“เดือน” เป็นชื่อหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินทางมาศึกษาต่อในกรุงเทพ เธอกำลังศึกษาอยู่คณะบัญชีและปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้ว เดือนพักอยู่กับเพื่อนซึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ทุกวันเดือนจะเดินไปเรียนเพราะหอพักของเดือนอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่  เดือนเป็นเด็กขยัน เรียนเก่งและชอบทำกิจกรรมของคณะ  ปีสุดท้ายนี้เดือนตั้งใจจะคว้าเกียรตินิยมไปฝากพ่อแม่ให้ได้  เดือนจึงอยู่ค้นคว้าและอ่านหนังสือที่มหาวิทยาลัยจนดึกเกือบทุกคืนและคืนนี้ก็เหมือนกับคืนก่อน ๆ เดือนอยู่อ่านหนังสือจนดึก เธอจึงต้องเดินกลับคนเดียวเพราะเพื่อนกลับหมดแล้ว ก่อนที่เดือนจะถึงหอพัก เดือนแวะทานข้าว    ขณะนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เดือนหารู้ไม่ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เมื่อจ่ายเงินเสร็จเดือนก็รีบกลับหอพักทันที ระว่างทางเธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังเดินตามเธออยู่ แต่เธอคิดว่าคงเป็นนักศึกษาที่กำลังกลับหอพักเหมือนกัน เพราะในซอยนี้มีหอพักหลายแห่ง  เดือนจึงไม่สนใจและเดินต่อโดยไม่หันหลังกลับไปดู ก่อนที่เดือนจะเดินถึงหอพักก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง

ชายคนที่ 1 “ให้พี่ไปส่งไหมน้องสาว”

เดือนไม่สนใจรีบเดินต่อไป แต่พวกมันรีบวิ่งตามมา

ชายคนที่ 2 “จะรีบไปไหนเดี๋ยวพี่ไปส่งเองไม่ต้องกลัวพี่เป็นคนดี ฮ่า ๆๆ”

แล้วพวกมันก็เดินมาตัดหน้าเดือน

เดือน “พวกแกจะทำอะไรฉัน” 

ชายคนที่ 2 “พวกพี่จะพาไปส่งไง”

เดือน  “ไม่ต้องฉันเดินไปเองได้ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว”      

ชายคนที่ 1 คว้าแขนของเดือน “ให้พี่ไปส่งเถอะแล้วพี่จะทำให้น้องมีความสุข”

เดือน “ปล่อยฉันนะไม่งั้นจะร้องให้คนช่วย ช่วยด้วย ๆ”

เดือนร้องให้คนช่วยแต่ในซอยทั้งมืดทั้งเปลี่ยว ผู้คนไม่ค่อยสัญจรกันตอนดึก ๆ มากนัก เดือนต่อสู้ขัดขืนแต่สู้แรงของพวกมันไม่ได้ พวกมันลากเดือนไปที่พุ่มไม้ข้างทางพยายามจะข่มขืน เดือนต่อสู้ขัดขืน ชายคนหนึ่งตบหน้าเดือนและต่อยท้องทำให้เดือนรู้สึกจุกและไม่มีแรงที่จะขัดขืนได้ ก่อนที่เดือนจะหมดสติ เดือนได้ยินเสียงใครบางคนเรียกและมีแสงแวบเข้าตา เธอคิดว่าคงมีคนมาช่วยเธอ แล้วเธอก็หมดสติไป เดือนรู้สึกตัวอีกครั้งเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องของเธอ และเตียงข้าง ๆ ก็คือ พิม  เพื่อนของเธอเอง เธอคิดว่าคนที่มาช่วยคงพาเธอมาส่งที่ห้อง เดือนคิดจะเล่าเรื่องนี้ให้พิมฟังแต่เห็นเพื่อนหลับอยู่จึงไม่อยากปลุก 

