ครูดอย

 ขออิงบันทึกของอาจารย์วสวัต นิยามของความรัก

          ทำให้นึกถึง ในสมัยที่เป็นครูอัตราจ้าง  เมื่อหลายปีผ่านมา เริ่มรับราชการ เป็นครู ตำแหน่งครูอัตราจ้างใหม่ที่โรงเรียนหมู่บ้านม้ง ชื่อ ห้วยผึ้งใหม่ ต.แม่โถ อ.แ่ม่ลาน้อย จ.แม่ฮ่อนสอน  ห่างจากตัวเชียงใหม่ มากกว่า  200 กิโล  ที่นั้นจะแลเห็นความสะดวกสบายก็เพียงแต่มีรถผ่าน ( ถนนลูกรัง ) และน้ำปะปาภูเขา นอกนั้นไม่มี ......  เวลาไปไหนกลางคืนต้องอาศัยไฟฉาย ไม่มีไฟฟ้า น้ำอุ่นและทีวี มีแต่ซุปเปอร์มาเก็ตม้ง ที่นั้นเป็นที่แรกที่ครูเอใช้ชีวิตคนเดียวหลังจากก้าวออกจากอ้อมกอดของยายและน้าชาย   ความรู้สึกจากบ้านเหงาจับใจ  แอบร้องไห้เป็นมุมๆ   แต่.....ก็ยังดีหน่อยที่มีพี่ๆน้องครู เป็นเสมือนพ่อ แม่ และเพื่อน  รวม 8  ชีวิต (เฉพาะหลังนี้นะค่ะ )

        พวกเราอาศัยอยู่ด้วยกันภายใต้หลังคาเดียวกัน  มีห้องนอน  2 ติดกันแค่ฝาไม่อัดกั้น แยกเป็นห้องชาย หญิง ชั้นล่างเป็นห้องน้ำ 1 ห้อง  ห้องครัว 1 ห้องและบริเวณที่เหลือก็วางกล่องนมให้เด็กๆ  พวกเราสนิทกัน รักเอื้ออาทรกัน  มีพี่สาวคนเชียงราย  มีครอบครัวแล้วและมีลูกเล็กๆให้สามีดูแล  พี่สาวอีกคน  เธอแปลกๆไม่ค่อยเหมือนใคร เธอเคยประสบอุบัติเหตุรถชนและแฟนเธอเสียชีวิต แต่เธอค่อนข้างมีโลกส่วนตัวเยอะ  มีเพื่อนหญิงเป็นชาวอุตรดิษฐ์ เอกภาษาไทย  ที่เรียบร้อยน่ารัก  มีครูชาย 4 คน ในนั้นมี ผอ.เสมือนพ่อ  มีครูแดง เรียกอ้ายแดงเหมือนแม่ มีอ้ายบ่าวชื่อ ครูวิรัช เป็นครูหนุ่มหน้าตาดี  แต่...สาวเยอะ ครูเอจะเรียกเล่นๆว่าอ้ายบ่าวเคิ้น    อิอิ   มีน้องชายชาวกะเหรี่ยงชื่อน้องพืช ซึ่งเป็นครูอัตราจ้างเหมือนกันค่ะ

    เหตุเกิดจาก  ในเช้าวันหนึ่งของวันอาทิตย์ที่พวกเราไม่กลับบ้านกัน  น้องพืชเป็นคนขยันมาชอบจะปลูกต้นไม้ เขาปลูกอะไรก็ขึ้นงาม  วันนี้เดินเล่นแล้วเห็นน้องพืชปลูกดอกไม้และกำลังล้อมรั้วด้วยตาข่าย เพราะกำลังหว่านกล้าดอกไม้  ด้วยกลัวว่าไก่ชาวบ้านจะมาคุ้ยเมล็ดพันธุ์  แต่ท่าทางจะลำบากเพราะต้องดึงและยิงแม็ก ครูเอก็เลยเข้าไปช่วย ระหว่างที่กำลังทำงานนั้น มีลูกหินหล่นจากไหนไม่รู้  ครั้งแรกก็ไม่คิดอะไร สักพักตามมาหลายลูก เอ๋ ....ชักอย่างไง  เดี๋ยวก็ตามมาอีก  ก็งง กัน  ที่นี้มาอีกรอบ ไม่ใช่ก้อนหินค่ะ แต่เป็น...ปีบใส่ขนม   ว๊าย  ***** ( -   _   - ) *****

    เป็นอันว่า พี่ๆทั้งหลาย แอบดูแล้วแกล้ง  คิดว่า... เราจีบกัน   55555++

คิดไปได้  ....