๕๕..)ยายธีเริ่มไปทำงานให้กับสมาคม(วัวหลากสี)อีก..เด็กๆก็มาถามเช่นเคย...นี่เธอ..ทำอะไรน่ะ...(คำตอบ..คราวนี้..ไช้เซ่..."ไช้แซ่แปลว่า ขี้ ในภาษาเยอรมัน")..เด็กๆมองหน้าทำตาเหลอ..นี่เธอ..ขี้..เขาไม่พูดกัน..แล้ว "ขี้" น่ะมันอยู่ในกางเกง..อ้ะะๆ..เด็กสี่ขวบสอนยายธี..(ครูที่พาเด็กเหล่านี้มา..มองยายธีแล้วยิ้มๆๆ)...ไช้เซ่..เป็นคำแรกที่พูดได้..ตอนมาเยอรมัน..น้องชายเป็นคนสอน..เพราะเขามาก่อนเรา...(และชอบใช้จนติดปาก)...จนเจ้านายเยอรมันติดเอาไปพูดบ้าง..(ในวงสังคมหนึ่ง..เขาไม่ใช้กัน..เพราะเป็นคำไม่สุภาพ..เจ้านายเลยถามยายธีว่า..ภาษาไทยเรียกว่าอะไร..ยายธีตอบว่า...ขี้..อ้ะะๆๆ...)

...ตรงนี้..อ่านแล้วอย่า..งง..และสงสัย...ว่า..ฝนตก..ขี้หมูไหล ..จะไปเกี่ยวข้องกันอย่างไรเพราะยายธีก็ลืมไปแล้วเหมือนกัน..จำได้แต่ว่าตอนเป็นเด็ก..มีข้อสอบที่ถามแล้วก็ตอบผิด..มาตอนนี้...รู้แต่เพียงว่า..ขี้หมูดีมีประโยชน์..ถ้าไหลลงตุ่ม..เก็บแก้สไว้ให้ดีใช้เป็นประโยชน์ในการหุงต้ม..ที่เมืองจีนเขาใช้กัน..ในหมู่บ้านที่เลี้ยงหมูในครัวเรือน..ประหยัด..เงินไปได้หลาย....และนี่คือสิ่งแวดล้อมของมนุษย์มนาอย่างยายธี...อ้ะะะๆ