รู้สึกชื่นชมความสะอาด ความเก่าแก่ ความสวยงาม มีข้อขัดข้องเล็กน้อยคือ “ขี้ม้า” เรี่ยราดตามตรอกซอกซอยเหล่านี้

เรื่องเล่ากลางโรม-3

โสภณ  เปียสนิท

................................................

 

            มุมตรงข้ามบาทหลวงองค์นี้มีนั่งร้านต่อสูงยาวถึงขอบหลังคาโค้ง แสดงให้รู้ว่าอยู่ระหว่างการซ่อมแซมบูรณะปฏิสังขร มองหาช่างซึ่งอาจกำลังซ่อมแซมวิหารแห่งนี้อยู่ แต่ไม่พบใคร รอบบริเวณมีแต่นักท่องเที่ยวเดินคลาคล่ำสับสน บางคนชมจนพอใจแล้วเดินออกไปชมด้านนอก หลายคนเพิ่งเดินเข้ามา หลายคนหยุดยืนอยู่ตรงขอบประตู เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืดภายใน

              เยี่ยมชมโบสถ์หลังนี้เรียบร้อยแล้ว ชวนพี่บันลือเดินกลับมาร่วมกลุ่มที่นัดหมายคือบริเวณน้ำพุเทรวี (Drevi fountain) ระหว่างการเดินทางไปและกลับตามตรอกซอกซอยกลางเมืองใหญ่ พื้นหินมันวับดำปี้หลายแห่ง รู้สึกชื่นชมความสะอาด ความเก่าแก่ ความสวยงาม มีข้อขัดข้องเล็กน้อยคือ “ขี้ม้า” เรี่ยราดตามตรอกซอกซอยเหล่านี้ เพราะมีรถม้าสำหรับบริการนักท่องเที่ยวจำนวนมาก แต่ระบบการทำความสะอาดสิ่งปฏิกูลยังไม่ค่อยดีนัก

             กลับถึงน้ำพุเทวีพบว่ายังมีเพื่อนร่วมทางจำนวนน้อยที่เดินทางกลับมาตัวกันที่นี่ ผมหันหลังโยนเหรียญห้าบาทลงไปในน้ำพุคิดในใจว่า “ขอให้ได้กลับมาเยือนอิตาลีอีกครั้ง” ตามความเชื่อเก่าแก่ที่ถ่ายทอดกันมานานว่าหากใครทำดังนี้แล้วจะได้กลับมาเยือนอิตาลีอีกครั้งหนึ่ง เพื่อย้ำเจตนารมณ์ว่าต้องการกลับมาอีกครั้ง

              พบอาจารย์ทิวา วิทยาเขตศาลายาระหว่างการเดินวนไปวนมาใกล้ ๆ น้ำพุ จึงชวนกันไปเดินหาห้องน้ำ คาดว่าคงมีอยู่ที่ห้างเหมือนบ้านเรา เดินจนเหนื่อย จึงได้พบห้างใหญ่มีผู้คนมากมายหลายเชื้อชาติเดินจับจ่ายใช้สอยเหมือนบ้านเรา แต่ไม่เห็นห้องน้ำ จะถามเขาก็กลัวเสียฟอร์ม ปล่อยให้อาจารย์ทิวาเดินน้ำหน้าไปเรื่อย ในที่สุดก็พบจนได้ แต่กว่าจะพบก็เกือบลืมห้องน้ำไปเสียแล้ว

             ระหว่างเดินกลับ แวะร้านค้าขายน้ำดื่มเล็ก ๆ เจ้าของเป็นชาวศรีลังกา มีสินค้าอิตาเลี่ยนมากมาย แต่ไม่ลืมความเป็นแขก เพราะในร้านมีเนื้อมะพร้าวแก่หั่นเป็นชิ้น ๆ วางขายหน้าร้าน แช่น้ำแข็งจนเย็นเจี๊ยบน่ารับประทาน ยืนชวนเจ้าของร้านสนทนาเพื่อฝึกภาษาอังกฤษ แขกไม่ทิ้งความเป็นแขกครับ ชอบคุยชอบวิวาทะ ส่วนผมก็ได้ความรู้จากการสนทนาไม่น้อย สุดท้ายก่อนจากมาจึงซื้อน้ำดื่มมาหนึ่งขวดเอาใจเจ้าของร้าน

             กลับถึงน้ำพุเทรวี ผองชนยังคงหนาแน่น หลายชาติหลากภาษา เดินบ้าง ถ่ายรูปบ้าง พูดคุยกันบ้าง ผมเดินเข้ารอบในมีขอบคันให้นั่งได้ บังเอิญนั่งใกล้กับชาวบราซิลสองแม่ลูก จึงขอความร่วมมือถ่ายรูปกันคนละภาพสองภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก ขณะถ่ายรูปกันเพลิน ๆ ปรากฏว่ากล้องของเพื่อนบราซิลโชคร้ายโดดลงจากมือเจ้าของกระทบพื้นเสียงดังแปะ แม้ไม่แตกเห็นกับตา แต่เจ้าของทำหน้าแปลก ๆ ก่อนแยกจากกัน

            เดินกลับมารอบนอกอีกครั้ง กำลังมีการถ่ายรูปบ่าวสาวจากไหนไม่ทราบ ผมทำไม่รู้ไม่ชี้ไปยืนข้าง ๆ ให้พรรคพวกถ่ายรูปให้หน่อย เพื่อว่าจะได้รูปเจ้าบ่าวเจ้าสาวพร้อมแขกผู้มาร่วมงาน แต่ผิดคาดครับ คนกดชัดเตอร์ไม่เข้าใจเอียงมุมกล้องหลบให้อย่างดี เลยอดได้ภาพสวย ๆ มาอวดคุณผู้อ่าน