|
วันเกิดลูก
งานวันเกิดยิ่งใหญ่ใครคนนั้น ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง วันเกิดส่งชีพนั้นเร่งวันตาย อีกมุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้ หญิงแก่แก่นั่งหงอยและคอยหาย โอ้วันนี้ในวันนั้นอันตราย แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์ วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่ เจ้าท้องแท้เท่าไหร่ก็ไม่บ่น กว่าอุ้มท้องกว่าจะคลอดรอดเป็นคน เติบโตจนบัดนี้ นี้เพราะใคร แม่เจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น กลับเป็นวันลูกฉลองผ่องใส ได้ชีวิตเลือดเนื้อ...วิญญาณไป ได้ทั้งความรู้การอบรม ได้ชีวิตแล้วก็เหลิงระเริงนะ ลืมแม่จ๋า แม่จ๊ะ สนิทสนม ลืมอ้อมอกแม่กล่อมพร้อมให้นม เจ้าลืมพรหมของชีวิต...อนิจจา ไหนจึงเรียกกันว่าวันเกิด วันผู้ให้กำเนิดจะถูกกว่า คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา ให้มารดาคุณเป็นสุขจึงถูกแท้ เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดนะ ควรที่จะคุกเข่ากราบเท้าแม่ รำลึกถึงพระคุณอบอุ่นแด อย่ามัวแต่จัดงานเบิกบานอุรา เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดคะ ควรที่จะกลับมากราบแม่จ๋า รำลึกถึงพระคุณอุ่นชีวา ให้มารดาคุณเป็นสุข สุขนิรันตร ์
วันแม่
พ่อไม่ออก บอกไม่ถูก ลูกรักแม่ เพราะเพียงแค่ วันเดียว เฉี่ยวมาเห็น ใช้วันแม่ หลีกไกล ไม่จำเป็น อย่าเคี่ยวเข็ญ ไม่ฟัง ช่างปะไร ส่วนแม่เล่า เฝ้ารอ ใช่ขอลูก จิตพันผูก รักลูก ทุกข์แค่ไหน แม่ห่วงใย แม้รู้ลูก สุขยิ่งนา ขอได้โปรด ไปเยี่ยมแม่ ผู้แก่เฒ่า ท่านคอยเฝ้า ชะเง้อแง้ เฝ้าแลหา ของกินนิด ปัจจัยหน่อย ค่อยนำพา เรียกน้ำตา แม่ไหล ใช่แสแสร้าง พระคุณแม่ จึงล้ำเลิศ ประเสริฐยิ่ง เป็นความจริง ทุกผู้ ย่อมรู้แจ้ง รักห่วงลูก ตลอดไป ไม่เปลี่ยนแปลง เมตตาแฝง ฝากทั่ว ทุกตัวตน แม่คือพรหม คือพระ ทุกขณะจิต แม่คือมิตร คือครู ผู้สอนสน เฝ้ากล่อมเกลี้ยง เลี้ยงลูก มากหลายคน แม่ของตน คนเดียว ไม่เหลียวมอง จึงขอให้ วันแม่นี้ มีทุกวัน อย่าแปรผัน เยี่ยมเยียน เพียรสนอง คอยดูแล แม่เรา เฝ้าประคอง มาคอยมอง แม่บ้าง อย่าห่างไกล
เมื่อพ่อแม่ ท่านแก่เฒ่า เฝ้ารับใช้ อย่าปล่อยให้ ท่านเงียบเหงา เศร้าผวา ช่วยคุ้มภัย ให้คลายทุกข์ สุขอุรา ท่านชรา ร้องหาลูก อยู่ทุกวัน
