เราทุกคนล้วนเกิดมากับความอัจฉริยะ
ในบางเรื่อง ในบางสิ่ง...เมื่อเติบโตขึ้น การส่งเสริมพรสวรรค์นั้น ๆ
อาจไม่สอดคล้องกับสิ่งพิเศษของแต่ละบุคคล
หลายคนฝืนและอยากให้ลูกเป็นหมอ เพียงเพราะหมอมีรายได้ดี
และมีหน้ามีตาในสังคม โดยไม่เคยถามว่า
จริง ๆ แล้วลูกอาจจะอยากเป็นศิลปินมากกว่ามั๊ย
หลายคนฝืนให้ลูกเป็นนักกีฬา เป็นนักธุรกิจ
หรือเป็นอะไรหลายอย่างอย่างที่ใจเราอยากให้เป็น
แต่ได้หันมาถามหรือไม่ว่าเขาอยากเป็นอะไร
ความหวังดีของพ่อแม่ เป็นส่วนหนึ่งแต่ชีวิตลูกก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง
พ่อแม่คือผู้ให้กำเนิดและฟูมฟัให้ลูกเติบโต
แต่ชีวิตของลูก ย่อมเป็นของลูก
วันที่พ่อแม่จากไป คือวันที่ลูกต้องดำเนินชีวิตเขาต่อไป
หากพ่อแม่เลือกที่จะขีดทางไว้ให้ลูก ลองถามตัวเองว่า..
หากเส้นทางและเวลาที่เหลือของลูก
จะต้องเดินโดยเขาไม่มีความสุข ลูกจะเป็นอย่างไร..
และพ่อแม่จะรู้สึกอย่างไร เมื่อรู้ว่าลูกไม่มีความสุข
....
ถ้าเป็นไปได้ในความรู้สึกของพ่อแม่ด้วยความหวังดี
แต่ความหวังดีอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายลูกโดยที่เขา
ไม่ตั้งใจก็ได้ แต่ในบางครอบครัวพ่อแม่จะใช้วิธีบังคับให้
ทำตามใจปรารถนาของพ่อแม่ ลูกจำเป็นต้องทำและถ้าเมื่อไหร่
ที่เขามีโอกาสได้อยู่กับเพื่อนเขาจะเป็นอีกคนที่พ่อแม่ไม่อาจคาดถึง
ซึ่งในยุคนี้เกือบจะทั้งหมดก็ว่าได้ อ่านแล้วก็ลองมองย้อนดูว่า...
ครอบครัวเราเป็นแบบนั้นหรือไม่....
ครอบครัวเดี้ยน เลี้ยงดูแบบสบาย ๆ สไตล์เตี่ยเรา อะไรก็ได้แต่ต้องมีความรับผิดชอบ ดูแลตัวเองได้