ในบันทึกเกี่ยวกับเสน่ห์และเสนียด3 กะว่าจะเขียนและบันทึกเรื่องราวของประโยคที่ว่า "ชื่นชม" และ "ให้โอกาสให้อภัย" ไปด้วยกัน..แต่พอเขียนไปแล้วชมตัวเองซะจนลอยว่าเก่งเหมือนกันที่เขียนได้..เลยจบกัน..ก็ต้องขออภัยด้วยครับ..หากท่านยังอ่านค้างคาอยู่ก็คงจะไม่ "ตำหนิ" ไม่ "เปรียบเทียบ"และชื่นชมกันแบบลับ ๆ ต่อท้ายของบันทึกก็ได้ครับไม่ว่ากัน
"ให้โอกาส" และ "ให้อภัย" ก็คงจะตรงตามความหมาย ตามตัวอักษรซึ่งทุกท่านที่อ่านหรือยังไม่อ่าน..คงจะทราบเป็นอย่างดี ... คนทุกคนไม่มีใคร..ไม่เคยทำผิด และก็จะมีซักกี่คนที่ไม่เคยกัดลิ้นตัวเอง..(เดี๋ยวให้คณาจารย์ หรือสถาบันเด่น.ๆ ทำโพลซักหน่อย..) ครับก็อาจจะมีหนึ่งในหลายร้อยล้านคนกระมัง..เพราะฉะนั้นการให้โอกาสและการให้อภัยกันเป็นสิ่งที่ควรกระทำ..เพราะเราก้เคยทำผิดเหมือนกัน..ออกจากบ้านยังไม่ทันถึงรถ..ลืมกุญแจรถ ลืมกระเป๋า ลืมปากกาสวย ลืม ฯลฯ และลืม..(กิ๊ก) ก็บอกคุณภรรยาให้เอามาให้ซึ่งก็จะมีเสียงแทรกมาอีกว่า...ลืมได้ลืมดี..วันหลังก็จัดมากองรวมกันเสียให้ครบซิ.. ก้จะมีคำพูดในใจว่า "...มึงไม่ลืมไปบ้างก็แล้วไป วันหลังกูก็ลืมไปแล้ว..มีแต่วันหน้า.โว้ย" ครับ็ตัวผมเองมักจะเป็นคนลืมอย่างที่ว่าข้างต้นนั่นแหละ..ออกจากบ้านก็ต้องมีปืน กุญแจรถต้องพกพาเครื่องคอมพิวเตอร์ ต้องมีเครื่องประดับ กระเป๋าเอกสารและอื่น ๆ ทั้งที่เตรียมไว้หรือกองไว้อย่างที่เขาว่ามาข้างต้นนั่นแหละ..แต่ก็ไม่วายลืมอยู่ดี..ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนกับผมหรือเปล่าวครับ... แต่ที่บ้านผมให้โอกาส และให้อภัยเสมอ เพราะผมจะเป็นคนที่ชอบทำอะไรสม่ำเสมอ กลับบ้านต้องค่ำๆ ต้องบอกว่าไปบ้านเพื่อนมา ต้องบอกว่านายใช้งาน และเพื่อนมันชวนไปสังสรรค์นิดหน่อย เลยกลับค่ำ..จึงได้รับโอกาสและการให้อภัยอยู่เป้นประจำ จึงไม่ค่อยทุกข์ร้อนในเรื่องนี้สักเท่าใดครับ..(555)
ครับ..มีโอกาสก็ให้โอกาสและให้อภัยกับเพื่อนร่วมงาน คนข้างเคียง คนข้างบ้าน และคนที่สำคัญที่สุดคือคนที่อยู่กับคุณในครอบครัว แล้วคำว่าความสุข ความพอเพียงจะตามมา
และการให้โอกาสนั้น มี พระราชดำรัสของในหลวง เกี่ยวกับข้อคิดในการใช้ชีวิต ว่า "ให้โอกาสแก่ผู้อื่นเป็นครั้งที่สอง แต่อย่าให้ถึงสาม" จากเว็ป. http//moacdc.thaiembdc.org/reposts/king_speech.pdf
ขอจบเพียงแค่นี้ครับ..หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคงได้รับคำชื่นชมบ้าง.ถ้าท่านให้โอกาสและให้อภัยในความผิดพลาดบางประการ...ครับผม
