วันนี้เป็นวันที่ฝ่ายกิจการนิสิตจัดให้มีการแสดงกตเวทีของนิสิตแก่ผู้มีอุปการะคุณ
ฉันในฐานะครูผู้สอนได้เข้าร่วมกิจกรรม และได้เรียนรู้หลายอย่าง
1. ความรู้สึกดี ๆ นี้ เป็นเครื่องมือที่จะช่วยให้ตัวเรา และ นิสิตของเราเปลี่ยนความคิด หรือแม้แต่พฤติกรรมได้
ฉันพอจะจับได้ว่า เสียงเครือ ๆ ของผู้มีอุปการะคุณ กล่าวให้กำลังใจแก่นิสิต นั้น ออกมาจากใจจริง ให้เพราะอยากจะให้จริง ๆ เสียงนั้นแม้จะกล่าวสั้น ๆ ก็เพียงพอที่จะกระตุ้นความรู้สึก ดี ๆ ของฉันได้ ฉันแน่ใจว่าและแก่ินิสิตของฉันได้ด้วย แต่...มันตั้งอยู่เพียงครู่เดียว แล้วก็ดับ ไป ความรู้สึกดี ๆ ของฉันก็เช่นกัน
น่าเสียดาย ฉันจะทำอย่างไร ให้บทเรียนเช่นนี้ได้ขยายผลไปสู่นิสิตอื่น ๆ ของฉันได้มีโอกาศรับรู้ สัมผัส จนอาจปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเขาไปในทางที่ดีขึ้นได้
2. ความรู้สึกดี ๆ อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีแผนการล่วงหน้า เกิดขึ้น ตั้งอยู่แว๊บเดียว แล้วก็ดับไป บันทึกก็ไม่ทัน แล้วจะขยายผลได้อย่างไร
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ในอีกเวทีหนึ่ง ฉันตั้งใจจะสร้างความรู้สึกดี ๆ ให้แก่เพื่อนของฉัน แต่ความรนู้สึกเช่นนั้น ไม่เกิด
3. ผู้ที่จะดึงศรัทธาในความดี ขึ้นมาเผยแพร่ได้ในวันนี้ กลับไม่ใช่ครู ไม่ใช่ผู้นำการประชุม แต่เป็นผู้มีอุปการะคุณ เพราะในขณะนั้น ความศรัทธาในความดีเต็มเปี่ยม การเผยแพร่ ถ่ายทอดจึงงดงาม เป็นธรรมชาติจริง ๆ
