ธรณีกรรเเสง

นำตาพรั่งพรูสู่พื้นดิน

จะร้องไห้   จนนำตา    ใหลบ่าโลก

ปล่อยความโศก    กัดกร่อนให้    หัวใจสลาย

ตะโกนจน   ฟ้าถล่ม   ก่อนล้มกาย

นอนบน     สายธารา     นำตาตัว

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Rednewwagon



ความเห็น (1)

อนุชา เนตรกันหา ณ ภูไท
IP: xxx.151.232.70
เขียนเมื่อ 

พลัดพรากจากคู่อยู่คนเดียว เปล่าเปลี่ยวฤทัยรอน ยกกลอนวอนไว้ฤทัยถอน

อ้อนวอนพระธรณี โอ้อกหนาวราวรอนฤดี แม่พระธรณีจงเห็นใจ