ผมเป็นกรรมการของแผนกแพทยศาสตร์ มูลนิธิอานันทมหิดลต่อเนื่องมากว่า ๒๐ ปี   เป็นทั้งการทำงานและการเรียนรู้   ผ่านประธานมา ๓ ท่าน คือ ศ. นพ. ประเวศ วะสี, ศ. นพ. จรัส สุวรรณเวลา และเวลานี้ ศ. นพ. เกษม วัฒนชัย 

          เมื่อวันที่ ๒๒ มี.ค. ๕๓ มีการประชุมเพื่อสัมภาษณ์และตัดสินทุนส่งเสริมบัณฑิต   มีผู้สมัคร ๑๘ คน จากหลากหลายโรงเรียนแพทย์   และมีทุน ๑๐ ทุน   ผมนั่งฟังไปสังเกตไป ว่าแต่ละโรงเรียนแพทย์ดูแลเรื่องนี้อย่างไรบ้าง    จึงขอนำความคิดคำนึงและการเรียนรู้มาบันทึกไว้ เพื่อ ลปรร.

• Empathy vs sympathy เมื่อผู้สมัครท่านหนึ่งถูกถามว่า   ทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยใกล้ตาย และคนมีปัญหาทางจิต   มีวิธีรักษาสุขภาพจิตของตนเองไม่ให้รู้สึกทุกข์ไปกับผู้ป่วยได้อย่างไร   คำตอบทำให้ผมตาสว่าง เข้าใจความแตกต่างระหว่างคำว่า empathy กับ sympathy   ถ้ารู้จักสร้างความรู้สึก empathy จะไม่ทุกข์   


• บางโรงเรียนแพทย์คงจะให้คำแนะนำเรื่องการแต่งกายให้เรียบร้อย  สวมเสื้อ blazer สถาบัน   ผู้ชายสวมเชิ้ร์ตขาวผูกเน็คไทเรียบร้อย   แต่บางโรงเรียนแพทย์คงจะไม่มีคนแนะนำเลย   จึงมีอาจารย์ชายแต่งตัวสวมเสื้อแขนยาวลายพับแขน มาสอบสัมภาษณ์   


• เห็นร่องรอยที่บางโรงเรียนแพทย์มีวิธีแสวงหาคนเก่งและมีประสบการณ์ต่างออกไปมาเป็นอาจารย์ ทำงานสร้างสรรค์ร่วมกับผู้เป็นแพทย์

   
• การจัดให้ staff เรียนรู้การคิดอย่างเป็นระบบ   มองระบบภาพใหญ่เป็น   ไม่มองแค่ส่วนที่เป็น technical part ของปัญหาสุขภาพ   การคิดงานสร้างสรรค์ก็จะมีแนวคิดที่มองรอบด้าน และเห็นภาพใหญ่ของประเทศ


• ผมสังเกตเห็นว่าในบางกรณีมี mismatch ระหว่าง อจ. – สถาบัน 


• Candidate ส่วนใหญ่ขาด mentoring จากสถาบันของตน    ความว้าเหว่ทางวิชาการ    ขาดคู่คิดทางการพัฒนาวิชาการ  เพื่อสร้างตัว/อุทิศตัว เป็น อจ. แพทย์ที่ดี 


• คิดเฉพาะโรคแคบๆ / เฉพาะตัว แคบๆ    หรือคิดพัฒนาระบบ  

 
• One-shot research  vs  systems approach & longterm research 

 

 

 
วิจารณ์ พานิช
๒๓ มี.ค. ๕๓