การเป็นพี่เลี้ยง ไม่ได้ง่ายดายเหมือนฝัน

  ในวันที่เรารู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด

ใครหนอมาทำให้เราอบอุ่นหัวใจ....

 ถ้าเรากำลังล้มลุกคลุกคลาน

ใครคนนั้น ก็จะกุรีกุจอ ยื่นมือมาพยุงให้ยืนขึ้นได้

อย่างมั่นคง

...บางวันที่แสนโศก

 และแอบหลบซ่อนจากโลกภายนอก อย่างเงียบเหงา

 ใครหนอช่างมานะ ตั้งใจค้นหาเราจนเจอ

มาปลอบโยน เย้าแหย่จนยิ้มทั้งน้ำตา....

เรามักจะอยู่ในสายตาของใครคนนั้นเสมอ

พี่เลี้ยง

ใช่แล้ว

   เราจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม แต่เชื่อเถิด เราต่างมีพี่เลี้ยงคอยเฝ้ามองเราเสมอ

แต่ผู้รับบางครั้งก็ ลืมเลือนง่าย

เพราะการได้รับ

ไม่ต้องใช้กำลังใจอะไรมามายนัก

       แต่สำหรับผู้ให้ ..........

ย่อมทุ่มเทกำลังใจมากกว่าเสมอ

ผู้เขียนขอยกย่องพี่เลี้ยงทุกคน

ผู้ไม่เคยเบื่อหน่ายที่จะดูแล

ขจัดปัดเป่าทุกข์ร้อน ให้คนที่เขารักเลย

 

 

  พี่เลี้ยงยินดีปกป้องคุ้มภัยให้ เพื่อหวังให้คนที่ตนรัก

จะได้มีวันที่สวยงาม จากนั้นเขาก็จะค่อยๆหลบหลีกไป

ไม่มาคอยเป็นส่วนประกอบให้รำคาญตา

 

 

   แต่เพราะความบอบบางของเรา พี่เลี้ยงจึงต้องประคับประคอง เคียงข้าง ให้เราแข็งแกร่ง อยู่ได้อย่างสง่างาม พี่เลี้ยงอาจเทียบค่าไม่ได้กับผู้ที่เขาดูแล แต่ด้วยน้ำใจพี่เลี้ยง จึงไม่เคยสนใจ ขอเพียงรู้ว่าทำเพื่อใคร ก็เป็นสุขแล้ว

   ไม่ว่าจะเป็นพี่เลี้ยง หรือเป็นผู้ได้รับอภินันทนาการ ก็ขอให้เห็นคุณค่ากันบ้าง และสักวัน ถ้าอยู่ในสภาพกลับกัน นั่นย่อมเป็นโอกาสครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต ที่จะได้รับรู้ว่า การเป็นพี่เลี้ยง ไม่ได้ง่ายดายเหมือนฝัน ต้องก้าวผ่านกำแพงใจหลายประการ และสุดท้ายจะได้เรียนรู้ครั้งสำคัญด้วยว่า การให้ยิ่งใหญ่แค่ไหน

บันทึกนี้ ถึงพี่เลี้ยงทุกๆคน ขอเป็นกำลังใจ

ด้วยใจจริงค่ะ