เราเดินทางยังไม่ได้ครึ่งทางเลย...ชีวิตต้องเจออะไรอีกเยอะ

    สวัสดี ลุง ป้า น้า อา พี่ น้อง และชาวบล็อกทุกคนที่น่ารัก ห่างหายไปจากการเล่าเรื่องราวชีวิตมาหลายวัน วันนี้มีโอกาส ขอเล่าถึงวันหยุดที่ผ่านมา ผมเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎ์ธานี แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุด แถมติดกับเสาร์ อาทิตย์ด้วย ผมกลับบ้านด้วยรถไฟ ขึ้นรถที่สถานีรถไฟสุราษฎร์ธานี อ.พุนพิน ผมไปนั่งรอรถไฟตั้งแต่ 23.30 น. มองไปดูตารางการเดินรถบริเวณหน้าห้องขายตั๋ว ขบวนที่ผมจะโดยสารนั้นมาถึง 12.15 น. ผมรอถึงตีหนึ่ง รถก็ยังไม่มาสักที เข้าตีสอง รถก็ยังไม่มาอีก จนกระทั่ง เวลา 02.30 น.รถก็มาถึง ท่ามกลางผู้คนหลายคนที่ตั้งหน้าตั้งตารอรถ เพื่อกลับบ้านเกิดตัวเอง รถจอดได้สักพัก ต่างคนต่างแย่งเพื่อขึ้นรถ ตอนนั้นวุ่นวายมาก คนเยอะมาก หลังจากที่ทุกคนอยู่บนรถ ก็เริ่มเคลื่อนขบวนออกจากสถานี คนเยอะมากจนทำให้ผมและเพื่อนๆอีกหลายคน ไม่มีที่จะยืน ไม่มีที่นั่งไม่เป็นไร แถมยังไม่มีที่จะยืนอีก ก็เลยต้องยืนอย่างเบียดๆ อยากจะบอกว่าช่วงเวลา 10 กว่าชัวโมงที่ผมใช้ในการเดินทาง มันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมานเหลือเกิน แต่แล้วผมก็ถึงปลายทาง สถานีรถไฟสุไหงโกลก ประมาณเที่ยงกว่าๆ พอถึงที่บ้าน ในวันรุ่งเช้า ผมไม่ได้นอนพักผ่อนเลยครับ ต้องตื่นแต่เช้า เพื่อไปช่วยแม่ขายของที่ตลาด ถึงแม้ว่าตัวเองจะรู้สึกล้าและเหนื่อยแค่ไหน แต่ผมก็สามารถไปช่วยแม่ได้ด้วยความเต็มใจ ได้อยู่ช่วยแม่เพียงสามวัน ผมก็ต้องรีบขึ้นไปสุราษฎร์แล้ว ไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่อีก สำหรับวันนี้ผมขอเล่าเท่านี้ก่อนนะครับ ถ้ามีเวลาว่างผมจะกลับมาเยี่ยมทุกคนอีกนะครับ ตอนนี้ยุ่งมากเลยครับ ช่วงนี้อากาศแปรปรวน ขอให้ทุกคนดูแลสุภาพด้วยนะครับ