วิทยาศาสตร์ อาจต้องการเหตุผล 
แต่เรื่องความรัก … ย่อมไม่ต้องการเหตุผลใดใด 
คนดีอาจรักกับคนเลว 
จงอย่าโทษเขาว่า … เขารักคนผิด 
จงอย่าโทษเขาว่า … เขารักคนที่ไม่เอาไหน 
และจงอย่าโทษตัวเองว่าเรารักคนที่ไม่ดี 
เพราะสิ่งที่คุณทำนั้นถูกต้องแล้ว 
จงเชื่อในสายตาของตัวเอง 
จงเชื่อประตูหัวใจอันมีค่าที่เลือกจะเปิดรับเขาคนนั้น 

          รัก คือ มองไม่เห็น สัมผัสได้ด้วยใจและตัวเอง คนที่เคยมีความรักเหมือนโลกเป็นสีชมพู รักดีอยู่บ้างทำให้เรามีลมหายใจอยู่มีชีวิตชีวาขึ้นมา แต่มีเรื่องไม่สบายใจขึ้นมาล่ะก็ เจ็บปวดและไม่อยากมีรักเลยหละ 

          แต่มันก็สายเกินไปที่จะไม่มีรักเพราะทุกชีวิตต้องมีคนรัก จริงๆ รักคือ ความสุขที่หาอะไรมาวัดก็ไม่รู้ว่ารักมากแค่ไหน และคือความจำเป็นของคนคนหนึ่งที่ได้รู้ว่ารักมาจากไหน …เราไม่สามารถหาว่าตัวตนของคำว่ารัก ว่าผู้คิดค้นคือใคร แต่เราเป็นผู้ค้นมันเอง และนี่ก็คือ นิยามความรัก