ความรัก...กับ... ความอดทน...มักจะมาคู่กันเสมอ
ถ้ามีความรัก...ความอดทนก็จะมี
ยิ่งรักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องอดทนเพิ่มขึ้น
แต่ถ้าต้องมีความอดทน...ความรักก็เริ่มถอยหลังทีละนิด ทีละนิด
"ความรักไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ
ความอดทนก็ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวเหมือนกัน"
แต่เมื่อใด.......ที่ รู้สึกว่า ความรักจืดจาง...
ความอดทนที่เคยมีก็มลายหายไปพร้อมๆ กัน
ความรู้สึกดีๆ ที่เรียกว่ารักก็จะไปด้วย
ต่อให้ทำดีแค่ไหน ความรักก็ไม่กลับคืนมา
ในเมื่อ ทั้ง "ความรัก" และ "ความอดทน" หมดไป
และถ้าเมื่อใด........ที่มีความจำเป็นต้องจาก ทั้งๆ ที่ยังรัก
เพราะ ความอดทน กำลังจะหมด
มันยากที่จะเก็บซ่อน ความเจ็บ เอาไว้
แต่ไม่ยากที่จะเก็บซ่อนความอดทนไว้ภายใน.........
เพราะ...ถ้าเลือกที่จะรักต่อไป
~ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บมากขึ้น~
บางทีขีดจำกัดความอดทนเราก็มีจุดสิ้นสุดนะ
คงไม่มีใครที่จะอดทนไปได้ตลอดหรอกจริงมั้ย
ถ้าหากการอดทนรอมันคุ้มกับสิ่งที่ต้องรอ
กับการรอไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด....
ถ้ามันต้องอดทนมาก
ต้องเหนื่อย ต้องท้อมากก็ตัดใจปล่อยมันไปเถอะ
"ขอมอบบทความนี้แด่พี่กุ้งผู้ซึ่งกำลังต่อสู้กับความรักในอดีต"
ที่ไหนมีรักที่นั่นมีทุกข์ จำเอาไว้เด้อยนางน้อย
เห็นด้วยกับบทความนี้เป็นอย่างยิ่ง และขอเป็นกำลังใจด้วยอีกคนค่ะ
ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็คิดว่าเป็นบทความที่ดีครับ...ในเรื่องความรัก ในทัศนคติของผม ผมคิดว่าน่าจะเกิดจากเหตุผลเพียง 2 ส่วนครับ คือ เกิดจากบุญวาสนาที่สร้างให้มาเป็นคู่กัน และ การเกื้อหนุนกันในปัจจุบัน.. ถ้าปราศจากทั้ง สองส่วนข้างต้น ไม่ชื่อว่าเป็นความรักอะครับ ในทัศนะ ผมคิดว่าเป็นความหลงมากกว่า... จริง ๆ แล้วความรักคงไม่ได้สลับซับซ้อนขนาดนั้นหรอกครับเพียงแค่เราเข้าใจธรรมชาติของคน 3 ส่วน คือ
1. คนที่เข้าใจว่ารัก คือ การรับเอาแต่ฝ่ายเดียว
2. คนที่เข้าใจว่ารัก คือ การให้แต่ฝ่ายเดียว
3. คนที่เข้าใจว่ารัก คือ การรับพร้อม ๆ กับการให้เท่า ๆ กัน
ในสามส่วนข้างต้นคนที่มีปัญหามากที่สุดคงจะหนีไม่พ้นคนประเภทแรก เพราะเป็นความรักที่เห็นแก่ตัว และคงเป็นสาเหตุของปัญหาดังกล่าวที่เจ้าของกระทู้โพส...ส่วนอีกสองประการหลังคงไม่มีปัญหาประการใดครับ...ขออนุญาตวิจารณ์ครับ...ถูกผิดประการใดขออภัยเป็นอย่างยิ่ง