กิจกรรมที่เริ่มไว้แล้วและแม้จะมีภาระอื่นๆที่แสนรัดตัว แต่ก็พยายามที่จะทำให้ได้ทุกสัปดาห์ที่หน่วยเคมีคลินิกของเราก็คือ การฝึกพูดและฟังภาษาอังกฤษของสมาชิกในหน่วย สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าเป็นแรงพลังให้เราจัดเวลาเตรียมการฝึกให้ทุกอาทิตย์ ก็คือความตั้งอกตั้งใจที่จะเรียนรู้ฝึกฝนของคนเรียนทั้งหลาย ได้เห็นพัฒนาการจากความตั้งใจของทุกคนแล้วรู้สึกได้เลยว่า ไม่ว่าพื้นฐานจะเป็นอย่างไร การเรียนรู้ด้วยใจรักที่เรียน กล้าที่จะฝึกในสภาพแวดล้อมที่เป็นกันเอง ไม่มีอะไรต้องอายหรือกลัว จะผิดถูกอย่างไรก็บอกกล่าวแก้ไขฝึกฝนกันได้นั้น สร้างความมั่นใจและความกล้าได้เพิ่มขึ้นๆตามความต่อเนื่องของการเรียน
อยากให้บรรยากาศการเรียนรู้แบบนี้แพร่ขยายออกไปถึงทุกๆสังคมจังเลยนะคะ เห็นได้อย่างชัดเจนว่า การเรียนรู้ที่เริ่มด้วยความสบายใจ ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีการแข่งขัน ไม่มีการเปรียบเทียบ ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันในการเรียนรู้ฝึกฝน พร้อมที่จะช่วยกันสอน ช่วยกันแก้ไข ไม่ต้องกลัวผิด ไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะถูกตัดสินใดๆนั้น เป็นการเรียนรู้ที่ซึมซับได้ง่าย สร้างกำลังใจให้ผู้เรียนรู้ อยากจะลอง อยากจะฝึก เมื่อทำต่อเนื่องไปสักพักก็จะสร้างความเชื่อมั่นได้มากขึ้นเรี่อยๆ มีความสุขกันทั้งคนฝึกคนเรียนทีเดียวค่ะ ถ้าบรรยากาศการเรียนรู้แบบนี้สร้างได้ เชื่อว่าการเรียนรู้จะไม่มีวันสิ้นสุดได้จริงๆค่ะ
ขอร่วมคิด ๒ ประเด็นค่ะ
๑. ความรักที่จะเรียนรู้ หรือที่เรียกว่า ใฝ่รู้ ถ้าสร้างได้ตั้งแต่เด็กจะติดตัวไปตลอด ไม่ว่างานมากแค่ไหนก็จะปลีกเวลาเพื่อเรียนรู้ หรือ เรียนรู้ไปพร้อมๆ กับทำงาน
๒. การสร้างภายหลังด้วยการทำให้เกิดบรรยากาศการเรียนรู้ในหน่วยงาน ซึ่งมีปัจจัยเกี่ยวข้อง คือ งานบริการล้นมือจนไม่เหลือ "ที่ทาง" ให้เกิดบรรยากาศเรียนรู้ เป็นอุปสรรคค่ะ ลักษณะงานเป็นตัวเอื้อหรือแกมบังคับให้เรียนรู้ ก็จะง่ายขึ้น นี่เป็นปัจจัยเสริม
ดิฉันเป็นเด็กโรงเรียนวัด ภาษาอังกฤษแย่สุดๆ แต่ชอบดูหนังฝรั่งและผลพลอยได้คือภาษาอังกฤษค่ะ ถ้าเอาหนังฝรั่งมาเป็นสื่อเพื่อเรียนรู้ภาษาอังกฤษจะได้ทั้งสนุกเพลิดเพลิน ได้ฟัง (ซึ่งเป็นทักษะที่เป็นปัญหาสำหรับคนไทยมาก) จนคุ้น แต่ทักษะการพูดต้องฝึกเพิ่ม
ชอบจังค่ะที่เห็นบรรยากาศการเรียนรู้ในหน่วยงาน สนับสนุนความคิดคุณค่ะ
การเรียนรู้สำหรับทางธรรมท่านว่าให้เรียนรู้จากข้างในออกไปข้างนอกครับ