อวรพร

ว่าที่ศิษย์เก่า

....วันนั้น...นานมาแล้ว...  คือวันที่เราจากกัน มันตรงกับ ปีการศึกษา 2552

อยู่ด้วยกันก็ หกปี ดูเหมือนนาน จากกันคราวนี้เหมือนจะได้เจอกันอีก

แต่ใครจะรู้ได้ว่าจากกันคราวนี้แล้วจะได้เจอจริงไหม

แต่ี่แน่นอนกว่าคือ... ขณะนี้เรายังอยู่ด้วยกัน

เวลาน้อยนิดที่เหลือนี้ ...อยากให้ทุกคนมีความสุข ...ผูกมิตรให้มาก สายสัมพันธ์นั้นยิ่งใหญ่

ต่อไปพวกเราอาจได้พึ่งพาซึ่งกันและกัน

...ครู..หวังเพียงศิษย์..สามารถดำรงชีวิต อยู่ในสังคมได้อย่างปลอดภัย และมีความสุข...

ส่วนวิธีที่จะให้ปลอดภัยและมีความสุขนั้น แล้วแต่วิธีของบุคคล ที่จะพอใจ

ความผิดหวังไม่ใช่ความล้มเหลว...ความท้อแท้สิ..คือสาเหตุของความผิดหวัง

การเปลี่ยนมุมมองบ้าง....สิ่งรอบข้างเรา..ก็จะมีแต่สิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นเสมอ..

..ยากให้คนอื่นยิ้มให้เรา..เราต้องยิ้มให้เขาก่อน..

เช่นกันหากอยากให้คนอื่นเข้าใจเรา...เราก็ต้องเข้าใจเขาให้ได้ก่อน

(...วันนี้..) 

  พวกเราทำอะไรกันบ้าง อยู่ที่ไหนกัน ยังติดต่อกันอยู่ไหม...สายสัมพันธ์ยังคงอยู่ไหม

ชีวิตเป็นอย่างไร...เจออะไรมาบ้าง..เล่าสู่กันฟังบ้างนะ

แวะเยือนโรงเรียนแล้วหรือยัง....

เทคโนโลยี...ช่วยให้เราไม่ห่างกันนะ..คิดถึงครูหรือพี่ๆเพื่อนๆน้องๆก็ เข้าที่ http://www.ed.nsp.ac.th/ มีมุมศิษย์เก่ารออยู่เสมอ

(...เวลาจริง....)

   วันนั้นสิ่งที่มีอยู่อาจดีที่สุด  แพงที่สุด มีคุณภาพที่สุด ประโยคนั้นอาจฟังแล้วซึ้งที่สุด คนคนนั้นอาจรักมากที่สุด  แต่วันนี้ทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงไปเพราะ  โลกมันเปลี่ยตลอดเวลา สิ่งที่แน่นอนที่สุด คือความไม่แน่...

 ท้ายที่สุดแล้ว ครูขอฝาก ให้พวกเราติดตามข่าวสาร แล้วเราจะก้าวทันการเปลี่ยนแปลง...

(ต้นไม้โตได้ใช่เกิดจากการรดน้ำเพียงครั้งเดียว ฉันใด...................................ก็ฉันนั้น)