...ความสงสัยมิเข้าท้าเป็นเหตุแห่งทุกข์

... กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยจัดประกวดเล่านิทาน ๕ ภาษา (ไทย ลาว ภูไท ย้อ และ ข่า) เพราะนักเรียนที่มาเรียนอยู่สมเด็จพิทยาคม...มีทั้ง ลาว ย้อ ภูไท ข่า

    การประกวดเล่านิทานด้วยภาษาถิ่นของนักเรียนเองเป็นการส่งเสริมวัฒนธรรมด้านภาษาให้มีความผูกพันต่อชุมชนตนเอง

นิทานก้อม(สั้น)ภูไท

                             เรื่อง...แยคันทัน

                                       

๑...        มื้อหนึง พ้อกับลุซาย ไปไถนา พอไถนาแล้ว

      พ้อเฮ๊อลุซาย เอาควายไปกินน้ำ

       พอควายกินน้ำแล้วมันกะขี๊...พอขี๊สุด ฮูขี๊พั้นยุ้มยะๆ

       ลุซายสงสัยเพิ๊นกะเลยเอามือถั้งเฮาไป๊...

       ควายต๋กเจ๋อ...กะยุ้มก้น...แล้นไปตามเฮอนา

๒...       พ้อเห็นกะต๋กเจ๋อ...ควายพาลุซายแล้น

       พ้อกะฮ้องบอกลุซาย “บักน้อยเฮ๊อแยคันทันๆๆๆ”

       ลุซายทั่งแล้นนำก้นควาย...ทั้งฟังพ้อเว้ามิได๋ความ

       ...พ้อคึดได๋เลยเว้าใหม่ว่า “บักน้อยยันคันแท้ๆๆๆ”.....

       ลุซายเลยเอาตีนยันคันแท้นาไว้...แล้วแขนกะหลุด

        ออกจากก๊นควาย.

(นิทานเรื่องนี้สอนเฮ๊อฮู้ว่าความสงสัยมิเข้าท้าเป็นเหตุแห่งทุกข์)