ในช่วงชีวิตของคนเรา บางครั้งก็ดูมีคความสุขดี แต่มีบางครั้งชีวิตกลับเปราะบางเหมือนแก้วที่ต้องประคับประคอง

จำได้ว่าช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุด คงจะเป็นช่วงของวัยเรียน มีเพื่อนมากมายมีครูสั่งสอน มีพ่อแม่ที่คอยปกป้องดูแล ....ทุกๆอย่างดำเนินไปด้วยความราบรื่น น้อยครั้งนักที่จะมีความทุกข์เข้ามาให้เห็น....ไม่ใช่เราจะเป็นคนที่พรั่งพร้อมด้วยทุกสิ่งอย่าง แต่คงเป็นเพราะเรายังมีวุฒิภา่วะน้อย ไม่ต้องรับภาระหนัก ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมายไปกว่าการตั้งใจเรียน  บางครั้งอาจรักตัวเองและเพื่อนพ้องมากกว่าคนในครอบครัว จนลืมนึกถึงคำสั่งสอนของพ่อแม่ บางครั้งอาจไม่เคยกลัวความเจ็บปวด และความตาย เราจึงไม่รู้ความทุกข์ยากของพ่อแม่ หรือผู้ใหญ่ที่คอยเลี้ยงดูเรา.....

  วันนี้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ความรู้สึกง่ายๆมันผ่านพ้นไปแล้ว ยิ่งตอนนี้มีครอบครัว มีลูก เราจึงต้องใช้ความคิดตลอดเวลา ต้องรอบครอบ ต้องวางแผนอนาคตทุกๆนาที เพื่อให้ทุกอย่างออกมาดี...มันไม่ใช่นิยายที่จะปรุงแต่งเรื่องราวให้มันสวยงาม พลิกผันได้ตลอดเวลา...แต่มันเป็นเรื่องจริง เรื่องที่ไม่ได้แก้ไขอะไรได้มากนัก เราจึงต้องค่อยคิด ค่อยทำอย่างมีสติและรอบครอบ....แปลกนะฉันกลายเป็นคนขี้กลัว....กลัวจะเป็นอย่างโน้น  กลัวจะเป็นอย่้างนี้.....ทำไมฉันกลัวอะไรมากมายขนาดนี้

............วันหนึ่งเมื่อฉันไปเฝ้าไข้สามีที่โรงพยาบาล( เนื่องจากมีอาการชัก ซึ่งเป็นอาการข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นได้ของคนที่เคยผ่าตัดสมอง ซึ่งหลังผ่าตัด มันเกิดเป็นครั้งที่ 3 แล้ว) ทุกครั้งที่มีอาการชัก ทำให้ฉันวิตกและเกิดความรู้สึกกลัวมากยิ่งขึ้น คุณพยาบาลบอกว่า....ชีวิตคนเรานั้นมันมัน 50 :50 เราจึงต้องรักษาและดูแลตัวเองให้มาก เพราะหากเราพลาดไป เราไม่สามารถเรียกอะไรกลับมาเริ่มใหม่ได้  ยิ่งลูกยังเล็กอยู่ด้วย  ครั้งนี้โชคดีที่เขาฟื้นกลับมา...แล้วครั้งหน้าล่ะ เราจะโชคดีอย่างนี้ไหม...........คำพูดเหล่านั้นยังคงสะท้อนอยู่ในสมองและความรู้สึก..........ใช่จริงๆด้วย....ชีวิตของตนเรานั้นสั้นนัก เราจึงต้องรักษาเลือดเนื้อและชีวิตของเราให้ดี เพื่อคนที่เรารักและรักเราทุกคน......ฉันจึงได้ข้อคิดอีกอย่างว่า....ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย จะขาดไปวันไหนก็ยังไม่รู้...........ทำความดีเอาไว้มากๆๆ หากว่าวันหนึ่งเราต้องไป  เราก็คงมีผลความดีที่อาจจะช่วยเราได้บ้าง.................

ผู้เขียนต้องขออภัยหากต้องเขียนเรื่องที่มันเศร้าอย่างนี้...แต่มันเป็นความรู้สึกจริงๆ มันเป็นสิ่งที่ผู้เขียนต้องเก็บเอาไว้เตือนสติตัวเอง..............

ตลอดไป.............