“ตะวันบอกลาฟ้าอยู่ทุกวัน ฉันจะพยายามวางมือจากงาน ในช่วงเวลานี้ เพื่อเฝ้ามองตะวัน... ฉันสัญญา...”

คุณเคยเฝ้ามองตะวันไหม?

 

ใครรักตะวัน ยกมือขึ้น ?.... 

 
 
 เมื่อวานตอนเย็นๆ  ฉันขบรถออกจากบ้านเพื่อไปทำธุระในเมือง  เวลาตอนนี้ 5 โมงแก่ๆ ใกล้ 6 โมงเย็น  ฉันใช้เส้นทางด้านหลัง  แทนที่จะใช้ถนนสำราญรื่นที่เลียบแม่น้ำน่าน ซึ่งเป็นเส้นทางหลัก
  ตะวันกำลังค่อยๆ อ่อนแสงลง  โอ๊ย!... สวยจัง  มันค่อยๆ ล่ำลงอย่าช้าๆ  สายตาของฉันจับจ้องอยู่กับดวงตะวัน  ส่วนมือก็จับพวงมาลัย เท้าเหยียบคันเร่งอย่างอ้อยอิ่ง  ฉับแทบจะไม่มองถนน แค่ชำเลือง  อาจเป็นเพราะชินกับเส้นทาง  ความจริงจากบ้านถึงในเมือง 4 กม.  ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก็ถึงจุดหมายแล้ว
   แต่วันนี้ฉันอ้อยอิ่งขับรถช้าๆ  ขับผ่านศาลากลางจังหวัด ก็ใช้ถนนแปดวาที่ตัดผ่านห้องสมุด สระว่ายน้ำเทศบาล  จวนผู้ว่าราชการจังหวัด วิทยาลัย  อาชีวศึกษา   มองตะวันจนมันสิ้นแสง เหลือให้เห็นเป็นสีแดงกลมโต  เหมือนไข่เค็มไชยา   แล้วค่อยๆ ลับไปจากขอบฟ้า  ความมืดเข้ามาแทนที่.... ฉันก็ถึงจุดหมายพอดี 

 
   ถ้าฉันใช้เส้นทางหลัก มีหวังขับรถตกถนน เพราะไม่มองทาง  มัวมองตะวัน  หรือไม่ก็คงถูกรถคันอื่นๆ บีบแตรไล่เป็นแน่  ฮา...
       และคงได้เห็นตะวันได้นิดเดียว เพราะตึกบัง  ถนนด้านหลังที่ใช้ประจำขนานกับถนนสำราญรื่น ข้างทางเป็นที่โล่งและทุ่งนา จึงไม่มีอะไรบดบังดวงตะวัน  ฉันจึงสามารถเห็นตะวันจนกระทั่งมันตกจากขอบฟ้า
       ชีวิตนี้ฉันคงไม่มีวันหยุดรักดวงตะวันยามบอกลาฟ้าได้เลย...  เสียดาย ไม่ได้ถ่ายภาพไว้... ๐^Q ;  ไม่เป็นไร  “ตะวันบอกลาฟ้าอยู่ทุกวัน  ฉันจะพยายามวางมือจากงาน ในช่วงเวลานี้  เพื่อเฝ้ามองตะวัน... ฉันสัญญา...”
 
 
  หลังบ้านฉันก็เป็นแม่น้ำ เหมือนในภาพนี่แหละ  เลยทึกทักเอามาใส่ไว้  ฮิ ฮิ   

 

 
 

ตะวันรอนอ่อนล้า เหมือนลาก่อน        คิดถึงตอน อำลาคราห่างเหิน

เห็นตาลคู่ เพื่อนคู่ใจ อยู่ไกลเกิน        เราต่างเดิน คนละทาง ช่างไกลกัน

   
  ฉันใช้ภาพตะวันกับต้นตาลประกอบบันทึกบ่อยๆ  มันสวยมากๆ และก็ชอบมากๆๆๆๆ  เจ้าของคงไม่หวงนะคะ  หนูเคยขออนุญาตไว้นานแล้ว  ขอบคุณๆๆ ค่ะ  ขอนุญาตอีกครั้งค่ะ
 

 
บันทึกโดย : ครูใจดี
ภาพประกอบ : อภินันทนาการจาก
คุณครูพี่ชายใจดี (แอบจิ๊กมา) และ internet