โรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง ( Inflammatory bowel Disease) โรคลำไส้อักเสบเรื้อรังเป็นกลุ่มอาการของภาวะการอักเสบของลำไส้ใหญ่และลำไส้เล็ก โดยส่วนมากแบ่งได้เป็น 2 แบบ ดังนี้ Crohn’s disease และ ulcerative colitis ซึ่งความแตกต่างระหว่าง 2 แบบนี้ขึ้นกับบริเวณที่มีการอักเสบ กล่าวคือ Crohn’s disease จะมีการอักเสบทุกส่วนของระบบทางเดินอาหารตั้งแต่ปากจนถึงทวารหนัก ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่ของผู้ป่วยจะพบการอักเสบที่ลำไส้เล็กส่วน ileum ในทางตรงกันข้าม ulcerative colitis จะจำกัดการเป็นอยู่ที่ลำไส้ใหญ่ และทวารหนักเท่านั้น
 
อาการของโรค
 
     ผู้ป่วยจะมีอาการ ปวดท้อง อาเจียน ท้องเสีย มีเลือดออกปนมากับอุจจาระ น้ำหนักลด ร่วมกับอาการเหมือนกันที่ผู้ป่วยเป็นโรคข้ออักเสบ (Arthritis), โรคที่มีสาเหตุจากเนื้อเยื่อกลายเป็นเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว (Pyoderma gangrenosum) และโรคตับเรื้อรังซึ่งมีสาเหตุจากการอักเสบและเป็นแผลที่ท่อน้ำดีของตับ (Primary sclerosing chlolangitis) การวินิจฉัย โดยส่วนมากใช้วิธีส่องกล้อง และตัดชิ้นเนื้อเพื่อดูพยาธิสภาพของรอยโรค
 
การรักษา
 
     ขึ้นกับระดับของความรุนแรง โดยผู้ป่วยที่เป็นโรค IBD ต้องการยากดภูมิคุ้มกันเพื่อควบคุมอาการ เช่น ยากลุ่มสเตอรอยด์ โดยใช้เพื่อควบคุมอาการ ในปัจจุบันมีการใช้ Biological ส่วนมากมักเป็นยาฉีด สำหรับในรายที่มีอาการรุนแรง บางคร้งอาจจำเป็นต้องมีการผ่าตัด เช่น ผ่าตัดลำไส้บางส่วนออกไป โดยปกติการรักษาจะถูกเริ่มต้นด้วยยาที่ฤทธิ์ต้านการอักเสบสูงเช่น prednisone เมื่อสามารถควบคุมอาการอักเสบได้ดีแล้ว เรามักเปลี่ยนเป็นยาที่มีฟิทธิ์ต้านการอักเสบน้อยลงเพียงเพื่อควบคุมอาการของโรค