นี่แหละครับความสัมพันธ์สร้างได้

....วันนี้ผมเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพเป็นการเดินทางบนรถที่..."นอนเมื่อย"มากครับ....ใช้เวลาเดินทางถึง6ชม..บนรถปรับอากาศ..ตอนกลางคืนหนาวแบบขั่วโลกมาก..ระหว่างทางที่อยู่บนรถ...ผมได้ถามคุณพ่อ..ด้วยอาการอยากรู้..อยากเห็นว่า...คุณพ่อครับ.....คนที่เรากำลังจะไปหาคือใครหรอครับ....และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ครับ.......ผมกำลังจะไปหาคนรู้จักซึ่งเปลี่ยนความสัมพันธ์....จากมิตร....เป็นญาติ....คงสงสัยล่ะสิครับมันเป็นยังไง....ผมจะเล่าให้ฟังครับ..เมื่อสมัยพ่อผมอายุเท่าคนที่เพิ่งจบม.6...ผมถามต่อแล้ว...คุณพ่อรู้จักได้ไงครับ.......แค่นั้นแหละครับความหลังสมัยหนุ่มๆ ม.6..มาเป็นชุด.แหะๆ...ได้ความว่า....พ่อผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึงตอนเรียน มส.4 มส.5....(มส.4 มส5....มาแล้วนานจิงครับแหะๆ)...พอเข้ามหาวิทยาลัยปี1เพื่อนพ่อเค้าได้...จากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร...เพราะความเป็นเพื่อนสนิทกันแบบติดหนึบ...พ่อของเพื่อนจึงขอให้...พ่อผม...เป็นลูกชายได้ไหม?...พ่อของผมก็ตอบอย่างแน่แน่ว....ว่าได้ครับ...ความสนิทสนมกันก็คงอยู่ตั้งแต่นั้นเรื่อยมา...และในวันตรุษจีนของทุกปีพ่อผมก็จะมาหาที่บ้านเพื่อนรักคนนี้....และจะได้รับความเอ็นดู..เสมือนลูกคนหนึ่งและอั่งเปาตามธรรมเนียมที่ดีครับ...

และวันที่คุณพ่อพาคุณแม่มาแนะนำในวันตรุษจีนคุณแม่ได้นำเสนองานก็ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวนี้เป็นอย่างดี............ผมจึงต้องไปเจอกับครอบครัวนี้...ซึ่งเมื่อไปถึงก็มารับอย่างเร็ว...และเป็นกันเองมาก...ผมประทับใจจนถึงวินาทีที่ส่งผมขึ้นรถกลับบ้านเลยครับ
-ในเคสนี้การที่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันทำให้การขอในสิ่งใดๆดูง่ายขึ้นไปหมด....เช่นเดียวกับแม่ผมที่ไปเสนองานซึ่งแม่ผมเพิ่งรู้จักวันแรกแต่ได้รับการตอบรับในทันที-