วันนี้เป็นวันงานกีฬาสีของชาวคณะแพทยศาสตร์ ที่มีกัน 4 สีคือม่วง ชมพู ส้ม ฟ้า แต่ละสีก็จะมีหลายๆภาควิชาและหน่วยงานรวมๆกัน มีการซ้อมเชียร์มาแล้วประมาณ 1-2 อาทิตย์ก่อนหน้านี้ ส่วนวันนี้ซึ่งเป็นวันจริง งานเริ่มกันตั้งแต่เช้า....ต้องลากเสียงยาวๆเพราะเช้ามากๆ นัดรวมพลกันก่อน 7 โมงเช้า เคลื่อนขบวนพาเหรดกัน 7.15 น. ไปที่โรงยิมเนเซียม มีการออกกำลังกาย โชว์เชียร์ลีด แข่งกีฬามหาสนุก แล้วก็กลับมากินอาหารกลางวันร่วมกันที่คณะ ต่อด้วยการแสดงของสีต่างๆและการจับรางวัลต่างๆ ถือเป็นการสังสันทน์ครั้งใหญ่ของชาวคณะแพทย์ที่เป็นคณะใหญ่ที่สุดแล้วในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เล่ามาได้ยืดยาว ไม่ได้ไปร่วมงานหรอกค่ะ แต่ก็ติดตามข่าวคราวได้อย่างฉับไวผ่านทางเว็บบอร์ดของคณะเรานี่เอง ที่ไม่ได้ไปร่วมงานก็เพราะต้อง"อยู่บุญ" ทำงานกัน เราได้รับอาหารกล่องแทนการไปนั่งโต๊ะ และถือว่ามีสิทธิในการชิงโชคทั้งหลายด้วยแม้จะไม่ได้อยู่ร่วมในงาน นอกจากนั้นยังมีเหยี่ยวข่าวตัวเล็กๆคอยส่งข่าวให้ด้วย (แต่ต้องถามกันเยอะหน่อยนะคะ เพราะหนูๆอายุเลขตัวเดียวกันทั้งนั้น)
งานนี้ชาวพยาธิวิทยาของเราได้รับรางวัลต่างๆกันน้อยกว่าทุกๆปี รู้สึกรางวัลจะกระจายไปหลากหลายภาควิชาทีเดียว สำหรับตัวเองไม่เคยคาดหวังเลยว่าจะได้รางวัลอันใด เป็นธรรมชาติของตัวเองอยู่แล้วทำให้ไม่เคยต้องรู้สึกผิดหวัง คิดแล้วก็รู้สึกว่า เราโชคดีที่เป็นคนคิดแบบนี้เป็นปกติ เพราะไม่เคยมีปัญหาความผิดหวังกับเรื่องใดๆเลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาในชีวิตถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น สอนให้เราได้เรียนรู้ ได้คิด ได้ใคร่ครวญ ลงมือทำอะไรก็ทำด้วยความตั้งใจ สร้างความสุขให้ใจตัวเองในทุกๆเรื่องที่ต้องจับทำ การไม่คาดหวังแต่ตั้งใจหาความสุขจากการได้ลงมือทำ ทำให้ผลที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่เรารับได้เสมอ ใช้มุมมองที่ดีจับ ก็จะถือเป็นเรื่องดีไม่มีผิดหวังได้ทั้งสิ้น สรุปได้อย่างชื่อบันทึกที่ตั้งไว้นั่นเองค่ะ
สวัสดีรอบมิดไนท์ค่ะ
ขอบคุณเรื่องราวดีๆที่แบ่งปันนะคะ
ขอบคุณค่ะ
อยู่บุญ นี่น่ารักดีจังคะ คงมาจากคำว่าอยู่เวร เปลี่ยนแล้วฟังดูดีขึ้นเยอะเลยคะ เยี่ยมคะ ขอนำไปใช้บ้างนะคะ
ไม่ผิดหวังเพราะไม่คาดหวัง เป็นทั้งหัวเรื่อง และข้อคิดที่ดีเลยค่ะ
ต้องขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเขียนความเห็นฝากไว้นะคะ เป็นสิ่งที่ทำให้การเขียนอย่างมีความสุขอยู่แล้ว เพิ่มความสุขให้กับคนเขียนมากยิ่งขึ้น ปกติก็จะไม่ค่อยได้เข้ามาตอบต่อยอด"แขกผู้มาเยือน"สักเท่าไหร่ เพราะเวลาไม่ค่อยอำนวย แต่ก็อ่านทุกความเห็นทุกครั้งด้วยความขอบคุณอย่างยิ่งค่ะ เคยพยายามแล้วแต่ในที่สุดก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง ดังนั้นหลายๆบันทึกก็จะไม่ได้กลับเข้าไปทักทายใคร แต่ละวันมักจะมีเรื่องติดอยู่ในหัวที่อยากเขียนเสมอๆ จนไม่มีเวลาเหลือเพื่อเขียนทักทายใครน่ะค่ะ
ยินดีรู้จักคุณ มาตายี นะคะ เข้าไปเยี่ยมเยียนบล็อกครูกระแตมาแล้ว อ่านบันทึก ยังมีประเทศไทย แล้วก็"อิน"ไปด้วย บล็อกสวยงามมากเลยนะคะ ดูรูปแล้วครูกระแตน่าจะยุ่งน่าดู มีวัยซนอยู่ในบ้านหลายคนเชียว
ขอบคุณภาพดอกกุหลาบแสนสวยของ krutoiting ด้วยค่ะ สวยจริงๆ ขนาดใบเหมือนจะไม่ปกติสักเท่าไหร่นะคะ ทำให้นึกถึงต้นไม้ที่บ้าน ที่ใบสวยมากกว่าดอกค่ะ
"อยู่บุญ"มาจากอยู่เวรจริงๆค่ะ คุณเขาอกทะลุ จำไม่ได้ว่าใครเริ่มใช้แล้วพวกเราที่ต้องอยู่กันบ่อยๆเลยเอามาใช้ เพราะงานเราก็เหมือนทำบุญจริงๆค่ะ บริการแบบปิดทองหลังพระ ที่ไม่ต้องไปรับหน้าผู้ป่วย
ขอบคุณน้อง berger0123 ที่เข้ามาทักทายกันนะคะ ตอนที่คิดว่าเออนะ..เราไม่หวังอะไรเราก็เลยรู้สึกสบายๆ แล้วก็ชวนให้คิดถึงเรื่องอื่นๆในชีวิต จนทำให้อยากเขียนความคิดเอาไว้น่ะค่ะ ดีใจที่คิดแล้วทำได้เลย เพราะถ้าไม่เขียนเมื่อวาน วันนี้ก็ลืมสิ่งที่คิดไปแล้วล่ะค่ะ