หากไม่เล่าถึงเรื่องอาหารการกิน ก็คงไม่ใช่ป้าแดงนะคะ เดี๋ยวจะหลุดคอนเซ็ปต์ ต้องเล่าเสียหน่อย

บันทึกนี้ ต่อจากบันทึกที่แล้ว...ที่เขียนมาถึงระยองแล้ว

ตอนสายๆของการออกเดินทาง หลานชายโทรมาถามว่า จะถึงระยองประมาณกี่โมง เราก็ตอบไม่ได้ เพราะจะไปก้นเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุดพัก เห็นอะไรดีๆงามๆก็แวะชม เห็นอะไรน่ากินก็จะแวะชิม

ทำเอาหลานชายเครียดไปเลย เพราะหลานชายบอกว่าจะเตรียมซีฟู้ดไว้รอ หลานชายอยู่พัทยา พัทยาก็เป็นอีกที่หนึ่งที่คนอิสานไปทำมาหาเลี้ยงชีพกันเยอะ

 

พอถึงบ้านหลานสาวที่ระยอง ซีฟู้ดไม่ได้ถูกจัดเตรียมไว้ เพราะที่ประชุมหลานๆลงความเห็นว่า ไปกินกันที่ชายหาดดีกว่า ไม่ต้องยุ่งยาก เรื่องเตรียม เรื่องเก็บ เดินทางมากันเหนื่อยๆ

หาดแม่รำพึง ซึ่งเป็นสถานที่ที่อยู่ในความทรงจำของน้า หลังจากที่หลานถามว่าจะไปหาดไหนดี...

หาดแม่รำพึง อยู่ห่างจากระยองประมาณ 10 กิโลเมตร จะมีรีสอร์ท และร้านอาหารทะเลตามริมถนนเต็มไปหมด จนเลือกไม่ถูกว่าจะแวะร้านไหน ร้านอาหารก็ทำกันง่าย มีหลังคาเตี้ยๆ โต๊ะเก้าอี้วางกันบนหาดทราย

 

(ก่อนเลี้ยวเข้าชายหาดระยอง จะผ่านสี่แยกตะพง "ตลาดผลไม้ตะพง" ซึ่งพรุ่งนี้ 14 พ.ค. 53 เป็นวันแรกของงานผลไม้ระยอง )

 

 

จำได้ว่า หลายปีก่อน ไปกินร้านของคนร้อยเอ็ด เจ้าของร้านเดินมาคุยด้วย หลังจากที่ได้ยินสำเนียงเสียงอิสาน  มิน่าละ... อาหารทะเลรสชาดกุ๊กอิสาน จึงอร่อยถูกปากมากมาย

ครั้งนี้ มีคนแนะนำร้านป้าศรี บอกว่า อาหารอร่อย ราคายุติธรรม มีส่วนลดด้วย จึงไปกันร้านนี้ ไม่แน่ใจว่าอร่อยจริงมั้ยยย...  เพราะมีลูกค้าโต๊ะเดียว ส่วนร้านอื่น ดูออกจะแน่น ไม่เป็นไร สะดวกเข้าไว้ อาหารทะเลสดๆ ลอยอยู่ในอ่างเหมือนกัน

ราคายุติธรรม หรือเปล่าไม่แน่ใจ เพราะอาหารแต่ละจาน ราคาเกือบ สอง-สามร้อย ปู-กุ้ง ราคากิโลละเกือบพัน (ถ่ายรูปอาหารไหวหมด อดมีรูปอาหารทะเล)

 

วันนี้เป็นวันแรกที่ไปถึง วันที่สองไปเที่ยวพัทยากัน ไปทะเลไม่คิดไปเดินชายหาดแต่กลับคิดจะไปเดินเซ็นทรัล ไปตลาดน้ำ แล้วก็กลับมาทานอาหารทะเลที่ระยอง

 

วันที่สอง หลังจากที่กลับจากพัทยาเย็นมากแล้ว หลานสาวเสนอ ร้านอาหารในเมืองระยอง แต่กลับมีอีกเสียง "วันนี้ผ่านแหลมแม่พิมพ์ ร้านอาหารแถวนั้น สวยสะอาด เป็นระเบียบกว่าที่หาดแม่รำพึง บรรยากาศก็ดี...สวย มองเห็นเกาะแก้วพิศดาร"

หลานเขยจึงต้องขับรถออกจากตัวเมืองระยอง เกือบ 50 กิโลเมตร หรือมากกว่า แถมด้วยการวนหาที่จอดรถ"รถเยอะมาก"

 

"ร้านโจโจ้" เป็นร้านที่หมาย หลานสาวบอกว่า "อร่อย" ร้านนี้น่าจะอร่อยจริง เพราะโต๊ะเต็มเกือบหมด บรรยากาศอันสวยงามของเกาะแก้วพิศดารที่อยากชม ก็มืดเสียแล้ว

"อาหารช้าหน่อยนะครับ แม่ครัวลาหยุด" บริกรที่ดูคล้ายๆจะเป็นเจ้าของร้านบอก พร้อมกับการยื่นเมนูให้

กุ้งที่นี้ ราคา ตัวละเกือบร้อยบาท แต่ตัวเดียวก็อิ่มจนเกือบจะกินอาหารอื่นไม่ได้ เนื้อแน่น หอมกลิ่นสด น้ำจิ้มรสแซ่บ ทุกคนลงความเห็นว่า "ร้านนี้อร่อยกว่าร้านเมื่อวาน"

 

อาหารทะเลสดสดในวันนี้ สิ้นสุดลง ชีวิตกลับสู่แผ่นดินอิสานในวันรุ่งขึ้น มื้อเช้า เริ่มด้วย"ก๋วยจั๊บญวน ที่บ้านเฮา เรียก ข้าวเปียกเส้น ฝีมือพี่สาว" มื้อเที่ยง "ขนมจีน แม่ประภาศรี อาหาร OTOP ที่วังน้ำเขียว" ตามด้วย "ส้มตำมื้อเย็น"ที่ขอนแก่น มื้อค่ำๆๆๆ ด้วย "หมึกสดย่าง" ที่ซื้อติดมาในกล่องโฟม แล้วก็หลับเป็นตาย..........ไปกับท้องที่อืดอืด และสายฝนโรยรินเบาเบาบนหลังคาบ้าน

 

จะไปเยือน อีกครั้ง แหลมแม่พิมพ์ จังหวัดระยอง