ชีวิตจะอยู่รอดได้ก็ต้องทำกิจกรรมหรือการงานเป็นสิ่งหล่อเลี้ยง อันจะมาซึ่ง ลาภ ยศ สรรเสริญ สุขการที่จะได้ในสิ่งเหล่านี้ ก็ต้องมีผลงานที่เป็นเลิศ ถูกอกถูกใจเจ้านาย !!

บรรยากาศในการทำงานของแต่ละสถานที่จะมีสภาพต่างกันไป ตามแต่เหตการณ์โดยรอบจะนำพา องค์กรที่ผมอยู่ ช่วงก่อนการประเมินเพื่อรับรองคุณภาพซ้ำ(Re-ac)นั้น

คนทำงานทุกคนมีความกังวลบางคนมั่นใจ และพร้อมปรับตัวทุกอย่างเพื่อให้เข้ากับแนวทางการประเมินเพื่อรับรองคุณภาพซ้ำของ สรพ.  มันกระตือรือล้นกันทุกลมหายใจ คนที่เป็นพี่เลี้ยงก็เชียร์อัพเต็มที่ราวกับพวกเราเป็นนักมวย ใส่กันมาหมดทั้งลูกล่อลูกชน รางวัลต่างๆ ที่จะได้รับเมื่อพวกเราทำสำเร็จก็บอกให้ทราบอย่างชัดเจน ทำให้องค์กรมีการเคลื่อนไหวตัวอย่างมีชีวิตชีวาทีเดียว

เมื่อเราสอบ (รับการประเมินฯ) และทราบว่าตนเองนั้นสอบผ่านมาตรฐาน การรับรองคุณภาพซ้ำ

ความรู้สึก็ดีใจสุดๆ รู้สึกโล่งสบาย ความสุขก็เกิดแก่มวลหมู่คนทำงานทั้งหมด

มันเป็นวันนี้ที่รอคอยจริงๆ...

หลังจากทราบผล พวกเราก็ทำงานให้บริการกันตามปกติ องค์กรกลับสู่สภาวะสงบนิ่งกันอีกครั้ง  เงียบ กระตุ้นอย่างไรก็ไม่ค่อยจะเคลื่อนตัวเลย

ในสภาพอย่างนี้นี่เอง คนที่เคยสำคัญมากๆ มันกลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่น่าสนใจขึ้นมาทันที

แบบไม่เกรงใจกันเลย การที่จะปล่อยให้สภาพอย่างนี้ไหลเรื่อยไปก็จะทำให้คนลืม เหมือนกับที่ผู้แทนราษฎรของไทยเราชอบทำ

หลายคนก็ต้องสร้างจุดสนใจขึ้นมา เมื่อเขียนมาตรงนี้ก็รู้สึกว่าเรื่องการสร้างความสำเร็จนั้นคล้ายๆ จะมีสูตรตายตัวกระมัง ? และเค้าทำกันได้หรือเปล่า

การเริ่มต้นก็ต้องมีสิ่งที่เป็นเป้าหมาย และนั่นก็คือความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน

คนเก่งๆ ที่ประสบความสำเร็จซึ่งกำลังไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงขึ้นนั้น  คุณได้สังเกตบ้างไหมว่า

เค้าชอบทำในสิ่งที่ค่อนข้างเสี่ยงๆ ยากๆ ทำไมเค้าถึงต้องทำ(เค้าทำโดยไม่รู้ตัวหรอก)

คิดว่าสิ่งเดียวที่มันคุ้มกับความเสี่ยงก็คือเจ้านายจำเป็นต้องหันมามองเค้านั่นเอง

และโดยธรรมชาติเจ้านายเองก็ลุ้น ก็เอาใจช่วยกัน ใจหายใจคว่ำกันไป

เลยหลงไปกับอุบายธรรมชาติ ทำให้รู้สึกใกล้ชิด สนิทคุ้นเคย และยอมรับในความสามารถไปโดยปริยาย ไม่อยากเชื่อแต่ก็มีให้เห็นกันประจำ

จริงๆ ที่เราว่าเสี่ยงนั้น มันเสี่ยงในมุมมองของคนนอกมองไปที่เค้า แต่ตัวเค้าเองนั้นมองว่ามันไปได้ หาทางออกได้ ควบคุมอยู่ ไม่เคยเห็นความเสี่ยงใดๆ เลย

หากมันจะเสี่ยงมันจะเสียวก็เป็นของคนดูต่างหากไม่เกี่ยวกับคนทำหรือคนโชว์

คนที่คว้าตำแหน่งพระเอกนั้น เพราะเค้าวางแผนและเห็นแนวทางการปฏิบัติที่ชัดเจน เห็นเป้าหมายใสแจ๋ว ขนาดดีดลูกคิดลบความคลาดเคลื่อนออกแล้ว

ผลที่ได้ก็ยังอยู่ในระดับที่ คุ้มค่า น่าพอใจทีเดียว

คนที่ไม่กล้า ก็กลายเป็นรองตลอดชาติด้วยประการฉะนี้..กระมัง