บางทีเราก็เหนื่อยเหมือนกันเน๊าะ ทำงานมานาน อุดมการณ์แสนเลิศหรุ นานแสนนาน
จนใกล้จะปลดเกษียรเรื่องเดิมๆ ก็ยังอยู่กับเรา ทั้งที่เราก็พยายามจะเปลี่ยนพฤติกรรม
การสอนโดยใช้คำว่า ปรับวิธีเรียน เปลี่ยนวิธีสอน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นนักเรียนชุมชน
ยากจนหลายๆคนกลับไม่ใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น ทั้งที่โรงเรียนก็มีโครงการคุณธรรมนำเสนอให้กับเด็กอย่างหลากหลายวิธี ก็ยังเน้นไม้ขึ้น มีความหวังเพียงว่าสิ่งที่เราพูดไปนั้นสักวันหนึ่งเขาคงเข้าใจและนำไปใช้ต่อไปในอนาคต ที่เครียดคือ ทางหน่วยเหนือของเราขึ้นไป มักจะพูดเสมอว่า ถ้านักเรียนไม่ได้ไม่ดีก็บ่งบอกถึงคุณครูนั่นแหล่ะเป็นผู้ทำให้นักเรียนเป็นแบบนั้น กลายเป็นแท่นพิมพ์ที่ต้องเข้าโรงซ่อมและหนทางต่อไปคือ
การจัดการตัวเองออกไปวงการศึกษาซะ นักเรียนจะได้ฉลาดขึ้น ความรักที่มี ความดีที่เคยสร้าง อุดมการณ์ที่ยังคงหลงเหลือก็ต้องทิ้งไป คงจะเพราะว่า เราไม่ใช่ครูพันธ์ใหม่มั้งเน๊าะ....
