หลวงพี่ไพศาล วิสาโล มอบหนังสือเล่นนี้ให้ผมตั้งแต่ปีใหม่ปีที่แล้ว แต่เพิ่งจะมาอ่านจบเอาปีใหม่นี้

เบิกบานกลางคลื่นลม

ผู้เขียน: พระไพศาล วิสาโล

สำนักพิมพ์: ศยาม

ปี: ๒๕๕๑


บททืี่โดนใจผมที่สุด คือ  วิถีพุทธ วิถีไท ในยุคบริโภคนิยม

เพราะเดิมเคยมั่นใจตนเองว่า ไม่ใช่เหยื่อของบริโภคนิยม แต่พออ่านหนังสือของท่านแล้ว รู้สึกเหมือนโดนเคาะหัวตักเตือนเล็กๆ

ลองสังเกตดูตัวเอง แล้วตอบคำถามที่ผมพยายามสกัดจากข้อเขียนของท่านออกมาเหล่านี้นะครับ ว่า

[  ] เราบริโภคในสิ่งที่เราผลิตเองหรือไม่

ผมเป็นหมอ ทำอย่างอื่นแทบไม่เป็นเลย แม้แต่อาหารก็ ซื้อ กิน แทบจะทุกมื้อ แม้แต่เจ็บป่วย บางทีก็ต้องพึ่งหมอคนอื่นรักษาด้วยซ้ำ

[  ] เราบริโภคอะไรที่เกิน ปัจจัยสี่ หรือไม่

ผมเหลือบดูรอบตัว มีสมบัติที่หลายคนพยายามเรียกเข้าข้างตัวเองว่า ปัจจัยที่ห้า..รถยนต์ ปัจจัยที่หก..โทรศัพท์มือถือ ปัจจัยที่เจ็ด...   น่าจะนับได้ถึงปัจจัยที่ห้าร้อย..

[  ] เวลาว่าง เรา ผลิต หรือ บริโภค

เวลาว่าง ผมเคยทำโน่นทำนี่ด้วยตัวเองอยู่บ้าง แต่คงไม่ถึงขั้น ผลิต ด้วยตนเอง ต่างจากคนรุ่นก่อน งานอดิเรกยามว่างล้วนเป็นการผลิตทั้งสิ้น เช่น ทอผ้า ทำอาหาร เแต่เวลานี้ พอว่างส่วนใหญ่ก็อ่านหนังสือ ท่องเน็ต ..ซึ่งก็จัดอยู่ในเรื่องการบริโภค มากกว่า ผลิต ทั้งสิ้น

[  ] เราบริโภค สิ่งที่เป็นนามธรรม บ้างหรือไม่ เช่น ประสบการณ์

อันนี้โดนเต็มๆ เช่น ผมชอบการเดินทางเพื่อสัมผัสประสบการณ์ อะไรแปลกใหม่ที่ดูเหมือนจะช่วยให้ริ้วรอยประสบการณ์ของเรามากขึ้น ยังดีที่ตัดใจไม่เล่นเกมส์ ดูหนัง ฟังเพลง จนเป็นนิสัยได้  เออ..แต่ก็ยังชอบดูละครเวที อยู่นะ

[  ] เวลาซื้อของ เราให้ความสำคัญกับ ยี่ห้อ หรือไม่

กำลังจะตอบว่า ไม่ แล้วเชียว แต่หันไปดูเครื่องคอมพิวเตอร์ ผมเข้าขั้นสาวก Macintosh เลย ไม่เคยนอกใจ ส่วนอย่างอื่นก็พอกล้อมแกล้มได้ว่า ตนเองไม่ยึดติดยี่ห้อ โดยเฉพาะ พวก กินแล้วเท่ห์  ใส่แล้วมั่นใจ ทาแล้วสามี/ภรรยาหลง

ลองตอบๆกันดู แล้วเขียนเล่าแลกเปลี่ยนกันบ้างนะครับ


ขอปิดท้ายด้วยคาถาแก้บริโภคนิยมของพลวงพี่ ที่ว่า ต้องมี ไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ และปัญญา คือ การควบคุมพฤติกรรม การฝึกจิตให้เกิดความสุขภายใน และการรู้เท่าทัน