นิทานเรื่องนี้ ดิฉันแต่งขึ้นจากความคิดและจินตนาการของดิฉันเองค่ะ เกิดจากเพื่อนสนิทเขาทำวารสารที่จุฬา เลยขอให้เขียนงานลงไปที่คอลัมน์ ร้อยระเบียงเรียงความคิดหน่อย เลยเขียนลงไปให้ ลองอ่านนิทานที่แต่งขึ้นเองดูนะคะ
ปัฐมานันท์ (พระจันทร์ทรงกลด)
ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีหนอนสองตัวซึ่งเป็นเพื่อนที่รักกันมาก ๆ ตัวหนึ่งอ้วนกลมเพราะกินเก่ง แต่อีกตัวหนึ่งผอมเพรียวเพราะกินน้อย หนอนสองตัวนี้มักไปด้วยกันเสมอ และไม่เคยทิ้งกันเลย ต่างคนก็ต่างคิดว่าชีวิตของการเป็นหนอนช่างแสนสุขอะไรเช่นนี้ และมันก็อยากเป็นอย่างนี้ตลอดไป
แต่แล้ววันหนึ่ง หนอนอ้วนได้เข้ามาปรับทุกข์กับหนอนผอมว่า
“นี่ ๆ เจ้าผอม ฉันว่าระยะนี้ฉันคงต้องกินมากไปแน่ ๆ เลย เพราะฉันรู้สึกว่าปวดตัวบ่อย ๆ เหมือนตัวกำลังจะแตกออกเลยละ โอ้ย! ฉันกลัวจังเลย ไม่รู้ว่าฉันจะตายมั้ยนะ” หนอนอ้วนพูดด้วยสีหน้าโศกเศร้า
“ไม่หรอกน่า ! นายต้องไม่ตายสิ ตลอดมานายก็แข็งแรงกว่าฉัน ปกป้องฉันทุกที ฉันว่านายน่าจะกินให้น้อยลง แล้วเดี๋ยวนายก็จะหายแล้ว” หนอนผอมปลอบประโลม
“ขอบใจมากนะ ผอมเพื่อนแท้”
แล้วทั้งสองต่างก็ยิ้มให้กัน ดั่งเป็นคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลกันตลอดไป
วันเวลาผ่านไปล่วงเข้าสองสัปดาห์ หนอนอ้วนเริ่มรู้สึกว่าอาการของตนยังไม่ดีขึ้นเลย และบัดนี้ตนเองก็อ้วนขึ้นมากกว่าแต่ก่อน จะทำอะไรก็อุ้ยอ้าย อาการปวดตัวก็มากขึ้นเป็นทวีคูณ
“โอ้ย ! ช่วยด้วย ฉันคงต้องตายแล้วแน่ ๆ เลย ตัวฉันเริ่มแข็งแล้ว ฮือ ๆ ” หนอนอ้วนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
“ไม่นะ นายต้องไม่ตาย อดทนหน่อยสิ นายต้องหายนะ” หนอนผอมพูดอย่างตกใจ
แต่ทว่าเรื่องน่าเศร้าก็เกิดขึ้น
“เจ้าผอมเอ้ย ! ฉันคงต้องตายจริง ๆ แล้วละ ตอนนี้ฉันขยับตัวไปได้เลย ตัวฉันแข็งไปหมดแล้ว โอย….ทรมานเหลือเกิน” หนอนอ้วนพยายามขยับตัวแต่กลับทรมานมากขึ้น
“เฮ้ ! เจ้าอ้วน นายตายไม่ได้นะ แล้วใครจะอยู่กับเราล่ะ ฮือ…นายอย่าตายนะ”
ยังไม่ทันขาดคำของหนอนผอม เจ้าหนอนอ้วนก็หลับตานิ่ง ตัวมันแข็งราวกับหิน และหนอนผอมก็สังเกตเห็นว่า มีใยสีขาวค่อย ๆ ถักทอและพันไปรอบ ๆ ตัวเจ้าหนอนอ้วน ดูราวกับโลงศพเล็ก ๆ ที่ห่อหุ้มร่างของเพื่อนมันไว้
หนอนอ้วนจะเป็นอย่างไร ติดตามอ่านตอนต่อไปค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
นิทานหนอนอ้วนจะเป็นอย่างไร พอจะเดา ๆ ได้บ้างแล้วนะคะ อ่านต่อไปในบันทึกหน้าค่ะ
แล้วข้อคิดละค่ะ
นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานที่ แต่ง ขึ้น เอง ได้ ไหม จ้า มา