“ถ้าจะไปร่วมงานประชุมวิชาการ หนูจะไปเพื่ออะไร” “มีเป้าหมายอะไรในการไป”

เมื่อเช้าได้เข้าประชุมที่ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ 6 (ขอนแก่น) โดยการนำของท่านผู้อำนวยการศิริพงษ์ ณ น่าน เกี่ยวกับกระบวนการเตรียมการ เตรียมทีมในการเป็นผู้จัดร่วมในงานประชุมวิชาการวิทยาศาสตร์การแพทย์ในครั้งนี้ อืม.......ในความรู้สึกของหนูนะรู้สึกว่า

“เอ๊ะ ปีนี้มาแปลก”

อย่างว่าแหละค่ะหนูพึ่งกลับต้นสังกัดมาไม่กี่เดือน ต้องยอมรับเลยว่ายังต่ออะไรไม่ค่อยติดนัก แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เรียนรู้วิธีการจิ๊กซองาน จากบริบทที่ยืนอยู่ อืมชักจะเพ้อไปนาน เอาเป็นว่า เข้าเรื่องดีกว่า

                แม้ใจจะอยากไปร่วมงาน

เพราะหนูเห็นงานประชุมวิชาการเป็น “ตลาดความรู้” 

เป็นแหล่ง “ช๊อปปิ้งไอเดีย” ที่น่าเดินกว่าห้างสรรพสินค้าเสียอีก

 

แต่ด้วยภารกิจงานด้าน ComMedSci สมุนไพรที่ปูรากฐานไว้ ต้องไปร่วมงานผ้าป่าสมุนไพรในวันที่ 26 สิงหาคม 2553 ที่จังหวัดมหาสารคาม เลยมีแนวโน้มอาจจะอดไปเข้าร่วม

แต่ก็อย่างว่า หนูอยากจะเขียน ลองถามตนเองเล่น ๆ จากที่เห็น การเตรียมงานของพี่ ๆ ที่ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ 6 (ขอนแก่น) และเมลล์ประชาสัมพันธ์งานจากพี่กาญจนี สีชมพูสดใส

 

เชิญชวนให้ไปร่วมงานที่ได้รับพระเมตตาจากสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เสด็จมาเป็นองค์ประธาน

                แล้วก็ตามด้วยคำโปรยที่แสนจะยั่วยวนว่า  

 

“วิทยาศาสตร์การแพทย์ก้าวหน้า นวัตกรรมก้าวไกล เครือข่ายยั่งยืน” 
วันที่ 24-26 สิงหาคม 2553 ณ โรงแรมแชงกรี-ลา บางรัก กรุงเทพมหานคร

 

จากข้อมูลที่ได้ทำให้หนูเกิดประกายความหวัง หากมีโอกาสได้เข้าร่วมงานนี้คงได้เรียนรู้นวัตกรรมใหม่ ๆ ทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ งานวิเคราะห์ งานวิจัย  (แต่ไม่อยากจะบอกพี่ ๆ เลยค่ะว่า ขนาดงานประจำที่ พี่ ๆ ทำอยู่ น้องน้อย ๆ ที่อยู่แต่ในกะลาอย่างหนู ก็รู้ไม่เท่าขี้เล็บของพี่ ๆ เลย เฮอะ ๆ) ที่พี่ ๆ น้อง ๆ ทั้งกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นส่วนกลาง หรือ ส่วนภูมิภาค เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ยินดีทั้งผู้มาให้และผู้มารับ

ที่ดูจะดึงดูดใจ ผู้ทำงานอยู่ในส่วนภูมิภาคอย่างหนูก็คงเป็นงานด้าน ComMedSci หรือ งานเกี่ยวกับการสร้างเครือข่าย และอีกทีก็เป็นงานวิจัยเกี่ยวกับสมุนไพร ทำไงได้หล่ะค่ะ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนสิ่งเหล่านี้มันก็เหมือนถูกฝังเข้าไปในจิตวิญญาณอย่างที่หนูเองก็คงปฏิเสธไม่ได้

ส่วนที่ทางศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ 6 รับผิดชอบหลักเป็นห้องเกี่ยวกับเครือข่ายชันสูตรสาธารณสุข หนูแอบเห็นหัวเรื่องของผู้ที่จะขึ้นนำเสนอแล้ว มีเสียงภายในดังว่า

