สวัสดีค่ะ
กลับมาอีกครั้งนะค่ะ กับบันทึกของมะยม ตอนนี้มะยมรูสึกเหงามาก เลยอยากระบายความในใจของมะยมให้ท่านผู้อ่านได้รับรู้บ้าง เก็บเอาไว้คนเดียวกลัวอกแตกตายค่ะ
เคยไหม มีใครคสักคนที่รับฟังมะยมเวลามีปัญหา เวลามะยมต้องมีน้ำตา
...เวลามะยมเหงา เคยไหมมีใครคอยดูแลเอาใจใส่มะยม.........
......มะยมพยายามนึกดู ว่าใครคือ คนๆนั้น
และเค้าทำอย่างไร รึว่ามีนิสัยยังไง
........รัก...เหงา...เศร้า...เคร้าน้ำตา มะยมอยากให้เธอเป็นคนคนนั้นที่เธอยอมฟังมะยมระบายความในให้เธอฟัง
เพื่อนที่ดีไม่จำเป็น ต้องรับฟังเสมอไปใช่มั้ยค่ะ ขอเป็นเพื่อนที่มีแต่ความจริงใจ
บางครั้งมะยมเลือกที่จะระบายให้คนที่มะยมรักฟัง
...แต่...คงไม่จำเป็นใช่มั้ยค่ะ เพราะ เค้าคนนั้นอาจเป็นคนที่ทำร้ายมะยมก็ได้ใช่มั้ยค่ะ
ลองแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันนะคะว่า
....ใครคือคนนั้นที่คุณเลือกที่จะบอกหรือระบายความในใจเวลาคุณรู้สึกเหงา หว้าเหว่
.....................มะยม ค่ะ
การระบายบางสิ่งบางอย่างมีขอบเขตจำกัดของมัน บางครั้งที่เราคิด บางสิ่งที่บางคนยอมรับมันได้ หรือว่าไม่ ลองศึกษาตัวเราเองซิว่า เราเปิดเผยพอไหม หรือว่ายังมีบางสิ่งที่ปิดบัง ปิดกั้นไม่ให้คนอื่นรับรู้ จำเป็นอย่างยิ่งที่ตัวเราจะต้องเปิดกว้างเสียก่อน ที่จะให้คนอื่นเข้าหาและเข้าใจเรา ไม่มีใครรู้ใจของคนอื่นไปเสียหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งตัวของเราเอง ถามว่าเราเข้าใจตัวเราเองแค่ไหน ลองตอบดูสิ ถ้าคำตอบคือไม่ จำเป็นที่เราจะต้องเปิดเผยตัวเราให้มากขึ้น เริ่มที่เรื่องเล็ๆ ไปที่ละนิด ถ้าเขารับได้ ก็ค่อยๆเดินไปตามลำดับขั้น แล้ววันหนึ่งคนสองคนจะเข้าใจกันและกัน
ขอบคุณค่ะ...สำหรับคำแนะนำ...เอาไว้มะยมลองนึกทบทวนตัวเองก่อนนะค่ะ...แล้วมะยมจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะค่ะว่า...มะยมค้นพบตัวตนที่แท้จริงของมะยมรึยัง...ขอบคุณในคำแนะนำนะค่ะ...จะเก็บไว้เป็นข้อคิดสำหรับมะยมค่ะ