ด้วยความที่ “น้องซอมพอ”  ลูกสาวของผมชอบวาดรูปมากๆ

การวาดรูปจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตลูกสาววัยห้าขวบกว่า

การวาดรูปจึงเป็นกิจกรรมร่วมกันของลูกสาวและผม ในทุกวันของชีวิต

วันหนึ่งผมพาน้องซอมพอไปร่วมเวทีสรุปบทเรียนสิ่งแวดล้อมศึกษาของมูลนิธิฮักเมือน่าน

ได้เห็นเด็กๆ ใน “โครงการสิ่งแวดล้อมศึกษา” ทำหนังสือนิทานทำมือของเด็กๆ ที่ถ่ายทอดวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของชุมชนในเชิงอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม

ผมจึงได้ไอเดียมาชวนน้องซอมพอทำหนังสือนิทานทำมือบ้าง

โดยให้น้องซอมพอคิดชื่อเรื่องและเรื่องราวเอง

คิดเอง วาดเอง แต้มแต่งสีสันเองตามใจนึก

ผมมีหน้าที่ให้กังใจ ชื่นชม และจัดเย็บหนังสือให้เป็นรูปเล่ม

แล้วน้องซอมพอก็มีหนังสือนิทานทำมือเล่มแรกของชีวิต

โดยที่เขาตั้งชื่อเองว่า “สวนดอกไม้”

เรื่องราวนิทานชีวิตนี้อาจจะไม่เป็นเรื่องราวปะติดปะต่อมากนักตามประสาเด็กๆ

แต่มันเป็นนิทานชีวิต

ที่กลั่นออกมาจากใจและจินตนาการของเขาเอง

นี่เป็นความหมายยิ่งใหญ่ของศิลปะ

ศิลปะแห่งชีวิต