เขามีท่านอนที่น่ารัก

เมื่อวันเสาร์ที่ ๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ครอบครัวของดิฉันวางแผนจะไปรับประทานอาหารเย็นร่วมกันเพื่อฉลองครบรอบวันเกิดให้ลูกชายคนเล็กล่วงหน้า (เกิด ๑๗ พฤษภาคม) บ่ายแก่ๆ ลูกสาวซึ่งไปตรวจครรภ์ตามนัดปกติกับ รศ.นพ.สมศักดิ์ สุทัศน์วรวุฒิ โทรศัพท์มาบอกว่าหมอให้ไปโรงพยาบาลเพราะปากมดลูกเปิด ๔ ซม.แล้ว เราเลยตื่นเต้นกันใหญ่ ดิฉันโทรศัพท์แจ้งญาติพี่น้องและพรรคพวกที่ทำงานอยู่ที่ รพ.รามาธิบดี

ลูกสาวไม่มีอาการเจ็บท้อง ดิฉันรู้ทีหลังว่าออกจากคลินิกแล้วลูกสาวไม่ได้ตรงไปที่โรงพยาบาลทันที ยังแวะไปที่ทำงานที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เพื่อเก็บงานต่างๆ ก่อนอีก ดิฉันเป็นห่วงว่าเมื่อไปถึงโรงพยาบาลใครจะพาไปที่ห้องคลอดเพราะลูกเขยก็ต้องเอารถไปจอด โชคดีมากที่ รศ.ดร.พรรณวดี พุธวัฒนะ รองคณบดีฝ่ายสร้างเสริมสุขภาพและกิจการพิเศษ (ลูกสาวเรียกป้าติ่ง) อยู่เฝ้าคุณแม่ที่โรงพยาบาลในวันนั้น เมื่อรู้ข่าวก็มาดูแลทันเวลารับจากรถไปส่งถึงห้องคลอดให้ด้วย สมาชิกครอบครัวเราพากันมานั่งลุ้นอยู่หน้าห้องคลอดชั้น ๔ ที่ปัจจุบันปรับปรุงเสียสวยงาม แต่บริเวณที่นั่งอยู่นั้นร้อนจริงๆ

ลูกสาวไม่มีอาการเจ็บท้องมาก แพทย์คงสั่งให้ยาเร่งคลอดราวๆ ๑๘ น. แต่ตอนนั้นก็ยังเดินพร้อมเข็นเสาน้ำเกลือออกมานั่งคุยกับเราได้ ดิฉัน ลูกเขย และลูกชายคนเล็กคิดว่าคงจะยังอีกนานกว่าจะคลอด เตรียมตัวจะกลับบ้านกันก่อน โชคดีอีกครั้งที่เมื่อลงมาถึงชั้น ๑ เจออาจารย์สมศักดิ์พอดี อาจารย์บอกว่า “ผมมาแล้ว อีกไม่นานก็คลอด ไม่ต้องกลับหรอก ไปกินข้าวกันก่อนก็แล้วกัน”

ประมาณ ๑๙ น.กว่าเล็กน้อย พยาบาลก็ออกมาบอกว่าลูกสาวคลอดแล้ว แข็งแรงดีทั้งแม่และลูก น้ำหนักตัว ๒,๙๓๐ กรัม เมื่อได้เวลาที่เหมาะสมพยาบาลก็อุ้มหลานชายมาให้เราดู เมื่อเห็นหน้าพ่อ พยาบาลก็บอกว่า “หน้าเหมือนคุณพ่อเลย” กว่าจะย้ายลูกสาวไปหอผู้ป่วยหลังคลอดที่ชั้น ๖ ก็ ๒๑ น.กว่าแล้ว เราหาข้าวต้ม นม จากร้าน 7Eleven ไปให้รับประทาน เพราะลูกสาวยังไม่ได้กินอาหารมื้อเย็น คืนนี้ลูกสาวนอนในห้อง semi-private ๒ เตียง วันรุ่งขึ้นจึงได้ย้ายไปอยู่ที่หอผู้ป่วยสูติกรรมพิเศษ ชั้น ๔

ลูกสาวและหลานชาย น้อง TJ (มาจากชื่อเล่นของพ่อกับแม่) พักอยู่ในโรงพยาบาล ๑ สัปดาห์พอดี ที่อยู่นานเพราะหลานตัวเหลืองและสถานการณ์บ้านเมืองขณะนั้นไม่ค่อยน่าไว้วางใจ เกรงว่าหากกลับไปแล้วมีปัญหาอะไรจะมาโรงพยาบาลลำบาก

ดิฉันมีโอกาสไปช่วยลูกสาวเลี้ยงหลานบ้าง ได้เห็นความรักของพ่อและแม่ที่มีต่อลูกมากมายผ่านการกระทำหลายๆ อย่าง ลูกสาวเลี้ยงลูกด้วยนมแม่อย่างเดียว พยายามกินอาหารทุกอย่างที่บอกว่าทำให้มีน้ำนมมาก คุณพ่อมือใหม่ช่วยทำงานทุกอย่าง ทั้งซักผ้าอ้อม อาบน้ำให้ลูกทุกเช้า ซื้อข้าวของเครื่องใช้เข้าบ้าน ฯลฯ

 

TJ กำลังหลับสบาย

หลาน TJ ตัวนุ่มนิ่ม กินแล้วก็นอน ร้องเมื่อจะฉี่หรือถ่ายอุจจาระ ใช้เวลาไม่กี่วันเราก็รู้แบบแผนของเขาว่าเมื่อไหร่จะกินจะนอนจะถ่าย เขามีท่านอนที่น่ารัก ถ้าไม่เอามือรองแก้มไว้ ก็เอามือ ๒ ข้างปิดแก้ม

 

ซ้าย จับให้เรอหลังกินนม ขวา ท่านอนประจำตัว

ลูกสาวกำลังหาทางว่าจะทำอย่างไรไม่ให้ TJ ตื่นบ่อยตอนกลางคืน เพราะพ่อกับแม่นอนหลับไม่พอ... ยายอยู่ไกลเลยช่วยได้น้อย

ขอส่งข่าวให้สมาชิกรู้ด้วยว่าคุณธวัช หมัดเต๊ะ ก็ได้ลูกสาวคนที่ ๒ แล้ว เกิดก่อน TJ ตอนนี้น้ำหนักตัวเกิน ๔ กก.ไปแล้ว คงจะน่ารักมากทีเดียว

 วัลลา ตันตโยทัย