ที่นี่มี ความสะอาด และความสงบ เป็น “สินค้า” ที่เตรียมพร้อมมอบให้ท่าน แต่สิ่งที่นี่ต้องการได้กลับคืนมานั้น “ไม่มี...”

 

หลายครั้งนะที่เราคิดซ้ำ ๆ ว่า “เรา (กู) มาทำอะไรอยู่วะ...” ทำไมต้องมาทนลำบากอยู่แบบนี้ ทำไม ทำไม และ ทำไม...?
เราไม่รู้หรอกว่าทำไม ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว เราก็ยังไม่ได้คำตอบว่า เราจะทำไปเพื่ออะไร...?
เราก็ทำไปงั้น ๆ ทำไปเรื่อย ๆ ทำไปแบบ “โง่ ๆ” นี่แหละ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด ไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้
เหนื่อยก็ทำ ไม่เหนื่อยก็ทำ ท้อก็หนีมานอนบ้าง เซ็งก็บ่น ๆ บ้าง แต่ก็ทำ ทำมันไปอย่างนี้แหละ...!

หลายครั้งนะที่เราต้องเจอกับคำถามว่า “ที่นี่เอาเงินมาจากไหน...?” ทำไมถึงสร้างอะไรต่ออะไรได้มากมายขนาดนี้...?
เราก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมที่นี่ ใครต่อใครเขาก็เงินมา “ให้” ใครต่อใครเขาถึงไว้วางใจให้เราสร้าง
มาที่นี่ก็ไม่มีใครบอกเลข ใบ้ห้วย เครื่องรางค์ของขลังค์ก็ไม่มี ไม่มีอะไรขาย ไม่มีค้ากำไร มาที่นี่มีแต่ให้ ให้ ให้แล้วก็ให้...

การทำและการให้ของเรานั้น เราก็ทำ ทำ และทำไปอย่างนั้น จะได้ผลอะไรตอบแทนมาก็ช่าง จะไม่ได้อะไรตอบแทนมาก็ช่าง “ช่างหัวมัน...” เรามีหน้าที่ทำ ก็ทำมันไปอย่างนี้แหละ
ถ้าคืนนี้นอนหลับแล้ว พรุ่งนี้ยังมี “ชีวิต” ตื่นมาก็ลุกขึ้นมาทำ แดดร้อนก็ทำ ฝนตกก็หยุด...

ตอนนี้เราก็ต้องถามตัวเองเพิ่มขึ้นอีกว่า เฮ้ย... ทำไม ต้องเข้ามาเขียนงานในนี้ (G2K) ด้วย เวลาทำงานก็เหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนไม่ดีกว่าเหรอ...?
คิดไป คิดมาก็ปวดหัว ขี้เกียจคิด มีหน้าที่ทำก็ทำไป “สุขที่ได้ทำ...”

ชีวิตนี้อยู่ได้ก็เพราะ “ได้ทำ” ทำไปเรื่อย
ชีวิตที่มีการกระทำ มีการเคลื่อนไหว ชีวิตจักไม่ “เหี่ยวเฉา...”

การคิดดี พูดดี และกระทำดี การประพฤติ ปฏิบัติเช่นนี้ทำให้ชีวิตมี “ชีวา...”

การกระทำใด ๆ ทางธุรกิจเขาก็คิดแต่เรื่อง “ผลตอบแทน” จะทำอะไรได้สักทีก็ต้องคิดให้ได้ว่า “คุ้ม” หรือ “ไม่คุ้ม..”

แต่การทำงานที่นี่ การทำแบบไม่ต้องคิด ไม่ต้องคำนึง “ผลตอบแทน” เพราะที่นี่มีแต่ “ให้...”

ตอนนี้เราทำเมรุฯ อยู่ เมรุฯที่นี่ก็เผาฟรี ไม่เก็บสตางค์
เอาศพมาไว้นี่ พระก็สวดฟรี ไม่มีเสียสตางค์
เหมือนกับตอนเราบวช เราก็บวชฟรี ไม่ได้เสียสตางค์ เพราะว่าตอนนั้นจนมาก ไม่มีสตางค์ (ตอนนี้ครอบครัวก็ยังจนอยู่...)
เราจำได้ว่า โยมพ่อและโยมแม่เราซื้อของมาถวายสังฆทานประมาณ ๕๐๐ บาทเท่านั้น เป็น “โกโก้” ตรานางพยาบาลแล้วก็น้ำตาล พร้อมคอฟฟี่เมท ที่เราบวชได้ครอบครัวเราก็ถวายไปแค่นี้แหละ เพราะมากกว่านี้ก็จะเป็นการรบกวนท่านแล้ว

