รู้จัก..กัน

ในเวลาช่วงบ่ายโมง...

.....ข้าพเจ้าและคณะก็ได้มาทำความรู้จักเด็กๆในหมู่บ้านห้วยปลาหลด  ที่จะมาร่วมเข้าค่ายของพวกเราในครั้งนี้ มีเด็กประมาณ 10-15 คน ใส่ชุดพื้นบ้านของชาวมูเซอ น่ารักดี
เวลาคุยกัน..จะน่ารักมากตรงที่พูดไม่ค่อยชัดเท่าไร  ทีแรกข้าพเจ้าก็ฟังรไม่รู้เรื่องเท่าไร แต่พอฟังนานๆเข้าเริ่มฟังรู้เรื่อง เด็กที่นี่น่ารักดี  ชื่อแต่ละคนน่ะ ข้าพเจ้าฟังทีแรกจำไม่ได้เลย (ชื่อจำอยากจัง) ผู้ชายส่วนใหญ่จะขึ้นต้นด้วย จะ เช่น จะลา ส่วนผู้หญิงจะขึ้นต้นชื่อด้วยคำว่า นะ หรือ นา แล้วชื่อของเขาจะมีความหมายกันทุกคนเลย (ข้าพเจ้าก็มีชื่อเป็นภาษาลาหู่ด้วยเหมือนกัน ชื่อว่า นาลา แปลว่า คนเกิดปีเสือ ถ้าเป็นผู้ชายก็จะชื่อว่า จะลา)

   ในวันนั้นอากาศหนาวมาก ฝนตกปลอยๆ แต่พวกเราก็ยังนั่งทำกิจกรรม ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นกับพวกเด็กๆ  หัวเราะกันสนุกสนาน ร้องเพลงกัน พอเวลาประมาณ 5 โมงเย็น  เด็กๆต้องไปช่วยพ่อแม่ ให้อาหารหมู ซึ่งที่นี่เด็กๆทุกคนจะช่วยงานพ่อแม่ ให้อาหารหมู หรือไปขายของที่ตลาดหมูเซอ หรือไปหาหน่อไม้ในป่าเพื่อเอาไปขายในตลาด  

...ข้าพเจ้าและคณะก็กลับไปที่พักบ้านพี่จำปา ตอนเย็นในวันนี้มีอาหารพื้นบ้านของที่นี่ด้วย ส่วนที่เราทุกคนจะชอบกันเป็นพิเศษ เห็นจะเป็น น้ำพริกมูเซอ อร่อยมาก โดยเฉพาะครูแมวจะชอบกินกว่าใครเพื่อนเลย น้ำพริกจะมีกลิ่นหอมของผักชีดอย (ซึ่งข้าพเจ้าขอสูตรมาด้วยแหละ วัตถุดิบพอหาได้ ยกเว้นผักชีดอย ซึ่งถามพี่จำปาว่าหวงสูตรหรือเปล่า พี่เขาบอกว่าไม่หวงไปบอกต่อได้ อิอิ ) 

.....ดึกสงัดสำหรับเข้านอน พวกเราก็พากันนอนด้วยความรู้สึกหนาวกว่าที่เป็นอยู่ แต่คนที่นี่เขาไม่หนาวเท่าไรกันเลย เพราะมีหมอกลง ฝนยังตกอีกต่างหาก แต่ข้าพเจ้าไม่เป็นไรเหมือนอยู่บ้านตัวเอง (กรุงโซล) 555