คนดีหนีหายคนจัญไรเท่านั้นคงอยู่

หากเปรียบมนุษย์เป็นประเภทชอบอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม เป็นก้อนแล้วไซร้

เหมือนกับสมาชิกในป่าหลายจำพวก ที่ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม เช่น กวาง ช้างและอีกนานาชนิด

 

แต่สิ่งที่สังเกตได้อย่างหนึ่งว่าหากมี อันตรายหรือสิ่งไม่ดีมากล่ำกลายนั้นมันจะกระจายกันไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันมามองข้างหลัง ว่าเพื่อนที่อยู่ร่วมฝูงหากินร่วมกันเป็นตายอย่างไรหากตัวเองรอดแล้วก็ช่างมัน เมื่อพบสถานที่อุดมสมบูรณ์ค่อยกลับมารวมกันใหม่ หรือพบ

 

คนเราก็เหมือนกันมักชอบรวมตัวเป็นกลุ่มแต่หากมีอันตรายความเสียหายคนดีๆ ก็จะเป็นดั่งสัตว์ป่าที่จะแยกออกเป็นทางใครทางมันขอแค่ฉันเอาตัวรอดได้ ไม่ทราบว่าท่านที่มาอ่านคิดดั่งแมวซ่าส์หรือเปล่า หากจะเหลือคนหรือสัตว์ที่คอยปกป้องคนอื่นให้เขารอดซะก่อนตนเองค่อยว่ากัน คงมีแต่คนจัญไร ความคิดแปลกๆ ใช้ชีวิตแปลก

 

ลองคิดดูกันสิครับคนรอบข้าง ณ เวลานี้ไม่ว่าญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมกิน จะมีสักกี่คนที่อยู่กันท่านเวลาท่านมีทุกข์ หรือทำอะไรที่มันเป็นไปแต่ทางฉิบหาย เต็มที่ก็เสมอตัว เช่นนั้นจงอยู่ในความไม่ประมาท รักษาตนเองให้ดี หากไม่มีคนคอยช่วยก็ต้องดำรงตนให้อยู่ได้ คงมีคนจัญไรน้อยเต็มทีที่อยากอยู่รั้งท้ายช่วยคนอื่นๆ นี่เป็นแค่ความคิดแมวซ่าส์ คนอื่นเป็นอย่างไรไม่รู้ "แล้วแต่ชีวิตลิขิตกันยาก"

 

แมวซ่าส์

 

 

 

 

[แม่พลอย]

อยากจะเสนอคำคมคิดเอง

"รวมกันเราอยู่...แม้แยกอยู่แต่ใจรวม..."

ไม่รู้ใช้ได้หรือเปล่า...?

(^_^)

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

ยามมี  ผีผอม ตอมกันแดก

ยามถังแตก ผีอ้วน ชวนกันหนี