สวัสดีค่ะ นี่ก็เป็นอีกบล็อกนึง ที่ดิฉันตั้งใจเขียนขึ้น เพื่อให้หลายคนได้เห็นว่าโลกเราทุกวันนี้ ขาดคนดีไปมากแค่ไหนแล้ว แล้วคนดีจริงๆ เค้าทำอะไรกันอยู่
ทุกวันนี้หลายคนคงได้ยินเรื่องราวต่างๆ บนโลกที่เกิดขึ้นไม่มีวันหยุดเลย ไม่ว่าจะเรื่องของภัยธรรมชาติ,การเมือง,การฆาตกรรมต่างๆ เป็นต้น
แต่รู้มั๊ยค่ะว่าเรืองราวที่น่าเป็นห่วงที่สุดตอนนี้คืออะไร เรื่องคุณธรรมความดีงาม
เรื่องแรกเลยที่จะเล่าคือ ความกตัญญู ดิฉันก็ไม่รู้ว่าคนสมัยนี้เค้าเห็นพ่อแม่เป็นอะไรกัน แต่ดิฉันรับไม่ได้เลยที่เห็นนักศึกษาหลายคน ด่าว่าพ่อแม่ของตัวเอง เวลาขอเงินแล้วไม่ได้ดั่งใจ เชื่อมั๊ยค่ะว่าตอนนี้ดิฉันอยู่ปี 1 เข้าเรียนมาเรื่องเงินก็จำเป็นต้องใช้มากอยู่แล้ว และพ่อแม่ของดิฉันก็ประกอบอาชีพกรีดยาง ต้องตื่นกลางดึกเพื่อกรีดยาง ทุกครั้งที่ดิฉันของเงินแม่ ดิฉันจะบอกกับแม่ทุกครั้งว่า ลูกจะเรียนให้ได้เกียรตินิยมและจะตั้งใจเรียน รู้มั๊ยค่ะว่าแค่คำพูดแค่นี้มันคือกำลังใจที่อย่างน้อยได้ส่งไปให้แม่ ให้แม่ได้รู้ว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่แม่ส่งมาให้มันคือครึ่งหนึงของชีวิตของแม่ที่ลูกต้องดูแลให้ดีที่สุด แต่วันนึงสิ่งที่ดิฉันได้ยินจากใครคนหนึ่ง เค้าบอกแม่เค้าว่า "เงินแค่นี้ไม่มีปัญญาส่งมาให้ลูกหรอ แม่รู้มั๊ยว่าลูกเรียนเหนื่อยแค่ไหน เงินแค่นี้ส่งมาให้ไม่ได้ " เชื่อหรือป่าวว่าดิฉันอยากบอกเค้าว่า เค้าอ่ะเรียนเหนื่อย นอนดึก แต่แม่กว่าจะหาเงินมาให้เค้าแต่ละบาทเหนื่อยสายตัวแทบขาด ถ้าเป็นคุณคุณจะพูดกับแม่คุณอย่างนี้มั๊ย? แล้วถ้าวันนึงแม่ของคุณไม่อยู่บนโลกแล้ว ชีวิตคุณจะเป็นอย่างไร ? วันที่พ่อแม่คุณจากไปแล้วคุณร้องไห้รำพันไปเพื่ออะไรค่ะ? วันที่เค้าพาร่างพ่อแม่คุณไปเผาคุณเรียกท่านให้กลับมาหาคุณทำไมค่ะ? ตอนนี้ท่านอยู่กับคุณรักท่านให้มากๆ น่ค่ะ บอกรักท่านบ้าง พูดดีๆกับท่านบ้าง แค่นี้ท่านก็มีความสุขแล้วล่ะค่ะ
เรื่องที่สองเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนพิการค่ะ ดิฉันอยากถามทุกคนว่าตอนนี้ทุกคนมีอวัยวะครบหรือป่าว ถ้ามีครบ ขอถามว่าวันนี้คุณทำอะไรให้คนอื่นแล้วหรือยัง ถ้ายังก็รีบทำน่ะค่ะก่อนที่คุณจะไม่มีโอกาสอีก
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับคนใกล้ชิด ปกติแล้วผุ้ชายคนนี้เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างโม้เก่ง ทำตัวเสเพลไปวันๆ กับแม่ก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไร่หรอก เมื่อมีคนบอกว่าให้เค้าไปช่วยงานสังคมบ้าง เค้าก็มักบอกว่าทำทำไม งานของตัวเองก็มียังไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอีก เค้าบอกอย่างนี้ประจำเลยค่ะ จนไม่มีใครอยากจะยุ่งกับเค้านักหรอก
แล้ววันหนึ่งเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คืนนั้นเค้าไปเที่ยวกับเพื่อนมาแล้วกลับดึก รถพ่วงข้าง เกิดเลี้ยวรถกลับมากะทันหัน พอดีที่รถเค้าก็กำลังจะเลี้ยวเลยชนกันเต็มๆ เค้าถูกหามส่งโรงพยาบาล ปรากฏว่าหมอต้องตัดขาข้างนึงของเค้าทิ้ง ในตอนนั้นสภาพเค้าเหมือนคนตายทั้งเป็นเลยค่ะ ท่อปัสวะเค้ามีปัญหาฉี่เองไม่ได้ ต้องใส่สายยางไว้ และตรงท้องของเค้า เป็นแผลบาดลึกถึงภายใน เป็นอะไรที่เค้าเจ็บปวดทรมานมากเลย เค้าเคยพูดกับคนที่มาเยี่ยมว่าถ้าตอนที่เค้ายังมีอวัยวะครบคงดีน่ะ เค้าคงได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างได้ทำสิ่งตัวเองอยากทำแต่ตอนนี้เค้าคงไม่มีโอกาสแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเค้าได้จากไปอย่างทุรนทุรายมาก
เรื่องนี้ผู้ใหญ่หลายคนมองว่าเป็นกรรมที่เค้าทำกับสัตว์ไว้มาก แต่มุมที่ดิฉันมองเห็นคือ มันสายไปแล้วสำหรับชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาทำสิ่งดีๆ ให้แก่โลก มันสายไปแล้วสำหรับการสร้างโอกาสให้ผู้อื่นมีความสุข
ลองถามตัวเองอีกทีว่ามีอะไรที่อยากทำเพื่อคนอื่นบ้าง แล้วไม่ได้ทำ ได้กตัญญูต่อพ่อแม่หรือยัง ถ้ายังรีบทำซ่ะน่ะค่ะ เพราะมันอาจสายเกินไป เวลาผ่านไปแล้วไม่สามารถเรียกกลับมาได้ ตอนนี้ยังมีโอกาสก็ทำน่ะค่ะก่อนที่มันยังไม่สาย
เขียนดีจังเลยค่ะ อ่านแล้ว มีคำถามผุดขึ้นมามากมายเลยทีเดียว
ขอบคุณค่ะ
แค่เขียนตามความเป้นจริง