เวทนา ๕

การกำหนดอิริยาบถอาการได้ชัดเจนไม่ว่าจะฟุ้ง ไม่ว่าจะปวด

มันกำหนดเห็นอาการได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เรียกว่าอุเบกขาเวทนา

เริ่มตั้งแต่เวทนา คือ เวทนา ๕

โดยตัวเวทนาตัวที่ ๑ คือ ทุกข์ เป็นเวทนาที่มีทุกข์มาก

เวทนาตัวที่ ๒ คือ สุข คือเวทนาที่มีสุขมาก มีทุกข์หรือไม่

ตอบว่ามี แต่มีทุกข์น้อย เพราะตัวสุขมาก่อน

ตัวทุกข์ตามมาทีหลัง มันทุกข์น้อย มันจึงหนุนอย่างนี้

เพราะตัวสุขมันยิ่งใหญ่กว่าและเกิดขึ้นก่อน

แต่ถ้าเมื่อใดตัวทุกข์มาก่อน ตัวสุขตามมา ตัวสุขก็แพ้ไป

แต่ขณะใดหากเวทนา ตัวที่ ๓ คือ ตัวอุเบกขา มาก่อน

มันจะสุขหรือจะทุกขเวทนาขนาดไหน มันก็ยังทนได้

ต่อมาเป็นเวทนาตัวที่ ๔ คือ โทมนัส

ขณะที่มีทุกข์อยู่นี้ มันนึกถึงทุกข์ในอดีต

ยกตัวอย่างเช่น เราโดนแม่สามีต่อว่าหรือโดนสามีต่อว่า หรือคนอื่นปรามาส

ทำให้รู้สึกทุกข์โทมนัส จนบางครั้งนั่งสะอื้นน้ำตาไหล เพราะมันทุกข์ที่ใจ

นึกถึงทีไร ทำไมชีวิตของเรามันทุกข์ทรมานขมขื่น เดือดร้อนวุ่นวาย

ต้องดิ้นรนสารพัดเช่นนี้ มันโทมนัสเหลือเกิน

การที่เราทนได้ เรียกว่า อุเบกขา

ต่อไปตัวเวทนาตัวที่ ๕ คือ โสมนัสหมายถึง สบายใจหรือพอใจ

หากมันพอใจสิ่งเหล่านั้นอยู่ เราจะนั่งยิ้มปลื้มปีติยินดีกับสิ่งเหล่านั้น

ซึ่งเวทนาทั้ง ๕ ตัวนี้ มันจะหนุนเนื่องซึ่งกันและกัน

บทความในวันเดียวกัน