เมื่อวานนี้ (12 กรกฎาคม 2553) มีโอกาสโทรกลับบ้าน พอโทรไปถึงก็ถามแม่ว่าทำอะไรอยู่ แม่ก็บอกว่ากำลังให้ข้าวหมา เราก็เลยถามว่า อ้อ... ให้ข้าวเจ้าสองตัวนั่นหรือ และแม่ก็ได้ตอบกลับมาว่า "เจ้าโอเลี้ยงไปสวรรค์ตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว...!"

 

โอเลี้ยง "หมามารยาทดี"

เจ้าโอเลี้ยง เป็นหมาที่บ้านของเราเลี้ยงมานานมาก อายุ อานามก็ประมาณ 10 ขวบ เจ้าโอเลี้ยงเป็นสุนัขสุภาพสตรีที่มีความประพฤติเรียบร้อย ตั้งแต่จำความได้ที่เลี้ยงเขามา 10 ปีนี้ เขาไม่เคยอึ ไม่เคยฉี่ภายในบ้านเลย

ดังนั้นกิจกรรมของครอบครัวที่ต้องทำเป็นประจำก็คือ ตอนเช้าตี 5 แม่ต้องตื่นลงมาเปิดประตูให้เจ้าโอเลี้ยงออกไปฉี่หลังบ้าน พอเปิดประตูปุ๊บ เขาก็วิ่งออกไปปั๊บ เดินเตร็ดเตร่ไปมา หาพงหญ้าที่ลับหูลับตาคนแล้วจึงจะทำธุระส่วนตัวได้ (ขี้อายไม่เบา)

ปกติเขาจะใช้เวลาปลดทุกข์อย่างน้อยก็ 5 นาที คือหาที่หาทางอยู่พักหนึ่ง จึงได้ทำธุระกัน

หลังจากนั้นในระหว่างวัน ถ้าเขาอยากจะไปทำธุระเมื่อไหร่ ก็จะเดินต้วมเตี้ยม ๆ ไปยืนทำตาละห้อยอยู่ที่ประตูหลังบ้าน พอพวกเราเห็นก็รู้ได้ว่า อ้อ จะไปเข้าห้องน้ำล่ะสิ...

โอเลี้ยง "หมากิตติมศักดิ์"

ตั้งแต่ที่พวกเราเลี้ยงเขาหมา หรืออาจจะเรียกได้ว่าตั้งแต่ผมเกิดมาแล้วได้รู้จัก "หมา" เจ้าโอเลี้ยงนี่ "เว่อร์" ที่สุด

นับตั้งแต่ "เรื่องกิน"

โอเลี้ยงกินข้าวเองไม่เป็น พอทำกับข้าวให้แล้ว ต้องทำด้วยนะ อาหารเหลือเขาทานไม่ได้ ซึ่งอาหารโปรดของเขาก็คือ ตับไก่ต้มขยำกับข้าว

เมื่อทำแล้ว ใส่จานวางไว้ให้ ก็อย่าคิดว่ว่าคุณโอเลี้ยงจะเดินไปทานเอง เราทั้งหลายก็จะต้องมาประเคนให้ถึงที่นอน นอนที่ไหน เราก็จะเอามาวางไว้ให้ พอคุณโอเลี้ยงเห็น ก็เอาจมูกมาดม ๆ ดมเสร็จแล้วก็เชิดหน้าหนี สะบัดก้นไปนอนที่อื่น

ถ้าวันไหนพวกเรายุ่งมาก คือ ไม่ได้สนใจว่าเขาจะกินหรือไม่กิน ซักพัก คุณโอเลี้ยงจะอ้วก (ท่าทางจะหิวข้าว)

จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของแม่ที่จะต้องมานั่งป้อนข้าวคุณโอเลี้ยงทีละคำ ทีละคำ จนหมดจาน หรือจนกว่าคุณโอเลี้ยงจะเดินหนีไป ก็เป็นอันว่า คุณโอเลี้ยง "อิ่มแล้ว"

ดังนั้นบ้านเราจึงไม่มีปัญหาเรื่องของกินที่หมาจะมาขโมยกิน เพราะถ้าไม่ป้อนคุณโอเลี้ยงก็ไม่ทาน

หรือแม้กระทั่งป้อน ถ้าของไม่ดีจริง คุณโอเลี้ยงก็มิสนใจ

โอเลี้ยง "หมา อย."

ขนมที่จะป้อนคุณโอเลี้ยงนั้น ถ้าเป็นขนมไม่มียี่ห้อ คุณโอเลี้ยงก็ไม่กิน ขนมไข่ ขนมปังธรรมดา ดม ๆ แล้วก็เมิน แต่ถ้าเป็น S&P หรือ อะไรต่ออะไรที่ Delivery คุณโอเลี้ยงก็เร็วรี่มายืนให้ป้อน

เราเคยซื้อโรตีมากิน หักยื่นให้ คุณโอเลี้ยงไม่กิน เพราะคุณโอเลี้ยงบอกว่า "ชั้นกินเฉพาะที่ใส่ไข่ย่ะ"

 

ถ้าจะเล่าวีรกรรมทั้งหลายของคุณโอเลี้ยงให้ฟัง ก็คงจะต้องเล่ากันข้ามวันข้ามคืน แต่ถึงตอนนี้ก็ขอเล่าถึงวีรกรรมสุดท้ายก่อนที่คุณโอเลี้ยงจะจากพวกเราไป

โอเลี้ยง "หมามีบุญ"

ช่วงหลัง คุณโอเลี้ยงอ้วนมาก ตอนที่เรามีโอกาสกลับบ้านครั้งล่าสุด (มีนาคม 2553) เพื่อนที่ไปด้วยเห็นเจ้าโอเลี้ยงแล้วถามว่า "นี่หมาหรือหมู...?"

ซึ่งในช่วงที่โอเลี้ยงใกล้จากไปนั้น แม่เล่าให้ฟังว่าเขาเริ่มหายใจหอบ ๆ อยู่สักสองสามวัน แล้วในคืนที่เขาจากไปนั้น เขาก็นอนอยู่ตรงที่เขาเคยนอน จากนั้นการนอนหลับครั้งนั้นก็เป็นการหลับอย่างนิรันดร์กาล ด้วยอาการ "สงบ..."

ในชีวิตหนึ่งที่มีหมาเป็นเพื่อน หรืออาจจะเรียกได้ว่ามีเพื่อนแบบหมา ๆ นี้ ในบ้านของเรามีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ มีกิจกรรมต่าง ๆ ทำก็เพราะเจ้าเพื่อนสี่ขานี้เป็นเหตุ

 

วันนี้โอเลี้ยงจากครอบครัวเราไป คงเหลือไว้แต่ลูกสาว เจ้า "โอเดี้ยง" ไว้เป็นเพื่อนซุกซนภายในบ้าน

หลับเถิด เพื่อนยาก กรรมนำพรากเพื่อนจากไป

จุติเถิด จิตใจ บุญกุศลที่ฉันทำ ขอมอบให้ "โอเลี้ยง" เพื่อนเอย...