      เดือนสะดุ้งตื่นเพราะแสงอาทิตย์แยงตา เธอมองหาพิมแต่พิมไม่อยู่แล้ว พิมคงไปเรียนแล้ว เดือนจึงรีบอาบน้ำและแต่งตัวไปเรียน เมื่อไปถึงคณะเดือนเดินเข้าไปหาพิม เพื่อจะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง แต่พิมรีบไปเรียนจึงไม่สนใจเธอ เดือนจึงคิดจะบอกเรื่องนี้กับพิมในเย็นวันนี้แทน เดือนเหลียวมองนาฬิกานี้มัน 4 ทุ่มแล้ว เดือนจึงหยุดทำงานและรีบกลับหอพัก ก่อนกลับเดือนแวะทานข้าวและซื้อขนมไปฝากพิม และเธอคิดว่าจะเล่าเรื่องเมื่อวานให้พิมฟัง        พอกลับถึงห้องพิมก็นอนแล้ว เธอสังเกตว่าพิมไม่ค่อยสนใจเธอเลย พิมไม่สบายหรือเปล่าทำไมแปลกไป แต่ไม่เป็นไรพรุ่งนี้วันเสาร์ยังไงพิมก็ไม่มีเรียน เธอต้องพูดกับพิมให้ได้ รุ่งเช้าพอเดือนตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นพิมแล้ว เห็นแต่ Note ที่ติดกระจก “ทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย 09.00 น.” เดือนจึงรีบอาบน้ำและไปตามหาพิมที่คณะ ก่อนที่เดือนจะเดินเข้าห้องกิจกรรม เดือนได้ยินเสียงคนคุยกัน

โดม “พิมช่วงนี้ไม่เห็นเดือนเลย เขาไม่สบายหรือเปล่า”

พิม “เราก็ไม่ค่อยเจอเหมือนกัน ช่วงนี้เดือนเรียนหนัก อยู่ทำงานจนดึก  กลับมาห้อง พิมก็นอนหลับแล้วไม่ค่อยเจอกัน”

โดม “ถ้าพิมเจอเดือนฝากบอกเดือนด้วยนะว่าเราเป็นห่วง”

พิม “ได้จ๊ะเราจะบอกให้”

ก่อนที่เดือนจะเดินเข้าไปหาทั้งคู่ พวกเขาก็เดินจากไปแล้ว เดือนไม่เข้าใจทำไมพิมบอกว่าไม่เจอเราทั้งที่เมื่อวานพิมยังเจอเดือนที่หน้าคณะ ทำไมพิมต้องโกหก เดือนเก็บความสงสัยไว้และตัดสินใจเดินกลับหอพัก

เดือนโทรหาแม่บอกแม่ว่า “อีกไม่นานเดือนจะเรียนจบแล้ว จะหางานทำและส่งเงินไปให้พ่อกับแม่ใช้  ไม่ต้องเป็นห่วง ดูแลตัวเองด้วย แล้วเดือนจะรีบกลับไป รักแม่ค่ะ”  

เดือนสังเกตว่าพิมไม่สนใจเดือนเลย ทั้งที่อยู่ในห้องด้วยกัน เดือนพูดด้วยก็ไม่พูดด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คืนหนึ่งหลังจากเดือนกลับจากมหาวิทยาลัย ระหว่างที่เดือนเดินกลับหอพักก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง

ชายคนที่ 1 “น้องสาวเดินคนเดียวไม่กลัวหรือไงจ๊ะ ให้พี่ไปส่งไหมน้อง”

เดือนคิดว่าจะใช่ไอ้ 2 คนนั้นหรือเปล่า เดือนไม่สนใจจึงรีบวิ่งหนีทันที แต่พวกมันวิ่งตามมาติด ๆ พอพวกมันเห็นหน้าเดือนเท่านั้น พวกมันถึงกับผงะ ตกใจสุดขีด ตาเกือบถลนออกมานอกเบ้า และวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เดือนคิดว่าพวกมันคงจำได้และกลัวเดือนไปบอกตำรวจจึงรีบหนีไป  พอเดือนกลับมาถึงห้องพิมนั่งดูทีวีอยู่ เดือนคิดว่ายังไงคืนนี้ต้องพูดกับพิมให้รู้เรื่อง ไม่งั้นต้องอึดอัดตายแน่ๆ  ก่อนที่เดือนจะพูดกับพิม เดือนถึงกับผงะเพราะภาพที่ออกทีวีคือเธอ “เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำร่างของนักศึกษาสาวรายหนึ่งออกมาจากพุ่มไม่ในซอย...คาดว่าอาจถูกพวกวัยรุ่นฉุดมาข่มขืนและฆ่า  ทราบภายหลังว่าผู้ตาย ชื่อ นส.เดือนประดับ  ทำดี คาดว่าเสียชีวิตมาแล้วไม่น้อยกว่า 3 วัน ...” เดือนล้มทั้งยืน เพราะถ้านั้นคือตัวเธอแล้วที่ยืนอยู่ตรงนี้มันหมายความว่าไง ไม่จริง เธอยังไม่ตาย เธอยังโทรหาแม่และคุยกับพิมอยู่ เธอยังไม่ตาย เดือนตกอยู่ในสภาพมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเบาหวิว ไม่มีเรี่ยวแรงและสติของเธอเหมือนจะหายวูบไป...