พ่อบอกว่า...

 

 

 

"พ่อบอกว่า..."

 

                สำหรับภาพต่อไปนี้  คุณจำได้ไหมว่า... คือใคร?... สำหรับผู้เขียนยังจำได้และอยู่ในใจเสมอ...เคยรับเสด็จพระองค์ท่านตั้งแต่เด็ก ๆ เมื่ออยู่ชั้น ป.4 ท่านเสด็จมาที่อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก  เมื่อประมาณปี 2514 ซึ่งเป็นปีที่น้ำท่วมอำเภอพรหมพิราม...เมื่อครั้งนั้นผู้เขียนยังเด็กมาก...พ่อกับแม่พาไปรับเสด็จ ตั้งแต่เช้ามืด...แต่ท่านเสด็จมาประมาณ เกือบ 5 โมงเย็น...ไหนเลยจะย่อท้อต่อการได้รับเสด็จ... ผู้เขียนเฝ้ารอรับเสด็จ...จนได้เห็นพระองค์ท่านทั้งสองพระองค์...ภาพนั้นยังประทับอยู่ในใจของผู้เขียนเสมอมาจนถึงปัจจุบัน...อีกครั้งที่ได้รับเสด็จพระองค์ท่านและครอบครัว...ในครั้งพิธีเปิดเขื่อนนเรศวร  ที่อำเภอพรหมพิราม...ในการรับเสด็จทั้งสองครั้ง ทำให้ผู้เขียนระลึกถึงในพระมหากรุณาธิคุณของท่าน...ที่ทรงมาเยี่ยมเยียนประชาชน ไต่ถามถึงทุกข์ - สุขของประชาชน...แก้ไขปัญหาให้กับประชาชน...

                 แม้ปัจจุบัน คนไทยจะไม่ค่อยได้เห็นภาพที่พระองค์ท่านออกเสด็จเยี่ยมประชาชนแล้ว...สมัยที่พระองค์ท่านยังทรงแข็งแรง พวกเราคนไทยจะได้เห็นพระองค์ท่านเสด็จออกเยี่ยมเยียนประชาชนแทบทุกวัน...หนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับมีพระฉายาลักษณ์ของพระองค์ท่าน...ผู้เขียนยังเคยนึกเลยว่า...พระองค์ไม่ทรงเหนื่อยบ้างหรือ?...ขนาดงานบางอย่างที่พระองค์ท่านไม่ต้องเสด็จไปก็ได้...แต่พระองค์ท่านก็ทรงเสด็จไปด้วยพระองค์ท่านเอง...เนื่องจากเกรงว่าข้อมูลที่ได้มาไม่เป็นความจริง...เห็นไหมละค่ะว่า...พ่อพระองค์นี้เหนื่อยเพื่อคนไทยเรามากแค่ไหน...และทำเพื่อคนไทยเราแค่ไหน...แล้วพวกเราคนไทยทุกคน...ทำอะไรบ้างล่ะเพื่อพระองค์ท่าน...

                  ผู้เขียนจึงขอฝากบอกรุ่นลูก - หลาน ว่า...อย่าลืมพระองค์ท่านและครอบครัว...เมืองไทยเราอยู่มาได้จนถึงปัจจุบันก็เพราะพระองค์ท่าน...สิ่งหนึ่งที่เป็นมรดกคู่กับคนไทยที่จะต้องรักษาไว้   คือ  ความกตัญญู  รู้จักตอบแทนบุญคุณ...ขอแต่ให้เยาวชนรุ่นหลัง...ทำความดีต่อประเทศชาติบ้านเมือง...สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่าน...ประพฤติปฏิบัติตนเป็นคนดี...แค่เศษธุลีของพระองค์ท่านก็พอแล้วค่ะ...

 

นี่คือ...พ่อของคนไทยทุกคนค่ะ...

...ขอพระองค์จงทรงพระเจริญ...

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วพวกเราล่ะ?...รักพ่อพระองค์นี้หรือเปล่า?...

เราเห็นแต่พ่อทำทุกอย่างให้พวกเรา...

แล้วเราล่ะ?...ทำอะไรเพื่อพ่อพระองค์นี้บ้าง?...

พ่อไม่ต้องการอะไรมากไปกว่า...เห็นลูก ๆ มีความสุข รักใคร่

 ปรองดองกัน มีความรักสามัคคีกัน  แค่นี้พ่อก็เป็นสุขใจแล้ว...