ปลูกถั่วย่อมได้ถั่ว ปลูกงาย่อมได้งา ลูกกตัญญู ย่อมได้ลูกกตัญญู การกระทำของเรา จะเป็นตัวอย่างของลูกหลานสืบไป
“กว่าจะเลี้ยงดูให้เติบใหญ่ พ่อแม่ต้องแบกทุกข์หวาดภัยเพียงใด ระวังมีดไม้ฟืนไฟ ระวังโรคภัยไข้เจ็บ ฯลฯ อาหารแต่ละคำ... ตั้งแต่เท้าเท่าฝาหอย จนลูกน้อยเจริญวัย... ใครเล่าจะเข้าถึง ซาบซึ้งกตัญญู”
มนุษยชาติสืบสายเผ่าพันธุ์ อยู่ร่วมกันมาช้านานได้ด้วยกตัญญู ความกตัญญูรู้คุณ หนุนให้เกิดความเมตตากรุณา ความเมตตากรุราเป็นเครื่องค้ำจุนโลก ความกตัญญูจึงอยู่เหนือความดีทั้งปวง
สิ่งใดที่ทำให้พ่อแม่มีความสุขได้ โดยไม่ผิดต่อศีลธรรม ไม่เป็นการก่อหนี้เวรกรรม ไม่ทำให้อัปยศอดสูฯ ลูกกตัญญูพึงยินดี
เมื่อพ่อแม่ตาย ให้อุปการะน้องๆ ให้เอื้อเฟื้อดูแลคนที่พ่อแม่ห่วงใย ให้มีอัธยศัยกับคนที่พ่อแม่เคยคบค้าฯ ทำหน้าที่แทนพ่อแม่มิให้บกพร่อง เช่นนี้ก็ได้ชื่อว่าลูกกตัญญู
แน่แล้ว พ่อแม่ คือ พระในบ้าน
"แม่"
คือ พระพรหม คือพระผู้ประเสริฐ
ลูกขอเทิดบูชา เป็นราศรี
"แม่"
สอนสั่ง ฟูมฟัก ให้รักดี
สร้างชีวี ชี้อนาคต ให้งดงาม
เปรียบ "ร่มโพธิ์ใหญ่" เหนือใจลูก
ให้รู้ผิด รู้ถูก ครบองค์สาม
ให้คิดดี ทำดี พูดดีตาม
ให้พบความ มงคล กุศลธรรม
รักใดเล่า รักแน่ เท่าแม่รัก
ผูกสมัคร ลูกมั่น มิหวั่นไหว
ห่วงใดเล่า เท่าห่วง ดังดวงใจ
ที่แม่ให้ กับลูก อยู่ทุกครา
ยามลูกชื่น แม่ขม ตรมหลายเท่า
ยามลูกเศร้า แม่โศก วิโยคกว่า
ยามลูกหาย แม่ห่วง คอยดวงตา
ยามลูกมา แม่หมด ลดห่วงใยฯ
คนเราจะรู้ว่าใครดีไม่ดีก็ต่อเมื่อได้
เห็นน้ำใจกันก่อน น้ำใจย่อมมีค่าสูงและมี
พลังมากกว่าน้ำใดๆ ในโลก "พระในบ้าน"
ปรารถนาเหลือเกิน จะได้เห็นน้ำใจจากลูกๆ
ที่ท่านอุตสาห์เลี้ยงดุอุ้มชูมาแต่น้อยคุ้มใหญ่
แต่ความปรารถนาของพ่อแม่จะสำเร็จ
หรือไม่ ขึ้นอยู่กับน้ำใจของเราผู้เป็นลูก
เท่านั้น
พ่อแม่นั้นอุตส่าห์เลี้ยงเรามาก็เพื่อประสงค์ว่า
ยามมีกิจ หวังให้เจ้า เฝ้ารับใช้
ยามป่วยไข้ หวังให้เจ้า เฝ้ารักษา
ยามถึงคราว ล่วงลับ ดับชีวา
หวังให้เจ้า ปิดตา เวลาตายฯ
การเลี้ยงน้ำใจพ่อแม่คือ
การทำอย่างไรก็ได้ที่จะให้ท่านเกิด
ความเบิกบานใจ ไม่ทุกข์กังวล
เดือดร้อนหรือไม่สบายใจ
เพราะการกระทำของเรา
เพราะเราเป็นต้นเหตุ
|
