เมื่อใดที่ฉันได้ยินเสียงเพลง นี้ดังขึ้นมาเมื่อไร
เรื่องราว และภาพในวันนั้น จะคืนและกลับย้อนมาอีกครั้ง
เป็นวันที่ฉัน ได้เคัยงข้างเธอ เป็นวัยที่ฉัน เพลิดเพลินหัวใจ
ล่องลอย ในโลกแห่งความฝัน ไม่มีสิ่งใดคอยฉุดรั้ง
วันเปลี่ยนไปแค่ไหน ไม่คิด และไม่สนใจเรื่องใด
ไม่ขอมีอะไรไปกว่านี้
และก็มาถึง เวลาที่เรา ต้องเดินไปตามเส้นทาง
ที่สังคม กำหนดเอาไว้ ให้เธอและฉันต้องจากไป ....
ต้องขอขอบคุณผู้สร้างสรรค์เพลง "วัย" ของวง ฟลัวร์ มาก ๆ
เพลงนี้มันทำให้นึกถึงเพื่อน และครั้งแรก...
ของการหนีเที่ยวของเรา
ตอนนั้นจำได้ว่าเรียนอยู่ชั้นปีที่ ๓
เป็นเด็กกิจกรรมซะด้วยสิ
จำได้ว่าเวลาจะออกค่ายต่างจังหวัดนั้นมันยากมาก
เพราะที่บ้านมักจะไม่ให้ไปไหน
ตอนนั้นมีข่าวว่า จะมีการออกค่ายที่ อุดรธานี ๗ วัน
โอ้ววว อยากไปจังเลย
แต่ทำยังไงดี ทั้งคันรถ ไม่มีผู้หญิงเลย !!!!
อยากไป ๆๆๆ...และแล้ว ก็ได้ไป
ฮ่า ๆ
ไปถึงอุดร โทรหาแม่ ...แม่ อยู่อุดรนะ เจ็ดวันกลับ วางงงงง
แม่ งง แต่ไม่ว่าอะไร
การไปออกค่ายครั้งนี้ สนุกดี ได้ทำอาคารห้องสมุดให้กับโรงเรียน
เหมือนการออกค่ายอาสาพัฒนาในละครยังไงยังงั้น
ได้ไปอยู่ร่วมกับครอบครัวอื่น ซึ่งเขาจะเรียก คนที่เราไปอาศัยอยู่ด้วยว่า
พ่อ ฮัก แม่ฮัก
พวกท่านดูแลเราดีมาก หาผ้าห่ม กับข้าวดี ๆ ให้เราทาน
ได้เพื่อนดี ๆ หลายคน
ได้สอนนักเรียนในแถบชุมชนแถบนั้น
คุ้มค่านะ ที่หนีแ่ม่มาเที่ยว
ลมหนาวนั่งผิงไฟยามเช้า กับรูมเมทคนใหม่
ถ่ายรูปกับพ่อฮัก แม่ฮักของเพื่อน
พาแลงยามค่ำคืน กับน้อง ๆกลุ่มโครงสวัสดิสอน ( กลุ่มสอน และ สวัสดิการ )
ดีจังเลย ชอบไปค่ายเหมือนกัน ได้เรียนรู้มากเลย มาเขียนบ่อยๆๆนะครับ