 

เราอยู่นี่ เราก็นำแรง นำความรู้ นำความสามารถที่มี มาทำงานแล้วก็ทำงาน
ทำงานที่นี่ได้ค่าจ้าง “วันละบาตร” บาตรเดียว อิ่มเดียว ทำงานได้ ทั้งวัน ทั้งคืน

เมื่อก่อนตอนอยู่เชียงใหม่ เราชอบปลูกต้นไม้ เพาะต้นปาล์ม วัน ๆ หนึ่งตอนคุมงานก่อสร้างก็เที่ยวเดิมเก็บเมล็ดปาล์มไปเรื่อย
เก็บไป เพาะไป ไม่ได้กะทำให้เป็น Green Marketing หรอกนะ แต่เราทำเป็น White Marketing ทำแล้วก็แจก แจกเขาไปทั่ว...

ตอนนี้เรามีแรงอยู่ เราก็ทุ่มเทให้แรงกาย ให้แรงใจเขาไปทั่ว
เรามีประโยชน์อะไร ทำอะไรได้ เราก็ทำให้เขาไปทั่ว
มีความดีอะไรที่ไหน เราก็ทำ ทำไปเรื่อย…

ใครมาเยี่ยมชมเมรุฯ ก็มีให้โปรโมชั่นเขาบ้าง
บอกว่าช่วงนี้มีโปรโมชั่น เผาหนึ่ง “แถมหนึ่ง...” เราแจกขนาดนี้ไม่มีใครกล้ารับ “โปรโมชั่น” กันสักคน
มีแต่คนบอกว่า ยังครับ ยังค่ะ ยังไม่ “อยาก” ตาย...

มาที่นี่เรามี “สัจธรรม” มอบให้
การลงทุน ลงแรงทำอะไร ทำไป ทำไป ทำให้ดี เดี๋ยวคนดี ๆ เขาก็จะเข้ามาร่วมมือ และร่วมแรง
ไม่ต้องคิด ไม่ต้องคำนึงถึงทฤษฎีทางธุรกิจ ไม่ต้องคิดกังวลถึงการส่งเสริมทางการตลาด
เพราะ White Marketing เป็นการทำงานเพื่อให้ เป็น “การตลาดแห่งความดี”

แขกไป ใครมา ก็ให้ทำความดี ให้ทำความดี ให้ “เสียสละ” ไว้ก่อน
มาที่นี่มี “ความดี” ให้ทำ
มาที่นี่ไม่ต้องมีอะไรมาให้ ไม่ต้องมีอะไรติดไม้ ติดมือมา “สบาย ๆ” มีแรง มีใจมาก็พอ
ไม่ต้องมีเงินมาซื้อของ ไม่ต้องเอาเงินใส่ซองมาถวาย ขอเพียงแค่มาแล้ว “สบายใจ” ก็เกินพอ...

ว่างก็มา ไม่ว่างก็ให้มา มาเรื่อย ๆ มาบ่อย ๆ มาเฉย ๆ มางั้น ๆ สุดแล้วแต่จะมา  มาก่อนแล้วค่อยว่ากัน...!

มาที่นี่ไม่มีอะไรมากมาย มีอะไรที่ใช้อยู่ก็นำมา
ไม่มีกฎว่าต้องใส่ชุดโน้น ไม่มีระเบียบว่าต้องสวมชุดนี้ มีก็ใส่ ไม่มีก็ใส่ “แบบธรรมดา ๆ”

ไม่ต้องมีอะไรบังคับกัน ไม่ต้องมีกฎ มีระเบียบไว้ข่มเหงกัน
ถ้ามาที่นี่นั้นเรามีสองอย่างที่จะมอบให้ท่านคือ “ความสะอาด” และ “ความสงบ...”

ที่นี่มี ความสะอาด และความสงบ เป็น “สินค้า” ที่เตรียมพร้อมมอบให้ท่าน
แต่สิ่งที่นี่ต้องการได้กลับคืนมานั้น “ไม่มี...”

ใครอยากทำความดีก็ทำ ใครอยากเสียสละก็ทำ คิดดีก็คิดไป พูดดีก็พูดไป ทำดีก็ทำไป ทำไปเถอะ ทำไปเถอะ

ที่นี่จึงเป็น “ศูนย์การค้า” ที่กว้างใหญ่ ที่นี่มีสินค้า “คือโอกาสทำความดี” ไว้ให้เลือกสรร
ที่นี่มี “ความเสียสละ” เป็นกำลัง ที่นี่มีทำการตลาดอย่างสุขสันต์ (White Marketing) ด้วยใจจริง...