วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่หนูตั้งใจทำงานจนคร่ำเคร่ง น่าลงวาดตั้งแต่เช้า ทั้ง ๆ ที่ภายในตนเองรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่ก็หาได้หยุดทำงานไม่ พร่ำบอกตนเองว่า คือ หน้าที่ ซึ่งต้องรับผิดชอบ พอพี่หัวหน้ามาดูงานท่านก็บอกว่าโอเคแล้วนี่ แต่หนูก็ไม่ได้หยุดหาเหตุผลมาอธิบายท่าน ว่าทำไมยังทำอยู่ ใจไม่ได้นิ่งเย็นกับการทำงานนักค่ะ แทบจะรู้สึกว่าทุกข์ทรมาร ตกเย็นมาเดี้ยงเลยค่ะ ความเครียดทำได้ขนาดนี้
แต่จะว่าไปหนูก็ได้เรียนรู้ว่า ถ้าลุยงานแบบคร่ำเคร่ง ไม่ลืมหูลืมตา แม้งานจะก้าวหน้าแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเป็นสุข หรือ เบิกบานเลยค่ะ ในทางกลับกับ กลับมีความรู้สึกด้านลบ ว่าถูกแย่งช่วงเวลาแห่งความสุขไป
หนูได้เรียนรู้เป็นข้อสังเกตให้ตนเองไปปรับปรุงแก้ไข เมื่อไหร่ที่ใจตกร่องแบบนี้ ต้องเร่งรีบแก้ไข มิเช่นนั้นงานที่ออกมา แม้แต่ตนเองก็ไม่มีความรู้สึกภาคภูมิใจ เอาล่ะ เพราะหนูวางใจไว้ผิดที่ผิดทาง แต่ก็ได้เรียนรู้ในทางที่ผิด ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาส
แวะมาทักทายค่ะ คิดถึง
อุ้มบุญ
ขอบพระคุณที่ระลึกถึงค่ะ (^_^)
ขอบพระคุณที่แบ่งปันความเบิกบาน