“ว้าว เขาทำวิจัยเรื่องแบบนี้กันด้วยเหรอเนี่ย น่าเข้าไปฟัง”

 

เกิดคำถามให้ตนเองว่า

“ถ้าจะไปร่วมงานประชุมวิชาการวิทยาศาสตร์การแพทย์ในปีนี้ ไปเพื่ออะไร”

“มีเป้าหมายอะไรในการไป”

 

(ลองตอบกันเล่น ๆ ดูไหมค่ะ)

          อืม........สิ่งที่อยากเห็น อยากทำก็คือ

ไปเก็บเกี่ยว เรื่องราวมาเล่า มาเขียน มาถ่ายทอด เพราะหนูเชื่อว่างานทุกอย่าง ทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ มีคุณค่า แต่ยังมีคน เห็น มีคน เข้าใจอย่างถ่องแท้ น้อย

(อันนี้มองผ่านมุมเล็ก ๆ ของตนเอง ผู้อ่านอาจจะแย้งได้เต็มเหนี่ยวเลยค่ะ) แล้วตอนนี้หนูพยายามทำอะไรอยู่ พยายามฝึกการเขียน การถ่ายทอด อย่างที่ครูท่านเมตตาเปิดโอกาสให้ทำอย่างสม่ำเสมอ

        ยอมรับกับตนเองว่า ภารกิจของ note taker ในงานมหกรรม R2R ครั้งที่ 3 หนูทำออกมาได้ แย่มาก ๆ แม้จะรู้สึกท้อกับตนเอง แต่ก็ไม่ได้บอกว่า “จะถอย” ถ้ามีโอกาส ก็จะเขียน จะถ่ายทอดไปเรื่อย ๆ เล่าผ่านมุมมองเล็ก ๆ ของตนเอง

 

ก็แหมการเขียนเรื่องคนอื่น ไม่ง่ายอย่างที่คิด เขียนเรื่องตนเองดูจะเขียนได้คล่องกว่า (แอบเชียร์ให้พี่ ๆ เจ้าของเรื่อง ออกมาเขียนกันเอง) แต่ก็ต้องฝึกฝนไป วันนี้ทำได้ หนึ่ง ก็ สำเร็จหนึ่ง แม้จะเเบบเป๋ ๆ ทำได้ สิบก็ สำเร็จสิบ ทำได้แปดสิบ ก็สำเร็จแปดสิบ

มันไม่มีคำว่าล้มเหลวอยู่แล้ว เพราะว่า "กำไรที่ได้ทำ"

ถึงร้อยเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ไม่ใช่ สมบูรณ์แบบเมื่อไหร่แล้วค่อยทำ (เพราะไม่มีใครเกิดมาแล้วแก่เลยจริงไหมค่ะ มันต้องมีกระบวนการเติบโต อยู่ที่ว่า เราเข้าไปเห็น Phase ไหนเท่านั้นเอง) ถ้ามัวแต่รอให้งานออกมาเริ่ด ตอนนั้นอาจจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว แก้ไขไม่ทัน ในเมื่อหนูเชื่อว่า สิ่งที่ทำอยู่ คือ ความงดงาม และมันก็งดงามอย่างที่มันเป็นค่ะ

 

มากกว่านั้น การได้อ่านได้ฟังงานวิจัย แถมมีโอกาสเจอตัวเป็น ๆ ของนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่คิดค้นนวัตกรรมใหม่ ๆ ชุดทดสอบง่าย ๆ ที่ชาว รพ.สต. และ อสม. เอาไปเฝ้าระวังในชุมชนนี่ อาจจะทำให้เกิดประกายความรู้ สอบถามข้อสงสัย  หรืออาจจะเกิดแรงบันดาลใจ ก็เป็นได้ ไม่แน่ใจว่าตนเองฝันสูงไปไหม แต่เป็นสิ่งที่ตั้งใจและอยากเห็น อยากทำ หากได้มีโอกาสเข้าร่วมก็ประมาณนี้ค่ะ

 

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีสิ่งใด เที่ยงแท้แน่นอน ได้ไปก็คือได้ไป ได้ทำก็คือ ได้ทำ ทุกอย่างมันก็เป็นเช่นนั้นเอง เอวัง.